Jagoda postanowiła uczcić jubileusz w naszym domu i nalegała, żebyśmy zwolnili mieszkanie.
Katarzyno, czy Tomasz już ci o tym powiedział? zagadnęła teściowa. Słuchaj! Będzie do dwudziestu gości, więc zaczniemy przygotowania wieczorem. Przyjadę wcześniej, ok. o szóstej.
Co? Wieczorem? zapytała sceptycznie synowa. Nie zgadzałam się na to.
Poczekaj. Jeszcze nie skończyłam. Tomasz już ma listę zakupów, obiecał wszystko kupić.
Mój brat, Tomasz, zawsze wspierał swoją starszą siostrę Sylwię. Do trzydziestu lat zdążyła dwa razy wyjść za mąż i dwa razy się rozwieść, a za każdym razem winny był mąż nie ten się trafił. Ich matka, Teresa Władysławowa, od dziecka powtarzała synowi:
Siostrze trzeba pomagać.
I Tomasz pomagał. Finansowo, kiedy Sylwia czasowo nie miała pracy, remontem w wynajmowanym mieszkaniu, a także niekończącymi się przeprowadzkami po kolejnych rozwodach.
A potem wziął ślub.
Katarzyna, jego żona, najpierw znosiła to. Kiedy jednak Sylwia po raz piąty w ciągu roku poprosiła na kilka dni nasz samochód, bo znów zawiodła, Katarzyna powiedziała stanowczo, ale łagodnie:
Tomaszu, może już wystarczy? Potrzebujemy samochodu na weekend. Miałam plany
Co trzeba zrobić? Nie da się iść pieszo?
Nie. Do domu rodziców nie dasz dojść pieszo. Zebrali dla nas dwa wiadra kiszonych ogórków. Myślałam, że słyszysz, kiedy o tym mówię.
No słyszałem, ale rozumiesz, że Sylwia ma pilną sytuację.
Znowu? Co dokładnie?
Nie wiem, wzruszył się Tomasz, ale ona potrzebuje więcej.
Nie, Tomaszu. Tym razem tak nie będzie! Albo odmawiasz siostrze, albo kupujesz mi auto. Mam już dosyć jeździć tramwajem, kiedy mógłbyś mnie podwieźć samochodem.
Po raz pierwszy Tomasz pomyślał, żeby zadzwonić do siostry i odmówić, lecz Teresa Władysławowa szybko przywróciła porządek:
Co, rzucisz siostrę przez żonę? Ona jest sama! Kto jej pomoże, jeśli nie ty?
I Tomasz znów pomagał, mimo kłótni z żoną. Pewnego dnia nie rozmawiali kilka dni, a Tomasz nie wytrzymał:
Czemu milczysz? Zraża cię coś?
Naprawdę? Potrzebowałeś trzech dni, żeby to zrozumieć? obraziła się Katarzyna.
Po prostu nie mogę się wtrącać zapytał, nie rozumiejąc.
Katarzyna roześmiała się ze zdziwienia:
Naprawdę? Nie rozumiesz? Twoja siostra wzięła cię na cały weekend, bo musiała pojechać do przyjaciółki na wieś. Myślałam, że tylko ją podwieździesz, a skończyło się na dwóch dniach w jej domu. Nic cię po tym nie martwi?
Co mogłoby martwić? Trochę wypiłem. Był tam jej były, którego normalnie spotykałem. Trzeba było jakoś to uczcić. Po co miałbym jechać jak głupi? To byłoby nie na miejscu.
Mógłbyś chociaż zadzwonić.
Ty też mogłaś, rzucił Tomasz.
Dzwoniłam! Tylko twój telefon był wyłączony. Wyobrażasz sobie? Co miałam myśleć? Jestem cała na nerwach, nie wiem, gdzie mój mąż. A on po prostu postanowił mnie zostawić, wylała Katarzyna.
Nie wymyślaj, odparł mąż, machając ręką, że dzwonią.
Tomasz wyszedł na balkon i dopiero tam odebrał słuchawkę, wiedząc, że żona nie doceni kolejnej rozmowy z siostrą.
Cześć, braciszku! pogadała w słuchawce Sylwia. Mam jubileusz za dwa tygodnie! Trzydzieści lat! Rozumiesz, co mam na myśli?
Tomasz nieśmiało podglądnął Katarzynę, która właśnie nalewała zupę.
No czego chcesz? zapytał.
Jak od razu mnie rozumiesz! zaśmiała się Sylwia. Chcę świętować u was w domu! Macie dużą jadalnię. Moje wynajmowane mieszkanie jest małe, a właścicielka się nie zgadza. Restauracja jest za droga.
Może jednak w kawiarni? Dodam ci, ile potrzeba.
