No, Kamilko, proszę cię! To sprawa życia i śmierci, naprawdę! Naprawdę nie mam do kogo zadzwonić, mama jest na działce, ciśnienie jej skacze, nie mogę jej stresować, a ty przecież jesteś moją najukochańszą szwagierką, taką wyrozumiałą! Aneta mówiła tak szybko, że Kamilka wyłapywała z tego potoku wyłącznie urywki o pilnej sprawie, dosłownie do wieczora i ratuj.
Kamilka stała w progu własnego mieszkania, w jednej ręce ścierała kurz, a drugą próbowała opanować szalejącego na smyczy jamnika Balbina, który szczekał wniebogłosy na nieproszonych gości. Goszczyła u niej właśnie szwagierka Aneta wraz ze swoimi synami: siedmioletnim Wojtkiem i czteroletnim Bartkiem. Chłopcy już zdążyli roznieść błoto po wycieraczce w przedpokoju, a teraz z zapałem dłubali palcami w tapecie.
Aneta, poczekaj próbowała wejść w słowo Kamilka. Jaki wieczór? Dziś piątek. Z Bartkiem mieliśmy rezerwację w pensjonacie, chcieliśmy pojechać za miasto na weekend. Czekaliśmy na to dwa miesiące.
Aneta rozłożyła ręce, ledwo nie gubiąc ogromnej torby z ubraniami dzieci.
Jaki pensjonat! Młodzi jesteście, jeszcze sobie pojeździcie! Mnie się los waży! Dostałam tzn. mam rozmowę kwalifikacyjną, w innym mieście. Świetna oferta, elastyczne godziny, zarobki szał. Jeśli nie pojadę, wszystko przepadnie. To dla przyszłości moich dzieci! Ojca nie mają, alimenty groszowe, sama wiesz.
Uruchomiła też swoją specjalność: spojrzenie biednej samotnej matki.
W tym momencie z kuchni wyszedł Bartek, mąż Kamilki, z kanapką w ustach. Na widok siostry i siostrzeńców stanął jak wryty.
Aneta? Ty tu? Przecież za godzinę mieliśmy wyjeżdżać…
Bartuś! Braciszku! rzuciła mu się na szyję, prawie go przewracając. Ratuj! Muszę wyjechać, tylko na jeden dzień! Jutro w południe wracam, obiecuję! Wojtek i Bartek pobędą u was. Są grzeczni, spokojni, tylko bajki włączcie, dajcie ciasteczka, nawet nie zauważycie!
Bartek spojrzał błagalnie na żonę. Kamilka odczytała w nim ten dobrze znany mix współczucia dla siostry i strachu przed awanturą. On był z natury uległy, na czym Aneta zawsze żerowała.
Kamila, może byśmy przesunęli ten wyjazd? Aneta szuka pracy, to ważne powiedział cicho Bartek.
Bartek, ta rezerwacja nie podlega zwrotowi odparła Kamila równie cicho, ale stanowczo. Jestem strasznie zmęczona po tygodniu.
Aneta natychmiast wtrąciła się: Oddam kasę, przysięgam! Z pierwszej pensji! I za rezerwację, i zrobię wam potem ucztę! Proszę, przecież nie oddam dzieci do domu dziecka na weekend!
W tej chwili Bartuś głośno kichnął i otarł nos o rękaw kurtki. Wojtek już siedział w salonie, rozkręcając na maksa telewizor.
Dobrze, westchnęła Kamila, czując, jak narasta w niej irytacja. Ale tylko do jutra do 14. Najpóźniej. Jeśli cię nie będzie, odstawimy chłopaków do twojej mamy na działkę choćby miała dostać drugiej zadyszki.
Anioł! Skarb! Aneta klepnęła Kamilkę w policzek lepkimi ustami, zrzuciła kurtki z dzieci, wręczyła siatkę Bartkowi i wybiegła, nie żegnając się nawet z chłopcami. Jestem w kontakcie! Kocham was!
Drzwi trzasnęły. W mieszkaniu zapanowała cisza, którą zakłócały jedynie reklamy z telewizora.
No i masz Bartek uśmiechnął się przepraszająco. Wakacje
Nic nie szkodzi Kamila poszła do kuchni, nie patrząc na błoto w korytarzu. Damy radę. Oby tylko nie rozwalili całego mieszkania.
