Dziś znowu pomyślałam o tym, jak bardzo mnie to wszystko męczy. Mój mąż, Krzysztof, od pół roku mieszka u swojej matki, która ciągle udaje, że jest chora. Wcześniej zdarzało się, że zostawał u niej na kilka tygodni, ale teraz to już przekracza wszelkie granice. A jeszcze ma czelność twierdzić, że to ja go nie rozumiem i nie chcę mu pomóc.
Jak niby mam pomóc teściowej, która specjalnie niszczy nasze małżeństwo? Przywiązuje syna do siebie najprostszym sposobem – udając słabość. Mieszkałam już z tą kobietą. Dziękuję, nigdy więcej!
Jego matka strasznie przeżyła nasz ślub z Krzysztofem. Nawet nie kryła, że jej się to nie podoba. Nie kłóciła się otwarcie, bo chciała, żeby syn uważał ją za dobrą matkę, ale ciągle mnie prowokowała i miała do mnie pretensje.
Nie dawałam się wciągnąć, zwłaszcza że nie musiałyśmy się często widywać. Mieliśmy własne mieszkanie, w którym zamieszkaliśmy razem. Teściowa oczywiście też była tym wściekła. Trudno kontrolować syna, który nie jest już pod twoją władzą, a tym bardziej synową, która nie musi się jej starać przypodobać.
Ale moja teściowa wpadła na inny pomysł. Nie była pierwszą ani ostatnią, która to zrobiła. Postanowiła udawać ciężko chorą i potrzebującą ciągłej opieki.
Krzysztof, który nigdy nie miał do czynienia z takimi manipulacjami, dał się nabrać. „Biedna staruszka” miała tyle dolegliwości, że mogłaby stanowić gratkę dla całego szpitala. Skarżyła się na wysokie i niskie ciśnienie, bóle w klatce, bóle kręgosłupa, trzeszczące kolana i omdlenia. Minęło trochę czasu, zanim zrozumziałam, że to gra. Myślałam, że to przez stres – jej ukochany synek wyprowadził się do innej kobiety, więc organizm może tak zareagować.
Kiedy pierwszy raz teściowa „zachorowała”, a Krzysztof został u niej na tydzień, spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy i pojechałam pomóc. Myślałam, że to coś poważnego. Pierwszego dnia grała świetnie.
Ale już po dwóch dniach zauważyłam, że wszystkie objawy magicznie znikają, gdy tylko mąż wychodzi. Teściowa od razu ma lepszy humor i energię. A gdy tylko Krzysztof wraca, znów ledwo zipie.
Powiedziałam mężowi, co widziałam, ale oczywiście mi nie uwierzył. Jak miałby uwierzyć, skoro grała tak przekonująco? Nie zamierzałam jednak dać się oszukiwać. Spakowałam się i wróciłam do domu.
Mąż wrócił po kilku dniach, mówiąc, że matce już lepiej. Najwyraźniej moja obecność tak jej ciążyła, że zdrowie wracało, gdy tylko wyszłam. Ale po kilku tygodniach znów zaczęła udawać chorobę.
Wkurzało mnie to, bo za każdym razem, gdy teściowa „zachorowała”, mąż wprowadzał się do niej na nieokreślony czas. Nagłe ozdrowienie następowało dopiero, gdy sugerowałam wezwanie lekarza. Zdrowa osoba nie może tak często chorować – musi być w tym jakiś interes.
Gdy tylko teściowa słyszała o lekarzu, natychmiast wracała do formy. Krzysztof, przekonany, że jego ukochanej mamie nic nie grozi, wracał wtedy do domu.
Minęło już pół roku. Początkowo miał powód – teściowa przeszła operację kolana. Dwa lata temu upadła i miała problemy, więc lekarz zalecił zabieg.
Po operacji miała leżeć tydzień. Mąż został z nią – co było słuszne, bo naprawdę potrzebowała pomocy. Ale ani po tygodniu, ani po miesiącu nie wrócił. Matka zaczęła udawać, że wciąż nie zdrowieje. Mogła już chodzić, ale opowiadała, jak ledwo się podniosła po upadku, gdy syna nie było.
Od pół roku Krzysztof mieszka z matką i wierzy w jej historie. Żaden lekarz nie znalazł nic poważnego – operacja się udała, może chodzić bez kul, tylko nie biega. Ale co tam lekarze, przecież oni się nie znają.
Postawiłam ultimatum – albo wraca do domu, albo zabieram sprawę do sądu. Teraz mąż oskarża mnie, że go nie kocham i nie rozumiem. Przecież nie jest u kochanki, tylko pomaga chorej matce.
Wszystkie przyjaciółki pytają, na co jeszcze czekam, skoro to oczywiste, że powinniśmy się rozwieść. Chyba w końcu i ja to zrozumiałam, choć do końca wierzyłam, że mój mąż jeszcze odzyska rozsądek.