Co ty, oszalałeś? oburzyła się Sylwia. To jubileusz! Chcesz, żebym płaciła za wynajem, kiedy macie własne mieszkanie? I i tak będziesz musiał wszystko dopłacić. Nie jestem córką milionera.
Najpierw pogadam z Katarzyną. To i jej mieszkanie. Może ma własne plany.
Za późno! przerwała siostra. Już wszystkim powiedziałam, że przyjęcie będzie u was. Zwolnijcie mieszkanie na cały dzień, dobrze? Mama mówi, że wszystko przygotuje.
Tomasz westchnął i zakrył twarz dłonią, szukając wyjścia z sytuacji, gdy telefon znów zadzwonił. Tym razem to wiadomość od matki.
Sylwia poprosiła o menu. Oto lista potraw. Trzeba kupić produkty. Powiedz Katarzynie, żeby pomogła. I nie zaszkodzi przyrządzić.
W tym czasie Katarzyna, nic nie wiedząc o jubileuszu Sylwii, wygodnie usiadła w fotelu z telefonem, gotowa obejrzeć ulubiony serial. Gdy Tomasz wszedł do pokoju, spuszczając wzrok, ona od razu zrozumiała.
No i co tym razem? zapytała spokojnie, pauzując odcinek.
Katarzyno, słuchaj Sylwia ma jubileusz, rozumiesz. Trzydzieści lat. To ważna data. Chce uczcić.
Katarzyna podniosła głowę.
Niech świętuje. Czy my jej zakazujemy?
Tomasz pocierał kark.
Nie o to chodzi. Chce zrobić to u nas.
Co?! wstała z fotela. Poczekaj. W naszym mieszkaniu?
Tak, ale tylko jeden wieczór. Mówi, że restauracja jest droga, a w domu jest ciasno
I co? Zgodziłeś się?
Powiedziałem, że najpierw pogadam z tobą! Ale Sylwia już wszystkich zaprosiła. A mama już menu składa
Katarzyna zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech.
Tomaszu, czy naprawdę jesteś dorosłym człowiekiem? Czy tylko przekaźnikiem życzeń Sylwii?
Co zaczynasz?
Z ironią pokazujesz mi telefon. A nic nie dzwoniło! To w ogóle moje mieszkanie, nie przystanek dla twoich krewnych. Sylwia chce świętować w moim domu, mam mu pomagać, a nawet twojej mamie asystować i przy tym mnie nie zapytała!
W tym momencie Katarzyna usłyszała dzwonek.
O, a to wisienka na torcie, wymamrotała, machając telefonem przed twarzą męża.
Katarzyno, czy Tomasz ci powiedział? wtrąciła się teściowa. Będzie do dwudziestu osób. Zaczynamy przygotowania wieczorem. Przyjadę ok. o szóstej, dzień wcześniej.
Co? Wieczorem? sceptycznie uśmiechnęła się synowa. Nie zgodziłam się na to.
Jeszcze nie skończyłam. Tomasz ma już listę zakupów, obiecał wszystko kupić.
Załóżmy rzuciła Katarzyna. A pieniądze? Skąd weźmiemy na to wszystko?
Tomasz obiecał pomóc, krótko odpowiedziała Teresa Władysławowa.
A więc z mojego mieszkania chcecie zrobić restaurację i jeszcze my musimy za bankiet zapłacić? Katarzyna już nie wytrzymywała.
Sylwia nie jest wam obca! Czy naprawdę trudno poświęcić jeden dzień, pokroić coś w kuchni, zrobić sałatki, kanapki Ty przecież gospodyni w domu!
Tereso Władysławowo, przerwała Katarzyna, dopiero co dowiedziałam się o przyjęciu. Nie wyraziłam zgody na świętowanie Sylwii w moim mieszkaniu.
Co ty, moje mieszkanie. Wy jesteście małżeństwem. Wszystko macie wspólne! odpowiedziała teściowa złośliwie.
Nie mówcie tak. Gdyby to było mieszkanie Tomasza, nie mówilibyście tak. Potem byłabym po prostu utrzymanką.
Nie mów bzdur. Rozmowa skończona. Do piątku trzeba zrobić zakupy, odrzuciła Teresa i rozłączyła się.
Co to było? zapytała Katarzyna męża, słysząc krótkie sygnały.
Dość już grać ofiarę! w końcu odezwał się Tomasz. Powiedzono ci, że nie masz racji. Przyznaj się do błędu i przestań się opierać.
Katarzyna była w szoku. Wstała, podeszła do szafy i po cichu wyciągnęła dużą sportową torbę. Następnie poszła do sypialni, otworzyła komodę i monotonnym ruchem zacząła układać koszulki i dżinsy Tomasza.
