Tajemniczy gość: dramat rodzinnego ciepła
W małym miasteczku nad jeziorem, gdzie zachody słońca odbijają się w tafli wody, a drewniane domy skrywają wspomnienia dawnych lat, Wanda Piotrowska wróciła z zakupów, dźwigając ciężkie torby. Na deser kupiła ogromnego arbuza, wyobrażając już sobie radość syna. Postawiwszy zakupy w przedpokoju, nadstawiła ucha. Z pokoju Jacka dobiegały przyciszone głosy, jakby ktoś prowadził cichą rozmowę. Serce Wandy zaczęło bić szybciej. Weszła do pokoju i zamarła, nie wierząc własnym oczom. Jej syn bawił się drewnianymi figurkami z nieznajomym mężczyzną. Obaj z zapałem przestawiali zabawki, uśmiechali się i mówili tak cicho, jakby bali się spłoszyć tę chwilę. Wanda przyjrzała się gościowi i wzdrygnęła.
– I co ty ciągle w domu siedzisz, Jacek? – warknęła nie raz do syna. – Tak to do końca życia sam będziesz! Popatrz na Darka, twojego dawnego kolegę. Skonczył szkołę dla mechaników, pracuje, wszystko mu się układa. Ożenił się, syna mu urodzili, werandę dobudowali. No, z żoną się rozstali – charakterami nie wyszło, bywa. Ale Darek się nie załamał: nową poznał, z dzieckiem, potem jeszcze swoje urodzili. A syna z pierwszego małżeństwa na wakacje do babci wożą. Wszyscy zadowoleni, nawet była żona – też za mąż wyszła. A sąsiadka ciocia Hela wniebowzięta: troje wnuków, dom pełen dziecięcego śmiechu, życie wre! Darek z nową żoną, Kasią, wszystkim dzieciom radę dają, a ciocia Hela zawsze pomoże. Wszystko im się ułożyło, a ty ciągle siedzisz!
– U nas cisza – ciągnęła Wanda, kręcąc głową. – No w kogo ty taki, moje utrapienie? Jak nas z ojcem zabraknie, sam zostaniesz, i nawet słowa nikt ci nie powie! No wyłącz już tę swoją maszynę, kiedy matka do ciebie mówi!
Jacek wyłączył frezarkę, oderwał wzrok od pracy:
– Wszystko w porządku, mamo, mam pilne zamówienie.
– No pewnie, Jacek – westchnęła matka. – Nic się nie zmieni. Trzydzieści dwa lata w domu siedzisz i będziesz siedzieć. Niczym cię nie ruszyć. A jeszcze ojciec cię popiera, tylko milczy i milczy. Oj, synku, twój ojciec cichy, a ty jeszcze cichszy!
Wanda wyszła z drewutni, gdzie Jacek miał swoją pracownię.
Jacek ledwie skończył gimnazjum w miejscowej szkole. Uczył się dobrze, ale szkoły nie cierpiał. Nie podobało mu się, że tam wszyscy krzyczą, biegają, przeszkadzają myśleć. Po szkole oznajmił: dalej się nie uczę, mam swoje zajęcie, na całe życie starczy. Był już całkiem niezłym stolarzem. Ojciec przepracował całe życie w lokalnej fabryce mebli i syna do fachu przyuczył. Jacek okazał się jeszcze większym milczkiem niż ojciec. Lubił pracować z drewnem w samotności, ciągle coś przemyśliwając.
Matka się martwiła: może z chłopakiem coś nie tak? Na imprezy nie chodzi, na dziewczyny nie patrzy, ciągle sam. Za głośne są, mówił, nudzą go. A tak jest mi dobrze. Zarabiał jednak nieźle. W drewutni urządził warsztat, całymi dniami coś tworzył: raz zabawki drewniane, raz mebelki. Stół zrobił – aż miło patrzeć! Zamówienia miał zapisane na pół roku naprzód, nawet z miasta przyjeżdżali. A matka wciąż się niepokoiła: czwarty krzyżyk na karku, a on sam! Żenić się nie chce, dzieci nie chce. Na przyjaciół się naczytał – nie podoba mu się takie życie.
Teraz też dostał pilne zamówienie – biurko z krzesłem dla chłopca. Wszystko ustalił przez internet, proszą o szybką realizację. Starał się, by wszystko było dokładnie wykonane, by służyło długo. Z pracy, uważał, powinna płynąć radość.
Po tygodniu biurko było gotowe: blat i krzesło z regulacją wysokości i kąta nachylenia. Zamawiający napisał, że chłopiec, dla którego jest zamówienie, słabego zdrowia, uczy się w domu. Prosili, by Jacek osobiście przywiózł zamówienie, by na miejscu dopasować. Sami przyjechać nie mogli. Jacek nie chciał jechać – zwykle ojciec przywoził materiały, a gotowe odwoził. Jacek nie lubił rozmawiać z obcymi: za dużo hałasu, za dużo słów.
Ale klient nalegał – właśnie mistrz miał przyjechać, dla dobra dziecka. Nie miał wyboru – pojechał z ojcem do oddalonej wsi. Przyjechali, wyładowali biurko. Na szczęście Jacek był krzepki, a biurko lekkie. Zaniósł, zapukał. Otworzyła dziewczyna. Jacek się nie spodziewał – korespondował z kimś o imieniu Ania, myślał, że mężczyzna. A tu dziewczyna, i to z tak precyzyjnymi rysunkami!
– Dzień dobry, czy mogę rozmawiać z Anią? Przywiozłem zamówienie – powiedział Jacek.
– Dzień dobry, to ja jestem Ania, proszę wejść – odpowiedziała cicho, odsuwając się, by przepuścić go z biurkiem. Głos miała miękki, uśmiech ciepły. – Proszę do tamtego pokoju, tylko niech pan mówi cicho. Mój synek, Kacper, obcych się boi.
Jacek wszedł – chłopiec siedział przy małym stoliku, ewidentnie niewygodnym, budował coś z klocków. Ania dodała:
– Niech się pan nie dziwi, Kacper mało mówi. Chodź, synku, spróbujemy nowe biurko, które pan Jacek zrobił.
Kacper nie chciał się odrywać – Jacek to rozumiał, sam taki był. Szybko złożył biurko, ostrożnie przeniósł klocki, posadził chłopca. Wyszli z Anią do przedpokoju. Kacper wyprostował się, nogi postawił na podnóżku i wrócił do zabawy. Ania, widząc spojrzenie Jacka, krótko wyjaśniła:
– Mąż imprezował, sobie drugą znalazł. Kacper i tak ma problemy, a on go przestraszył, pijany przyszedł. Lekarze mówią, że z czasem minie. Wyrzuciłam go, żyjemy we dwójkę. Za zamówienie już zapłaciłam, dziękuję.
– Powodzenia i zdrowia dla synka – powiedział Jacek. – Jeśli coś będzie potrzebne, niech pani pisze. A wody można? – w gardle mu zaschło.
Wypił szklankę wody, zszedł do ojca do samochodu i odjechali.
Cały tydzień Jacek pracował nad nowym zleTydzień później Jacek wrócił do Ani i Kacpra, tym razem z małym drewnianym konikiem, który wyrzeźbił specjalnie dla chłopca.
