**Szczęście w zasięgu ręki**
Bożena przyglądała się w lustrze swojemu wydłużonemu twarzokształtowi, ostremu nosowi, wąskim ustom i lodowatoszarym oczom. Trzeba było urodzić się taką pokraką. Jedynie włosy lubiła – czarne, gęste, z grzywką sięgającą aż po brwi.
– Jesteś podobna do ojca. A on był przystojniakiem, inaczej bym się nie zakochała. Kaszubskie korzenie – pocieszała ją matka. – Jak dorośniesz, zrozumiesz, że masz wyrafinowaną urodę. Nie każdy to doceni.
Ojca Bożena nie pamiętała. Odszedł, gdy miała niecałe dwa lata. Za to pamiętała wujka Marka – rozgadanego, rubasznego faceta o czerwonej twarzy. Podrzucał ją do sufitu i śmiał się, a zawsze przynosił cukierki, pierniki lub jakąś tandetną zabawkę. Jako dziecko uwielbiała wtulać się w niego i wdychać jego zapach. Matka mówiła później, że to woń drogich papierosów i whisky. Wydawała się przy nim szczęśliwa. Do dziś Bożena pamiętała ten zapach, uważając go za esencję prawdziwego mężczyzny.
Gdy podrosła, spytała matkę, dlaczego nie wzięli ślubu.
– Był żonaty. Ma syna – w głosie matki nawet po latach drżała nostalgia.
Potem pojawił się wujek Zbyszek. Ale tego Bożena sama przepędziła. Pachniał skarpetkami i benzyną. Niski, przygarbiony, z ziemniaczanym nosem i obwisłą wargą, przez co usta miał wiecznie półotwarte. Smutne, opadające kąciki oczu nadawały mu wyraz nieustannej melancholii. Uśmiechał się rzadko, a zawsze przychodził z butelką wina lub wódki i tabliczką czekolady.
– Obiad bez wina? Toż to przecież dla rozluźnienia po ciężkim dniu – tłumaczył, widząc niechętne spojrzenie dwunastoletniej Bożeny.
Matka początkowo piła niewiele, ale w końcu się uzależniła. Sama zaczęła kupować alkohol. Jeśli wujek Zbyszek nie przyszedł, piła sama i płakała w kuchni. Bożena nie była już dzieckiem – rozumiała, że jeśli tak dalej pójdzie, matka całkiem się zapije i wszystkim będzie źle.
Pewnego dnia, gdy matki nie było w domu, usiadła naprzeciw wujka i zapytała wprost:
– Wujku Zbyszku, jesteś żonaty?
Zmarszczył brwi, spuścił wzrok.
– Skąd wiesz?
– Wyjdź teraz i wracaj do żony – powiedziała ostro.
– Co ty sobie, smarkulo, pozwalasz? Przyszedłem do matki, nie do ciebie.
– A więc i do mnie. A ty mi się nie podobasz. Albo wyjdziesz, albo powiem twojej żonie wszystko – warknęła, marszcząc brwi.
Czy się przestraszył, czy nie, dość, że Bożena już go więcej nie widziała. Matka płakała, piła i czekała.
– Koniec. Jeśli nie przestaniesz, wyniosę się z domu, rozumiesz? – zagroziła, odbierając butelkę i wylewając zawartość do zlewu.
Matka szlochała, oskarżając córkę, że przez nią nie ułożyła sobie życia. Ale pić przestała. Niegdyś jaskraworuda piękność przyciągała mężczyzn, lecz z wiekiem blask zgasł, włosy przerzedziły się i posiwiały. Mężczyźni pojawiali się w ich domu coraz rzadziej, ku radości Bożeny, aż w końcu zniknęli całkiem.
Po maturze Bożena dostała się na pedagogikę.
– Z twoją urodą to akurat pasuje – rzuciła raz z przekąsem matka.
Z Jakubem poznała się na “Studenckiej Wiośnie”. Od razu zaczął się nią opiekować. Było z nim lekko, ciekawie, bezpiecznie. Nie spieszył się, nie próbował całować. Bożena przywykła, że zawsze jest obok.
Na drugim roku, zawstydzony, oświadczył się. Odpowiedziała, że jeszcze za wcześnie na małżeństwo – są studentami, z czego będą żyć?
– Głupia jesteś. Z twoim charakterem i wyglądem nie znajdziesz nikogo lepszego – wzdychała matka. – Spokojny, nie pije, z dobrego domu… Czego ci więcej trzeba?
I Bożena się zgodziła. Po skromnym ślubie zamieszkali u Jakuba w malutkim mieszkaniu z ciasną kuchnią, wąskim przedpokojem i cienkimi ścianami. Dwa lata wcześniej ojciec Jakuba zmarł na zawał, więc nie chciał zostawić matki samej.
Nocami Bożena nie mogła się rozluźnić, wiedząc, że tuż za ścianą śpi teściowa i wszystko słyszy. Wszystko robili więc szybko i w ciszy. W takich warunkach nawet myśleć nie chciała o dziecku. Rankami wstydliwie unikała spojrzeń.
Teściowa rządziła w kuchni i wszystkim to odpowiadało. Gdy Bożena próbowała pomóc, słyszała, że “dwie osoby to za dużo”, że “jeszcze się naczI wtedy właśnie poczuła, że szczęście nie musi być gdzieś daleko – wystarczyło, że spojrzała na Jakuba śmiejącego się z jej nieudanej zapiekanki, i zrozumiała, że to tu, w tej chwili, w jego ramionach, jest jej miejsce.