Pierwsze godziny minęły spokojnie. Chłopcy napatrzyli się na bajki, najedli cukierków i nawet byli cicho. Kamila rozpakowała torbę zostawioną przez Anetę. Znalazła tam dwie zmiany bielizny, jedną parę rajstop na dwóch, pęknięty tablet i paczkę tanich chipsów. Ani leków, ani ulubionych zabawek, ani sensownego jedzenia.
Nawet piżam im nie dała stwierdziła Kamila, przeglądając rzeczy. I szczotek do zębów też nie.
Skoczę do sklepu, powiedział od razu Bartek. Kupię szczoteczki, mleko, płatki. Rano muszą coś zjeść.
Wieczór tracili resztki spokoju, gdy Bartuś po przejedzeniu cukierkami odmówił normalnej kolacji.
Nie chcę zupy! krzyczał, rozmazując ziemniaki na stole. Chcę nuggetsów! Mama zawsze kupuje nuggetsy!
Nie mamy nuggetsów spokojnie tłumaczyła Kamila, sprzątając stół. Są domowe kotlety. Spróbuj.
Fuj! i talerz z impetem ląduje na ziemi.
Balbina z radością rzuciła się na kotlet, a Kamila z zaciśniętymi zębami poszła po ścierkę. Wojtek, widząc brata, też odsunął talerz.
Ja tego też nie będę jadł. Wujku, zamów pizzę.
Wojtek, pizza jest niezdrowa próbował wychowawczo Bartek. Zjedz to, co ciocia przygotowała.
Mama mówi, że gotowanie jest dla frajerów, lepiej zamówić, rzucił mały filozof.
Małżeństwo wymieniło spojrzenia. Zapowiadała się długa noc.
Jakoś ich nakarmili kanapkami i położyli spać na rozłożonej kanapie w salonie (musieli szukać starych t-shirtów Bartka zamiast piżam). Oboje padli do łóżka dopiero po północy.
Jutro o czternastej ją odbierze, powtarzała jak mantrę Kamila. Może choć do kina będzie można pójść.
Oczywiście Bartek objął żonę. Przepraszam. Anetka jest jaka jest, ale nie chciała źle. Tylko jej życie się rozłazi.
Sobota zaczęła się o siódmej od huku. Wojtek sprawdzał, co jest w kuchennych szafkach, i zrzucił słoik z kaszą gryczaną. Ziarna zasłały podłogę.
Przez przypadek, mamrotał, gdy zaspana Kamila weszła do kuchni.
Dobrze, policzyła do dziesięciu. Bierz miotłę i pomagaj.
Nie umiem. U nas zawsze mama sprząta, albo babcia. Ja jestem facet.
Do godziny czternastej mieszkanie przypominało pobojowisko. Bo nie mając własnych zabawek, dzieci budowały fortece z poduszek, wycinały obrazki z czasopism Kamilki, a kota próbowały tresować (na szczęście schował się na szafie).
Obiad przygotowany, rzeczy spakowane, a Kamila nerwowo zerkała na zegarek.
14:00 nikt nie dzwoni.
14:30 cisza.
Zadzwoń do niej powiedziała Kamila do męża.
Bartek zadzwonił. Długie sygnały. Potem komunikat automatu: Abonent czasowo niedostępny.
Może w drodze jest? Czasami tam zasięg szwankuje
W sobotę?! Na jakie rozmowy kwalifikacyjne, Bartek? Sam w to wierzysz?
Czekali do wieczora. Telefon Anety był wyłączony. Bartuś zaczął marudzić: Gdzie mama?, Wojtek był coraz bardziej nerwowy, domagał się tabletu (rozładowanego zresztą), ładowarki oczywiście nie było.
Już dziś jej nie będzie stwierdziła Kamila, patrząc na ciemniejące okno. Bartek, to świństwo.
Kamilko, może jej telefon siadł? Może autobus się zepsuł? Bartek szukał usprawiedliwienia, ale sam robił się coraz bledszy. Wiedział, że żona jest na granicy wytrzymałości.
Noc była niespokojna. Bartuś się posikał trzeba było wszystko zmieniać. Wojtek domagał się światła w korytarzu, bo bał się potworów. Kamila nie zmrużyła oka.
W niedzielę nadal cisza od Anety.
Dzwonię do twojej mamy zapowiedziała Kamila przy śniadaniu.
Nie! przeraził się Bartek. Przecież ona miała kryzys serca tydzień temu. Wykończysz ją! Poczekajmy do wieczora. Nie wierzę, żeby Aneta porzuciła dzieci.
Bartek, jutro mamy pracę. Ja mam zamknięcie miesiąca, muszę być w biurze o ósmej. Kto z nimi zostanie?
