Wanda pakowała rzeczy, przeglądając w myślach lata ich małżeństwa. Chciała wyjść cicho, bez wyjaśnień – po prostu zostawić list i zniknąć. Będzie łatwiej dla obojga, myślała, składając ubrania do walizki. Ale każdy przedmiot, każdy drobiazg przypominał jej o przeszłości. Oto sweter, który Wiktor podarował jej w drugą rocznicę ich związku. Wtedy skrytykowała jego wybór, mówiąc, że kolor nie pasuje do niej. Wiktor nic nie odpowiedział, tylko schował prezent do szafy. A ona i tak nosiła ten sweter potajemnie, gdy go nie było. I oto, nadal był w jej szafie.
Wanda nie wiedziała, co zrobić z tymi rzeczami. Wyrzucić? Zostawić? Postanowiła włożyć je do kartonu i zakleić taśmą, by nie rozdrapywać starych ran. Ale taśmy nie było pod ręką. Przypomniała sobie, że widziała rolkę w gabinecie Wiktora, gdy sprzątała tydzień temu. Weszła do jego pokoju, otworzyła szufladę biurka i zastygła. Wśród papierów leżał notatnik – nie byle jaki, tylko pamiętnik. Osobisty, ze zniszczoną okładką, jakby często go otwierano.
Dłoń sama sięgnęła po niego. *„Skoro już go zdradzam, odchodząc, co zmieni jeszcze jeden błąd?”* – pomyślała. Ciekawość zmieszała się z rozpaczą. A może w tych stronach był odpowiedź? Może miał inną kobietę? Albo żałował, że związał z nią życie? Wanda otworzyła dziennik i jej świat wywrócił się do góry nogami.
Pisał o niej. O niej! Strona za stroną – jej imię, jej nawyki, jej uśmiech. Wanda osunęła się na fotel, nie mogąc oderwać wzroku. Wiktor pamiętał wszystko. Nawet ten sweter, który skrytykowała. Opisywał, jak bardzo go zabolało, że prezent się nie spodobał, jak postanowił nigdy więcej nic nie dawać, by jej nie rozczarować. *„Mama zawsze mówiła, że jestem do niczego. Teraz Wanda tak samo myśli”* – głosił jeden z wpisów. Wanda poczuła, jak łzy palą jej oczy.
Dalej – jego dzieciństwo. Jak matka krzyczała na niego za głośny śmiech, za żarty, za „za dużo gadania”. Jak wytykano mu krzywy uśmiech, zbyt szybką mowę. Jak raz przyniósł jej bukiet jesiennych liści, a ona odparła: *„Po co mi te śmieci? Zrywałbyś ładne, a nie podeptane.”* Wanda czytała, a przed oczami miał obraz małego chłopca, którego zawstydzano za szczerość, za chęć sprawiania radości. A ona, nieświadomie, powtórzyła ten schemat, krytykując go za sweter.
Najważniejsze – Wiktor pisał, że ją kocha. Wciąż kocha. Był dumny z jej sukcesów w pracy, zachwycał się, gdy gotowała kolację albo spała. Okazało się, że rano nie spieszył się wyjść, tylko patrzył na nią, gdy spała, bojąc się obudzić. Widział, jak marszczy brwi we śnie, jak poprawia kołdrę. Ostatni wpis, z wczoraj, złamał jej serce. Wiktor marzył, by zaprosić ją na spływ kajakowy – tak jak w dzieciństwie, gdy był szczęśliwy. Ale bał się, że odmówi, wyśmieje go, jak śmiała się z jego pomysłów wcześniej. *„Pewnie znów nic nie powiem”* – kończyły się słowa.
Wanda zamknęła dziennik, czując, jak w niej walą się mury, które sama zbudowała. Już nie była zdrajczynią. Zrozumiała: gdyby nie te kartki, nigdy nie poznałaby prawdziwego Wiktora. Ich małżeństwo wisiało na włosku, ale teraz widziała drogę do ratunku.
Drzwi skrzypnęły – Wiktor wrócił do domu. Wanda nawet nie zauważyła, jak szybko minął czas. Wszedł, zaskoczony, że nadal jest w domu.
— Wanda? Nie jesteś w pracy? — zapytał, ściągając kurtkę.
Wyszła do niego, trzymając dziennik w dłoniach. Wiktor zastygł, widząc go, ale nie dała mu dojść do słowa.
— Zgadzam się — powiedziała stanowczo.
— Na co? — zmieszał się.
— Na spływ. Na kajaki. Już zaczęłam pakować rzeczy — przerwała, biorąc głęboki oddech. — Przepraszam, Wiciu. Znalazłam twój pamiętnik. Musiałam przeczytać. To… to najpiękniejsza rzecz, jaką widziałam. Jesteś niesamowity. Najlepszy. Wstyd mi, że myślałam inaczej. Zacznijmy od nowa? Będziemy rozmawiać, dzielić się, kochać – bez strachu?
Wiktor przytulił ją tak mocno, że poczuła ciepło jego serca. Przygarnął ją, opierając brodę na jej czubku głowy, i szepnął cicho:
— Nie przyszedłem na obiad. Dzisiaj wszystko odwołałem. Chciałem z tobą porozmawiać, ale bałem się, że ty… — urwał, głos mu zadrżał.
— A może — odsunął się nieśmiało, patrząc jej w oczy — pójdziemy do sklepu? Wybierzemy ci nowy sweter? Czas zacząć kolejny rozdział naszej historii, co myślisz?
Wanda skinęła głową, czując, jak po policzkach płyną łzy radości. Zaczęła się pakować, ale teraz nie po to, by odejść – by zacząć od nowa, z człowiekiem, którego, jak się okazało, dopiero zaczynała naprawdę poznawać.
