Nie byłoby szczęścia, gdyby nie nieszczęście…
— Jak cię mogło ponieść, głupia jesteś, stara panno! Kto ci teraz z dzieckiem potrzebny? Jak sobie poradzisz? Nie licz na mnie! Wychowałam cię, a teraz jeszcze mam się twoim bachorem zajmować? Wynoś się, żebym cię więcej nie widziała!
Kasia słuchała krzyków, wbijając wzrok w podłogę. Ostatnia nadzieja, że ciotka pozwoli jej zostać choć do znalezienia pracy, rozwiała się jak dym.
— Gdyby mama żyła…
Ojca nie znała, matkę zaś piętnaście lat temu zabił pijany kierowca. Gdy opieka społeczna chciała oddać dziewczynkę do domu dziecka, nagle zjawiła się daleka krewna – jakaś trzecia siostra cioteczna matki. Kobieta mieszkała na południowym pograniczu, w zielonym miasteczku, gdzie lato prażyło żarem, a zima mżyła deszczem. Miała własny dom i stałą pracę, więc bez trudu uzyskała prawo opieki.
Dziewczyna dorastała syta, schludnie ubrana, przyuczona do pracy w gospodarstwie. Brakowało jej matczynej czułości, ale kto by się tym przejmował?
Uczyła się dobrze. Po szkole dostała się na pedagogikę. Gdy beztroskie studia dobiegły końca, wróciła do rodzinnego miasteczka. Tym razem jednak powrót nie przyniósł radości.
— Wynoś się, mówiłam! — ryczała ciotka Teresa.
— Ciociu, może chociaż…
— Koniec dyskusji!
Katarzyna wzięła walizkę i wyszła na ulicę. Nie przypuszczała, że wróci tu upokorzona, porzucona, w ciąży. Choć brzuch ledwie się zaokrąglał, postanowiła się przyznać. Nie umiała kłamać.
Słońce przypiekało niemiłosiernie. W sadach dojrzewały jabłka i śliwki, a winorośl zwisała ciężkimi gronami z altan. Z podwórek unosił się zapach smażonej kiełbasy i pierogów. Kasia podeszła do furtki, gdzie przy letniej kuchni krzątała się kobieta.
— Gospodyni, może dałaby pani się napić?
Halina, krzepka pięćdziesięciolatka, podała jej kubek wody.
— Wejdź, jeśli z dobrym zamiarem.
— Szukam mieszkania. Skończyłam studia, chcę uczyć w szkole…
Kobieta przyjrzała się dziewczynie: skromnie ubranej, ze śladami łez na policzkach.
— Zostań u mnie. Tanio wynajmę, byle płaciłaś regularnie.
Pokój był mały, ale przytulny – stolik, łóżko, szafa. Wystarczyło.
Dni mijały szybko: praca, dom, pomoc Halinie. Ciąża przebiegała łagodnie. Gdy Kasia opowiedziała swoją historię, gospodyni pokiwała głową:
— Nie pierwszaś, nie ostatnia. Dobrze, że nie zabiłaś duszyczki. Dzieciątko cię pocieszy.
Na drugim roku studiów Kasia zakochała się w Marku, synu zamożnych wykładowców. Chłopak porzucił ją, gdy rodzice kazali jej usunąć ciążę. Zostawił kopertę z pieniędzmi. Wzięła je, choć serce pękało z żalu.
Pod koniec lutego, podczas śnieżycy, Halina zawiozła ją do szpitala. Urodziła zdrowego chłopczyka – Jasia. W sali leżała też porzucona dziewczynka, której matka uciekła z pielęgniarką. Kasia przystawiała ją do piersi, nazywając Marysią.
Gdy nadszedł dzień wypisu, pod szpitalem czekał wojskowy z Zakopanego – kapitan Nowak. Mężczyzna z niebieskimi oczami zabrał Kasię i Halinę samochodem udekorowanym błękitnymi balonami. W ręku trzymał dwa zawiniątka: niebieskie i różowe.
Życie pisze najdziwniejsze scenariusze. Czasem wystarczy otwarte serce i kubek wody podany o właściwej porze.