Wezmę wolne zadeklarował Bartek.
Popołudniu zdarzyło się to, czego Kamila się bała. Bartuś, biegając, wywrócił wazon prezent ślubny od rodziców Kamilki. Huk tłuczonego szkła wydawał jej się najgłośniejszy na świecie.
To nie ja! krzyknął natychmiast Wojtek. To Bartuś!
Kamila bez słowa zebrała szkło, umyła podłogę, po czym weszła do sypialni, gdzie siedział przygaszony Bartek.
Jeśli Aneta nie pojawi się rano powiedziała spokojnie idę na policję i zgłaszam porzucenie nieletnich. I dzwonię do opieki.
Kamilka! poderwał się Bartek. Zwariowałaś? Przecież to moja siostra! Chcesz dzieci oddać do domu dziecka?
Ja chcę, by twoja siostra poniosła odpowiedzialność za swoje dzieci! wybuchnęła Kamila. My nie jesteśmy niańkami! To nie jest nasza praca! Mamy swoje życie! Dlaczego mamy poświęcać swój czas, swój spokój, swoje rzeczy, bo ona chciała się wyrwać?
Przecież miała rozmowę o pracę
Tak? Kamila sięgnęła po telefon. Patrz!
Weszła na media społecznościowe. Aneta miała zamknięty profil, ale jej znajoma Marta dodała zdjęcie z nią w roli głównej. Aneta w stroju kąpielowym, z drinkiem w ręku, nad basenem. Lokalizacja: SPA Złoty Brzeg, zdjęcie trzy godziny temu, podpis: Nareszcie zasłużony relaks! Dziewczyny, brawo my!.
Bartek spojrzał na ekran i zbladł.
To chyba stare zdjęcie wymamrotał, ale głos mu się załamał.
Dzisiejsza data, Bartek. A ten kostium widziałam w sklepie tydzień temu, nowa kolekcja. Okłamała nas. Po prostu zwaliła dzieci na nas i pojechała się bawić.
Bartek usiadł na łóżku, zakrywając twarz dłońmi.
I co teraz?
Ja już powiedziałam co zrobię. Rano zabieram dzieci do biura, sadzam w sali, a ty dzwonisz do mamy. Albo ona je odbierze, albo niech dzwoni do córki i wyciąga ją z basenu. Mam dość.
Noc poniedziałkowa była najgorsza. Bartuś dostał gorączki, pewnie przez stres i zmianę jedzenia (okno trzeba było wietrzyć mieszkanie). Termometr pokazał 38,5. Kamila podawała leki, zmieniała mokre kompresy, poiła wodą. Nie zmrużyła oka. Bartek też nie spał.
O siódmej wreszcie telefon Anety odżył.
Abonent dostępny wyskoczył komunikat.
Bartek od razu zadzwonił.
Halo? zmęczony, poirytowany głos siostry.
Aneta?! Gdzie ty jesteś?! Bartek wrzasnął tak, że Wojtek się obudził. Co ty wyprawiasz?!
Przestań, czemu się tak drzesz rano? Aneta przeciągała się leniwie. Rozmowa się przeciągnęła, musiałam zostać dłużej. Przecież mówiłam, to poważna sprawa.
Jaka rozmowa kwalifikacyjna w SPA?! Widzieliśmy zdjęcia! Siedziałaś nad basenem z drinkiem, a Bartuś ma 39 stopni gorączki!
Zapadła cisza.
Wy mnie śledzicie? Własnego życia nie mogę mieć? Mam faceta poznać! Bartuś zachorował? Czym go karmiliście? Zdrowych dzieci zostawiłam! Jeśli coś mu się stanie, podam was do sądu!
Przyjeżdżaj natychmiast, albo jedziemy do opieki warknął Bartek, pierwszy raz takim lodowatym tonem.
Już jadę, histerycy!
Aneta zjawiła się po trzech godzinach. Kamila zdążyła powiadomić szefa, że bierze urlop na żądanie, bo nie zostawi chorego dziecka, ani nie przyciągnie go do biura.
Aneta wparowała, pachnąca drogimi perfumami, z ciemną opalenizną. Od razu rzuciła się do Bartusia leżącego pod kocem.
Moje biedactwo! Zagłodzili cię? Przeziębili? spojrzała na Kamilę z jawną niechęcią. Wiedziałam, że tobie nie można ufać z dziećmi. Sama dzieci nie masz, nie znasz się!
