W przestronnej sali restauracji w samym sercu Łodzi huczne wesele Agnieszki i Krzysztofa rozbrzmiewało radosnym gwarem. Goście bawili się wyśmienicie, muzyka płynęła nieprzerwanym strumieniem, a młodzi jaśnieli szczęściem przy suto zastawionym stole. Nadszedł moment wręczania prezentów. Jako pierwsi podeszli rodzice Agnieszki, uroczyście wręczając wypchany kopertą z pieniędzmi. Następna była matka Krzysztofa, Janina Kowalska. Skromnie podała parze bułgarski bukiet róż i, nachylając się, szepnęła: „Mój prawdziwy podarunek czeka na was po ślubie”. – „Jeszcze jakiś prezent?” – zdziwiła się Agnieszka, spoglądając na męża. – „Nie mam pojęcia, o czym mama mówi” – rozłożył ręce Krzysztof, uśmiechając się zakłopotanie. Agnieszka nawet nie przypuszczała, jaką intrygę przygotowała jej teściowa.
Jeszcze przed ślubem Janina Kowalska tajemniczo napomykała synowi i przyszłej synowej: „Nie chcę wręczać wam byle czego. Na weselu nie spodziewajcie się prezentu, ale później zaskoczę was czymś wyjątkowym!” – „Jak pani woli – zawstydziła się Agnieszka. – My niczego nie wymagamy”. – „Mamo, nie martw się, wszystko w porządku – uspokajał Krzysztof. – Wystarczy, że będziesz z nami tego dnia”. – „Z pustymi rękami na ślub syna nie przyjdę – oznajmiła stanowczo Janina. – Tylko proszę, nie gadajcie o tym z rodziną”. – „Zgoda” – przytaknął Krzysztof, choć Agnieszka wątpiła, czy teściowa dotrzyma słowa. Wiedziała, że Janinie nie powodzi się najlepiej, ale ślub młodzi opłacali sami, nie obciążając krewnych. Rodzice Agnieszki, mimo skromnych zarobków, uzbierali dla nich pięć tysięcy złotych. Na weselu Janina wręczyła tylko kwiaty, co przeszło niemal niezauważone wśród toastów i tańców. Za to błyszczała przemówieniami, wygłaszała długie życzenia i wyraźnie rozgrywała uwagę gości.
„Nawet nie wyobrażacie sobie, co dla was przygotowałam – szepnęła Janina pod koniec wieczoru, a w jej oczach błyszczał figlarny ognik. – To będzie niespodzianka, która was zaskoczy, ale trochę później”. – „Wszystko w porządku, nie martw się” – odpowiedział łagodnie Krzysztof, ściskając dłoń żony. – „Jestem nawet zaciekawiona – przyznała Agnieszka, próbując ukryć ciekawość. – Może ty wiesz, ale nie mówisz?” – „Szczerze? Nie mam pojęcia – wzruszył ramionami Krzysztof. – Ale zgódź się, najważniejsze nie jest to, ile kosztuje prezent, tylko że jesteśmy razem i szczęśliwi”. Agnieszka skinęła głową, ale kobiece zaciekawienie nie dawało jej spokoju. Próbowała wybadać teściową choćby o najmniejszą podpowiedź, lecz Janina tylko tajemniczo się uśmiechała: „Jeśli wszystko wyjawię, nie będzie zaskoczenia. Poczekajcie cierpliwie!”
Miesiące mijały, a obiecany prezent wciąż się nie pojawiał. Temat, który początkowo wywoływał uśmiechy, zaczął drażnić Agnieszkę. Po ośmiu miesiącach od ślubu postanowiła przypomnieć Janinie o jej słowach. „Oczywiście, dla ciebie liczą się tylko pieniądze! – wybuchnęła teściowa, a jej głos drżał z urazy. – Lepiej zapytaj, jak się czuję, czy czegoś mi nie potrzeba!” – „Jeśli coś jest potrzebne, proszę powiedzieć wprost, zawsze pomożemy – zbiła się z tropu Agnieszka, nie rozumiejąc źródła takiej złości. Janina jednak milczała, tylko grała rolę obrażonej i poskarżyła się synowi na „bezczelność” synowej. „Nie dręcz mamy tematem prezentu – poprosił Krzysztof żonę. – Zrobiła mi taką scenę, że nie da się wytrzymać”. – „Po prostu zapytałam z ciekawości, tyle się przecież nagrymasiła!” – tłumaczyła się Agnieszka.
Od tego momentu Agnieszka starała się unikać teściowej, kontaktując się z nią tylko w koniecznych sprawach. To jednak tylko pogorszyło sytuację. Janina znów zaczęła narzekać synowi: „Dopóki twoja żona liczyła na mój kosztowny podarunek, kręciła się koło mnie. A jak zrozumiała, że nic nie dostanie, od razu nos zadziera i mnie unika!” – „To nieprawda, Agnieszka taka nie jest” – bronił żony Krzysztof. – „To wytłumacz jej zachowanie! – nie dawała za wygraną Janina. – Od tamtej rozmowy nawet do mnie nie zagląda, a jak mówi, to przez zęby”. Gdy Agnieszka się o tym dowiedziała, tylko westchnęła: „Twojej mamie nie dogodzisz. Najpierw denerwowało ją moje zainteresowanie, teraz – moja powściągliwość. Jutro oskarży mnie, że źle spojrzałam albo się uśmiechnęłam!” – „Ona myśli, że zależy nam tylko na jej pieniądzach – odparł z poczuciem winy Krzysztof. – Tak, a sama przez rok nic nie podarowała – przypomniała Agnieszka. – Moi rodzice, nawiasem mówiąc, ciągle przywożą smakołyki, dzielą się warzywami z działki i nigdy nie przychodzą z pustymi rękami”. – „Sugerujesz, że mama przychodzi do nas goła? – spiął się Krzysztof. – To moja jedyna matka, i proszę, abyś ją szanowała”. – „Bez problemu – odcięła Agnieszka. – Ale ona nie tylko przychodzi z niczym, ale jeszcze zabiera plastikowe pojemniki z jedzeniem, które ja gotuję”.
Temat prezentu stał się zakazany, ale kłótnie w rodzinie nie ustawały. Janina, jakby dolewała oliwy do ognia, wciąż znajdowała powód do narzekań na synową. Tymczasem znajomym i krewnym opowiadała z anielską miną, jak bardzo kocha Agnieszkę. „Tańczymy wokół niej, wszystko dla niej robimy, a wdzięczności zero – skarżyła się. – Nigdy się nie wtrącam w ich życie, wręczam drogie podarunki. Nawet chciałam dać Agnieszce rodzinny pierścionek po mojej prababci, ale zobacz, jak mi się odpłaciła!” Słuchacze współczuli, kiwając głowami, i nikt nie wątpił w jej szczerość – tak przekonująco grała swoją rolę.
W przeddzień pierwszej rocznicy ślubu Janina znów wspomniała o niespodziance. „Czeka was coś niezwykłego!” – oznajmiła, otrzymawszy zaproszenie na skromną kolację w kawiarni. – „Może nie warto się tak starać?” – nieśmiało zapytała Agnieszka. – „Wezm– „Wezmę twoją opin„Wezmę twoją opinię pod uwagę, ale zrobię po swojemu, jasne?” – odparowała teściowa z sarkastycznym uśmiechem, krzyżując ręce na piersi.
