Dziwaczny gość w ogrodzie
Kinga obudziła się od przenikliwego piania koguta sąsiadów. „Znowu on!” – pomyślała z irytacją. Ptak umilkł, ale sen już uciekł, zostawiając tylko niejasny niepokój. Przewróciła się na skrzypiącym łóżku, czując wilgoć prześcieradła i lekki głód. Poranne światło, przeciskające się przez wyblakłe zasłony, raziło ją w oczy, potęgując rozdrażnienie.
Niechętnie wstała, przytupując z zimna. Mycie się lodowatą wodą ze studni już do niej nie docierało, ale zmywanie naczyń w zimnej wodzie wciąż było udręką. Dom cioci Bronki, gdzie gościła, nie miał ciepłej wody. Stary, sfatygowany czasem, ale swojski – każda skrzypiąca deska zdawała się oddychać historią.
Po śmierci dziadków, Bronisława została w nim sama. Córka wyjechała za granicę, syn studiował w Warszawie. Kinga, chcąc dotrzymać cioci towarzystwa i zanurzyć się w nostalgiach, przyjechała na wieś w drugim tygodniu urlopu. „I mi przyjemnie, i cioci lżej, no i pomoc jakkolwiek” – myślała, pakując walizkę.
Gospodarstwo nie wymagało wiele. Pięć lat temu ojciec Kingi, Kamil, wymienił starą piec na gazowy kocioł, ułatwiając życie. Ale Kinga wciąż tęskniła za czasami, gdy dom ogrzewała żywa płomień, a w powietrzu unosił się zapach drewna. Prace w ogródku były proste – podlewanie, plewienie – robiła to z niespodziewanym zapałem, jakby wracała do zapomnianego rytmu.
Wczoraj ciocia wyjechała do sąsiedniej wsi na trzy dni – na stypę czy imieniny, Kinga nie pytała. Bronisława kazała „doglądać domu”, ale co to znaczy, Kinga nie była pewna. Zwierząt już nie trzymali, mleko i śmietanę ciocia kupowała u sąsiadów. Ogródek? Już się przyzwyczaiła. Można więc dzień poświęcić sobie – spacerom, czytaniu, ciszy.
Wyszła do sadu, zerwała dojrzałe jabłko i z uśmiechem wciągnęła rześkie powietrze. Wakacje na wsi były inne. Rok temu wylegiwała się nad Bałtykiem, dwa lata temu podróżowała po Europie, ale ten stary dom w maleńkiej wsi pod Łowiczem był wyjątkowy, swojski. Lekki wiatr przyniósł dziwny dźwięk – jak szelest lub jęk, przebijający się przez śpiew ptaków.
Zaniepokojona, ruszyła w jego stronę. Zajrzała za szklarnię – nikogo. Obeszła warzywnik – cisza. Tylko sąsiedzki rudy kot zeskoczył z płotu i zniknął w trawie. Przy płocie dźwięk stał się głośniejszy. Kinga zawahała się: wyjść w domowym ubraniu? Machnęła ręką i przeszła tylnym wyjściem, przedzierając się przez pokrzywy. Sad pełen był jabłoni i grusz, dalej rosły krzaki wiśni i rokitnika, a przy domu kwitły maliny i porzeczki.
W gąszczu suchodrzewu, splątanego z liliami, Kinga zastygła. W wysokiej trawie leżał młody mężczyzna. Serce podskoczyło jej ze strachu.
– Hej… – uklękła, delikatnie dotykając jego ramienia. – Hej, żyjesz?
Przewróciła go na plecy. Oddychał ciężko, twarz miał bladą. Kinga pobiegła do domu, nabrała wiadro zimnej wody i wróciła. Opryskała mu twarz, zmoczyła ręcznik i przyłożyła do czoła. Nieznajomy ledwo otworzył oczy.
– Wody… – zachrypiał.
Kinga pomogła mu usiąść, oparła o płot i podała.
– Potrzebujesz lekarza – powiedziała stanowczo. – Co się stało?
– Tak nic, pokłóciłem się z kumplem – skrzywił się. – Lekarz niepotrzebny, pomóż tylko wstać.
Kinga, podtrzymując go pod ramię, zaprowadziła do domu. Tam zwalił się na jej łóżko i natychmiast zasnął.
– No proszę – mruknęła Kinga. – Trudno, bywa różnie.
Zaczęła gotować obiad, zerkaKinga westchnęła głęboko, patrząc na śpiącego mężczyznę, i pomyślała, że życie lubi zaskakiwać najbardziej wtedy, gdy się tego najmniej spodziewamy.