Kamilce zrobiło się ciemno przed oczami. To był cios poniżej pasa. Ona i Bartek też od lat starali się o dziecko, leczyli się, a Aneta świetnie o tym wiedziała.
Wynoś się, powiedziała cicho.
Co?
Wynoś się z mojego domu. Zabieraj dzieci i wynoś się. I nigdy więcej tu nie przychodź.
Ależ proszę cię! prychnęła Aneta, zaczęła chaotycznie pakować rzeczy dzieci. Chodźcie, chłopcy, idziemy od tych wstrętnych ludzi. Mama wszystko wam wynagrodzi…
Jesteś mi winna pieniądze powiedział Bartek, stając w przejściu.
Jakie pieniądze? Aneta wyprostowała się.
Za zbity wazon dwa tysiące złotych. Za zakupy pięćset złotych. Za leki sto. Za stres wycenić się nie da, daruję. Razem dwa i pół tysiąca. Przelejesz mi teraz.
Zgłupiałeś? Rodzonej siostrze?! zbulwersowała się Aneta. Nie mam teraz!
Na SPA byłaś, więc znajdą się nawet na długi. Albo dzwonię do mamy i mówię jej wszystko. Ze zdjęciami. Niech sobie zobaczy, gdzie szukałaś pracy, podczas gdy wnuk gorączkował.
Aneta zacisnęła usta, szybko weszła w aplikację bankową i przelała pieniądze.
Weź sobie! telefon Bartka wydał dźwięk powiadomienia. I nie liczcie już na moją wdzięczność!
Zabrała Bartusia (ten leżał bez życia), pogoniła Wojtka i wyszła z mieszkania, trzaskając drzwiami.
Kamila opadła na kanapę. Po domu wciąż roznosił się zapach leków i dziecięcego potu, na podłodze leżały opakowania po cukierkach, a na ścianie widniała tłusta plama od kotleta, której nie zdążyła zmyć.
Bartek usiadł obok i złapał ją za rękę.
Przepraszam, powiedział cicho. Jestem głupi.
Nie jesteś głupi, Kamila położyła głowę na jego ramieniu. Po prostu jesteś bratem. Ale teraz wiesz, ile są warte jej prośby.
Wiem. To się więcej nie powtórzy. Obiecuję.
Siedzieli tak chwilę w ciszy, a potem razem, bez słowa, zabrali się za sprzątanie. Umyli podłogi, przepłukali pościel, wywietrzyli mieszkanie. Wraz z kurzem i bałaganem powoli opuszczał ich stres tych zwariowanych dni.
Wieczorem zadzwoniła teściowa, pani Teresa.
Kamilko, witaj, jej głos był słaby. Anetka dzwoniła, płakała. Mówi, że was wyrzuciliście, dzieci nie chcieliście przypilnować, pieniędzy żądaliście To prawda? Jak tak można, rodzina przecież
Kamila wzięła głęboki wdech. Kiedyś próbowałaby się tłumaczyć, uspakajać teściową. Te trzy dni jednak coś w niej zmieniły.
Pani Tereso, powiedziała spokojnie. Aneta nie wszystko powiedziała. Jeśli chce pani znać prawdę, niech zapyta ją, w jakim hotelu miała tę rozmowę o pracę w kostiumie kąpielowym. Najlepiej, niech pani przyjedzie kiedy będzie się pani lepiej czuła. Pokażemy filmik, na którym Wojtek mówi, że mama nie lubi gotować, bo to dla frajerów. Jest o czym rozmawiać.
Zapanowała cisza, po czym teściowa westchnęła:
Rozumiem, Kamilo… Wiem, rozpuszczona jest. Wy nie miejcie jej tego za złe.
Nie gniewamy się, pani Tereso. My po prostu wyciągnęliśmy wnioski.
Po skończonej rozmowie Kamila spojrzała na męża i zaproponowała:
Wiesz co? A może dziś zamówimy ogromną, niezdrową pizzę i wypijemy lampkę wina? Należy nam się.
A wyjazd? spytał Bartek.
Za tydzień, w kolejną sobotę. I wyłączymy telefony, oboje.
Tak właśnie zrobili. Gdy tydzień później telefon Bartka znów pokazał Aneta, po prostu wcisnął wyciszenie i odłożył go na bok. Lekcja została odrobiona, granice wyznaczone, a relacje rodzinne jak się okazuje bywają silniejsze wtedy, gdy umiemy je zachować na bezpiecznym dystansie.
Czasem, aby stać się szczęśliwszym i żyć w zgodzie z sobą, trzeba umieć powiedzieć dość nawet bliskim.
