Dziennik Osi 5 czerwca
Poranek znowu zleciał w szaleństwie. Razem z Pawłem zaspaliśmy na budzik; oboje goniliśmy jak opętani po mieszkaniu na Bemowie: ja próbuję ubrać się do pracy, on szuka kluczy od auta, a nasza Hania beztrosko wybiera sobie lalkę do przedszkola, nie zważając na panujący bałagan.
Paweł, odbierzesz Hanię z przedszkola? wołam w międzyczasie, ściągając szybko spodnie, wrzucając do różowego plecaczka kanapkę i zapasowe rajstopy.
Dobrze, gdzie są moje klucze?! odkrzykuje z kuchni.
Nie widziałam! odpowiadam, przetrząsając torbę w poszukiwaniu telefonu. Kiedy wreszcie łapię za komórkę, pędzę do Hani, która bawi się na dywanie.
Dzięki szalonej jeździe, docieramy do przedszkola w pięć minut. Ledwo staję w szatni, próbując rozpiąć bluzę Hani zamek się zacina. Patrzę i widzę, jak w jej oczach pojawiają się łezki.
Mamo, ja nie chcę dziś iść zaczyna cichutko, marszcząc buzię i ściskając dłonie w piąstki.
Haniu, dlaczego teraz? Musimy się spieszyć! próbuję się nie denerwować, ale czuję, że stres aż mnie ściska. Kucam przy niej, głaszcząc ją po głowie: Będzie super, zobaczysz się z Majką, pobawicie się na placu
Ale żadne tłumaczenia nie pomagają. Hanna stoi jak wryta, a jej foch tylko rośnie. Na szczęście wychodzi pani Ania. Uśmiecha się wyrozumiale i bierze ją za rękę.
Proszę się nie martwić, pani Olu. Poradzimy sobie. Haniu, zobacz, dzieci już na ciebie czekają!
Wychodząc z ulgą, od razu poczułam nawrót nerwów spóźnienie złapało mnie na dobre.
Ja nie wierzę katastrofa mruczę do siebie, rzucając okiem na zegarek. Chcę zadzwonić do klientki, by przeprosić za spóźnienie. Ale patrzę na telefon. Chwila konsternacji to nie mój. Mamy z Pawłem identyczne etui, takie dla pary i, rzecz jasna, identyczne hasła.
Świetnie wzdycham. Nawet nie mam jej numeru! Muszę zadzwonić do Pawła, by przesłał mi kontakt.
W tym momencie telefon, który trzymam, wibruje. Na ekranie pojawia się wiadomość:
Dawid: I jak tam z tą dziewczyną z siłowni? Dała ci w końcu numer?
Zamieram. Czytam jeszcze raz i jeszcze raz. Naciskam ikonę konwersacji, wpadam w coś jakby mgłę.
Dawid: No i co? Podszedłeś do niej?
Paweł: Dała. W weekend się spotykamy. U mnie.
Mój oddech zamiera. W ten weekend. Przecież miałam zawieźć Hanię do mamy, zostać tam na noc Nagle wszystko układa się w całość.
Boże szepczę, a w klatce piersiowej rośnie ból. Najlepiej, żebym się o tym nie dowiedziała. Przeklęte etui, przeklęte jednakowe telefony
Nie mam pojęcia, skąd wzięłam siły, by nie pokazać, że wiem. Każda rozmowa, każde spojrzenie na Pawła to był koszmar trwający w nieskończoność. Do soboty jeszcze trzy dni, a ja tonę w nerwach. Próbuję sobie tłumaczyć: może źle zrozumiałam, może to przypadek Ale wystarczy, że zobaczę Pawła i słyszę w głowie w weekend. U mnie.
Paweł, jak gdyby nic, jest czuły pyta, jak minął mi dzień, pomaga przy kolacji, kładzie Hanię do snu. Patrzę mu w oczy, szukając śladów winy, a widzę tylko codzienny spokój. To przeraża mnie jeszcze bardziej.
Środa wieczór. Oglądamy razem film. Paweł obejmuje mnie, jak dawniej muszę aż przygryźć wargę, by nie zalać się łzami wprost na jego ramieniu. W jego objęciach czuję się niepewnie, jakby wszystko zaraz miało runąć. Każdy gest wydaje się przesadnie wyreżyserowany.
W piątek po kąpieli Hani stoję przy zlewie, przesuwam dłońmi po wodzie. Paweł obejmuje mnie od tyłu, mówi cicho:
Jakaś jesteś niewesoła dzisiaj. Coś się stało?
Czuję dreszcz na plecach, ale odpowiadam, starając się uśmiechnąć:
Nic, po prostu jestem zmęczona.
Rozumiem całuje mnie czule w czubek głowy.
Gdy śpi, wymykam się cichutko do łazienki, zamykam na klucz, odkręcam wodę. Siadam na brzegu wanny, a łzy zaczynają płynąć same.
Dlaczego? szepczę, szlochając. Dlaczego właśnie ja?
To pytanie brzmi w głowie coraz głośniej, a odpowiedzi brak. Czuję, że pękam.