Tymczasem Tomasz czuł się zwycięzcą. Głośno otworzył lodówkę, wyjął butelkę piwa, trzaskał drzwiami i usiadł przed telewizorem, jakby nic się nie stało.
Miał wrażenie, że Katarzyna po prostu przyzwyczai się, a sprawy wrócą do normy. Trochę się obrazi, narzeka, a potem się uspokoi. Włączył mecz, licząc, że Katarzyna zajrzy do pokoju i zawoła go na kolację. Mylił się.
Po pół godzinie Katarzyna stała już w korytarzu z torbą w ręku, obok sportowej torby przepełnionej rzeczami Tomasza. Tomasz wyszedł z salonu, by sięgnąć po lodówkę, ale zobaczył żonę.
Co to za teatr? wymamrotał. Co tu robisz?
Katarzyna spojrzała na niego lodowato:
To nie teatr, Tomaszu. To koniec. Nie będę już cieniem w własnym życiu, sługą w naszym mieszkaniu i tłem dla zachcianek twojej mamy i siostry. Chcesz być dobrym synem i bratem proszę. Wróć do mamy. Przygotujcie razem przyjęcie. Jestem pewna, że z radością znajdzie ci miejsce w swojej jadalni.
Serio? podszedł do niej. Nie wrócę.
Absolutnie serio, przytaknęła Katarzyna. Nie chcę, żebyś wracał. Zniosłam tyle, że sam nie wiem, kim jestem. Ale mam dość. Jeśli w ciągu trzech lat nie nauczysz się mnie szanować, nie będzie lepiej.
Katarzyno nie możesz tak wszystkiego zniszczyć! Chwile!
Nie da się zniszczyć tego, co już się rozpadło.
Tomasz przygryzł wargi, wciąż nie pojmując, że Katarzyna podjęła ostateczną decyzję.
I tak, dodała, wszystkie twoje koszulki i dżinsy są tutaj. Nie musisz dziękować. Wyjedź natychmiast.
Chciał coś powiedzieć, ale Katarzyna otworzyła drzwi wejściowe. Tomasz stał, pełen gniewu. Jego policzki płonęły, wargi szczerzyły się pod presją. Wciąż miał nadzieję, że Katarzyna się podda, lecz jej spokojna twarz tylko go drażniła.
No i dupa! rzucił. Myślisz, że znajdziesz lepszą? Takich jak ja już nie znajdziesz!
Katarzyna westchnęła i cofnęła się o krok:
Takich jak ty, naprawdę trudno Na szczęście.
Będziesz żałować! krzyknął, chwytając torbę. Upadniesz na kolana, gdy zrozumiesz, że nikt nie chce z tobą rozmawiać! Bez mnie jesteś nikim!
Jeśli nikim jest ktoś, kto mieszka we własnym mieszkaniu, pracuje, nie służy starszym krewnym i nie znosi napastliwości, to wolę być nikim.
Tomasz odszedł, a Katarzyna została sama. Wzięła głęboki oddech, podeszła do okna, odsłoniła firankę i patrzyła, jak były mąż wkłada torbę do bagażnika taksówki.
Minęło kilka miesięcy.
Rozwód był bolesny. Tomasz próbował przedstawić Katarzynę jako chciwą i materialistkę. Główną walką stał się samochód kupiony w trakcie małżeństwa. On twierdził, że zapłacił za niego sam, a Katarzyna jedynie go używała.
Sądzie, włożyłem wszystkie środki, auto jest zarejestrowane na mnie! zapewniał. Żona nie dała mi grosza!
Katarzyna spokojnie otworzyła teczkę z dokumentami i położyła na stole wyciągi bankowe, przelewy, kopie paragonów oraz umowę zaliczki podpisaną przez siebie.
Nie roszczę sobie jej części, ale nie zamierzam oddawać swojej, mówiła.
Sąd stanął po stronie sprawiedliwości.
Tomaszowi to nie smakowało. Sam uważał auto za swoje. Teraz musiał je sprzedać i podzielić pieniądze. Opuszczał salę sądową z wykrzywioną od gniewu miną.
W domu czekała go nie otucha, a lawina pretensji.
Co to, idiota? wykrzyknęła Teresa Władysławowa. Oddałeś jej wszystko! Samochód! Mieszkanie! Przynajmniej dobrego prawnika weź!
Do tego Tomasz jeszcze wciągnął się w kredyt, żeby opłacić jubileusz Sylwii w restauracji, bo związał ją z mieszkaniem. Teraz miał własny przytulny zakątek rozkładaną sofę w pokoju Teresy Władysławowej.
Katarzyna po raz pierwszy od dawna spała spokojnie. ZrozumiaKatarzyna w końcu odnalazła swoją siłę i pewność, że życie bez Tomasza może być pełne spokoju i własnych decyzji.
