Kiedyś, wiele lat temu, kiedy Dorota dowiedziała się, że jest w stanie błogosławionym, pamiętam, jak jej rodzina zaniemówiła z wrażenia. Nie mogli pogodzić się z myślą, że ich córka związała się z kimś, kto według nich nie przetrwa długo w jej życiu.
Dorota dorastała we Wrocławiu, w przeciętnej polskiej rodzinie. Wychowywała ją mama wraz z ojczymem Janem, który okazał się dla niej prawdziwym oparciem. Rodzice zawsze ją wspierali, dając jej poczucie miłości i bezpieczeństwa, które mogła traktować jak pewnik. Po skończeniu liceum i zdaniu matury, przed Dorotą pojawiła się niepewność przyjęcie na studia stało bowiem pod znakiem zapytania, głównie z powodu problemów z nauką języka angielskiego.
Dorocie przyszło do głowy, że prywatne korepetycje u wykwalifikowanego nauczyciela pomogą jej szybciej przełamać bariery językowe. Zdecydowała się na Adama, który przyjechał do Polski z Warszawy, aby studiować na Politechnice. Adam, chociaż Polak, miał za sobą kilka lat życia w Wielkiej Brytanii i świetnie znał angielski, udzielał korepetycji z sukcesami. Początkowo Dorota miała spore trudności z nauką, jednak z biegiem czasu nabrała sympatii do Adama i ich znajomość zamieniła się w coś znacznie głębszego. Nie chcieli już więcej być osobno.
Kiedy Dorota odkryła, że pod sercem nosi dziecko, jej rodzina przeżyła szok. Nie byli zachwyceni perspektywą, że ich córka stworzyła rodzinę z kimś, kto według nich szybko zniknie z jej życia i pozostawi ją samą w obliczu wychowywania dziecka, które może się wyróżniać wśród rówieśników.
Po skończeniu studiów Adam faktycznie wyjechał do rodzinnej Warszawy, aby rozpocząć pracę. Jednak relacje z Dorotą utrzymywały się; codzienne rozmowy przez telefon i internet pomagały im przetrwać rozłąkę i razem czekać na narodziny córki. Gdy dziecko przyszło na świat, Dorota musiała zmierzyć się z niechęcią własnej rodziny, która sprawiła, że podjęła decyzję o wspólnym wyjeździe do Warszawy.
W Warszawie Dorota i jej mąż napotkali liczne trudności szczególnie ciężko było im odnaleźć się w gwarze wielkiego miasta i pogodzić się z odmiennością tej codzienności. Ostatecznie postanowili wrócić do Wrocławia. Po kilku latach przyszła na świat ich druga córka. Mimo wszystko rodzina Doroty konsekwentnie unikała kontaktu. Dorota nie zamierzała jednak rozstawać się ze swoim ukochanym tylko po to, by przypodobać się rodzinie. Zaczęli rozważać wyjazd do Kanady, mając nadzieję, że tam spotkają ludzi bardziej otwartych i życzliwych.
Dziś, kiedy wspominam te wydarzenia, przychodzą mi na myśl słowa starego polskiego przysłowia: Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Choć życie Doroty nie było wolne od trudności, wierzę, że dokonywała wyborów zgodnych ze swoim sercem.