Co mam teraz zrobić? Powiedzieć mu? Odejść? A może po prostu schować głowę w piasek?
Wiem tylko, że rano muszę znowu założyć maskę. A jutro wszystko się wyjaśni.
W sobotę rano podwożę Hanię do mamy. Ręce mi drżą, serce wali jak oszalałe. Mama od razu zauważa, że coś ze mną nie tak.
Olu, coś się stało? pyta, ściskając mnie mocno.
Uśmiecham się nerwowo, udając, że wszystko gra:
Nic, naprawdę. Chcę zrobić Pawłowi niespodziankę. Całuję Hanię szybko, nie patrząc jej w oczy, i pędzę do samochodu.
Przez całą drogę w myśli kotłuje się milion pytań a jeśli źle zrozumiałam? Może Paweł po prostu spotka się z Dawidem? Albo ona nie przyjdzie? Albo Chcę go przyłapać, chcę dowiedzieć się prawdy, a jednocześnie marzę, by wszystko okazało się żartem.
Siedzę na parkingu przed blokiem. Niemożność otwarcia drzwi, bo każde kolejne sekundy odwlekają ten moment, gdy się wszystko rozstrzygnie. Wspomnienia wieczory przy serialach, spacer we trójkę po Polu Mokotowskim, Hania śmiejąca się do taty podczas śniadania bolą. Ale wiem, że muszę wejść.
Z duszą na ramieniu wchodzę do mieszkania. Wszystko spokojne, tylko na kuchennym stole pali się lampka. I… śmiech. Szept rozmowy. Kręci mi się w głowie. Kroczę jak w transie korytarzem.
Paweł? wychodzi mi tylko cichy, drżący dźwięk.
Czekam, cisza.
Paweł?!
Wchodzę do kuchni a tam dwoje ludzi, ale… żadnego Pawła. To Dawid i jakaś dziewczyna. Zastygnęłam. Dawid aż zdrętwiał, widząc mnie.
Ola! To nie tak, jak myślisz! Ja… Przecież nie pójdę z nią do mamy! Ola, ty przecież wiesz, jak jest u mnie w domu! gestykuluje, próbując się tłumaczyć.
Ja ich nie słucham. Po prostu stoję jak słup soli. W głowie mam szum. Łzy ściekają po policzkach, a ja jakby się do siebie uśmiecham absurdalnie.
Wiem, Dawidzie wychodzi mi szept. Idę.
Zamykam za sobą drzwi. Na zewnątrz zimny, warszawski wiatr szczypie w policzki. Drżącymi palcami wybieram numer Pawła.
Halo jego głos w słuchawce. Nie potrafię ułożyć zdania, z moich ust wyrywa się tylko głupie, nagłe wyznanie:
Kocham cię Naprawdę cię kocham
Przez łzy i śmiech próbuję wydusić resztki myśli:
Byłam w domu Tam Dawid
Wszystko jasne Wybacz, nie gniewaj się Teraz jestem w biurze na Emilii Plater. Przyjedź, proszę. Nie gniewaj się, kochanie Znasz Dawida. Dasz radę przyjechać?
Już jadę
Pędzę do auta. Potrzebuję go przytulić, już, natychmiast.
Paweł siedzi ze mną na podłodze w konferencyjnej, mamy otwartą butelkę wina. Opieram głowę na jego ramieniu, ściskam kieliszek. On delikatnie gładzi mnie po dłoni.
Przepraszam, nie chciałam czytać twoich wiadomości łkam.
To ja powinienem przeprosić, że się w to wkręciłem. Powinienem ci od razu wszystko powiedzieć.
Dlaczego Dawid cię o to poprosił?
Bo jestem jego kumplem. Jak zwykle spanikował dzień wcześniej przywalił przypadkiem tej dziewczynie na siłowni energetykiem, zalał jej biały garnitur I klasycznie już: Nie dam rady! Boję się! Pawełku, pomóż!. Żenada.
Paweł naśladuje Dawida. Nie wytrzymuję i śmieję się przez łzy.
On mieszka z mamą przez te swoje oszczędności, co? Żeby mu kotlety smażyła i skarpetki prała?!
Tak, a ja jestem chyba jedynym, przed kim nie wstydzi się tej swojej cebuli.
Jesteś najlepszym kumplem, Pawle!
Kręcę głową, próbując pomyśleć racjonalnie.
Zaraz A jeśli oni dalej są u nas w domu? Ja nie chcę tam wracać na noc A tu chyba w biurze nie będziemy spać, prawda?
Paweł obejmuje mnie.
Ale ja nie jestem takim dusigroszem. Zasłużyliśmy na wieczór we dwoje.
Naprawdę? Do hotelu?
Uśmiecha się, a potem nieoczekiwanie podnosi mnie i zarzuca na ramię.
Wzywam taksówkę I nie puszczę cię aż na miejsce!
Śmieję się, jeszcze przed chwilą byłam gotowa pogrzebać naszą rodzinę. Teraz nie chcę wypuścić tych ramion nigdy więcej.
