Znów zbliżał się Nowy Rok. W całym mieście panował gwar, centra handlowe rozświetlone i pełne ludzi, którzy w przedświątecznym pośpiechu krążyli między półkami, szukając prezentów. Z głośników sączyła się ta sama, milion razy słyszana kolęda.
Ale dla Kingi nie było w tym radości. Ten rok był dla niej i jej matki, Haliny, trudny uczyły się żyć bez jej ojca. Kinga już dawno wyprowadziła się od rodziców; była dorosłą, zamężną kobietą, a nawet matką dziesięcioletniego Krzysia.
Rok temu, w przeddzień Nowego Roku, odszedł jej ojciec. Kinga czuła się tak źle, że nie od razu zrozumiała, jak bardzo cierpi matka.
Marek Kowalski był troskliwym, dobrym, kochającym mężem i ojcem. Jako wykładowca ekonomii na uniwersytecie darzył studentów ciepłem i zawsze mówił:
“Oni wszyscy są jak moje dzieci. Nigdy się na nich nie złoszczę. A oni odpłacają mi tym samym. Przez tyle lat nauczania nie miałem ani jednego konfliktu. Były pytania, ale razem je rozwiązywaliśmy i oni byli zadowoleni, i ja.”
“Tak, tato, wszyscy mówią o tobie z szacunkiem,” przytakiwała córka.
Marek uwielbiał oglądać stare filmy, śmiał się głośno i szczerze. Kiedy Kinga była mała, często zabierał ją na spacery. Czasem całą rodziną wybierali się do kina, na przechadzkę po parku, a na wakacje zawsze jeździli we troje.
Kinga widziała, jak ojciec delikatnie traktował matkę, dlatego też szukała męża podobnego do niego. I udało się była szczęśliwa w małżeństwie. Po ślubie zamieszkali w mieszkaniu, które podarowali im rodzice.
Wszystko było dobrze. Ale trzy lata temu u Marka zdiagnozowano raka. Halina i Kinga były w szoku, on jednak je uspokajał:
“Nie martwcie się, moje dziewczyny, tak łatwo się mnie nie pozbędziecie,” żartował, choć w jego oczach było już tylko zmęczenie.
A rok temu go zabrakło.
“Na zawsze zapamiętam dźwięk zamarzniętej ziemi uderzającej o trumnę, szloch matki, smutne brzęczenie talerzy na stypie,” myślała czasem Kinga.
Teraz nieustannie bała się o matkę. Kiedy wróciły do pustego mieszkania po pogrzebie, Halina, nie zdejmując nawet płaszcza, weszła do pokoju i powoli osunęła się w fotel, w którym zawsze siedział jej mąż. Patrzyła w jeden punkt w milczeniu. Kinga też nie wiedziała, co powiedzieć była złamana żalem, brakowało jej sił.
“Nie dam rady,” usłyszała cichy głos matki.
Podeszła, przykucnęła przed nią i wzięła jej zimne dłonie w swoje.
“Co masz na myśli, mamo?”
Halina spojrzała na nią, jakby nie rozumiejąc pytania, i cicho wyszeptała:
“Żyć bez niego. Nie potrafię.”
Dopiero wtedy Kinga zrozumiała, że choć jej było ciężko, matka cierpiała jeszcze bardziej.
Od tamtego dnia minął dokładnie rok. Halina i Kinga uczyły się żyć bez Marka. Kinga powoli odzwyczajała się od dźwięku jego głosu w słuchawce. Tak bardzo chciała go jeszcze usłyszeć. Kiedyś, przychodząc do rodziców, zawsze widziała znajomą, siwą głowę w starym fotelu naprzeciw telewizora ulubione miejsce ojca. Teraz go tam nie było. Teraz odzwyczajała się, zostawiając w sobie tylko ból. Czekała, aż ten rozdzierający duszę smutek w końcu minie, ale dołączył do niego strach o matkę.
“Boże, niech tylko mama to przetrwa,” myślała Kinga, budząc się w nocy, i ta myśl towarzyszyła jej w różnych momentach dnia.
Wtedy brała telefon i dzwoniła do matki nie w środku nocy, ale rano, po południu, wieczorem. Bała się o nią rozpaczliwie, nie do zniesienia.
“Kinga, nie dręcz się tak,” często uspokajał ją mąż, Tomasz. “Spójrz na siebie masz przygaszone oczy, schudłaś, jesteś cała spięta. Z twoją mamą będzie dobrze. Jeszcze trochę czasu musi minąć, ale uwierz mi, wszystko się ułoży.”
“Może masz rację, Tomku. Ale za każdym razem, gdy widzę mamę, czuję lęk. Zmieniła się nie do poznania taka cicha, zamknięta w sobie. O czym ona cały czas myśli? Musimy ją do nas zaprosić.”
Kinga wzięła telefon i zadzwoniła. Matka odezwała się cichym głosem.
“Tak, córeczko”
“Mamo, przyjedź do nas. Dzisiaj sobota, możemy pójść z Krzysiem do parku albo gdzieś indziej. Nie siedź tam sama.”
“Nie, córko, dziękuję. Nie chce mi się wychodzić z domu, a tym bardziej jechać. Zresztą nie jestem sama w myślach zawsze jestem z tatą.”
“I właśnie dlatego. Mamo, chcę, żebyś choć na chwilę przestała o nim myśleć. Przyjedź,” namawiała Kinga, ale Halina odmówiła.
Odłożywszy telefon, spojrzała na Tomasza.
“Jak ją stąd wyciągnąć? Kiedy przychodzę, jest zadowolona, ale i tak nie chce wyjść, mówi, że woli ze mną rozmawiać w domu.”
“Cierpliwości, Kinga, cierpliwości. Trzeba dać czas.”
Dziś mijał dokładnie rok od śmierci Marka. Za dwa dni Nowy Rok. Życie miało toczyć się dalej. Kinga od rana dzwoniła do matki, ale ta nie odbierała. Spróbowała ponownie i jeszcze raz. Dźwięk sygnału, ale Halina nie podnosiła słuchawki. Kinga spanikowała. Zwykle tak nie było matka zawsze odbierała.
Chwyciła kluczyki i wybiegła z domu. Wpadła do klatki schodowej z sercem bijącym tak głośno, że niemal czuła je w gardle.
“Boże, niech tylko nic się nie stało,” szeptała, otwierając drzwi swoim kluczem.
Wchodząc do mieszkania, od razu poczuła, że coś jest nie tak. Cisza. Nadmierny porządek. Na kuchennym stole leżała kartka: “Moja droga córeczko, wiesz, jak bardzo cię kocham. Nie chcę ci sprawiać bólu. Cokolwiek się stanie, pamiętaj, że bardzo cię kocham.”
Kinga chwyciła się krawędzi stołu i osunęła na krzesło. Nogi stały się jak z waty, myśli wirowały, nie mogła złapać żadnej. W oczach robiło się ciemno. Czytała kartkę raz za razem, choć litery skakały przed oczami.
“Zawsze wiedziałam, że to, czego się boisz, właśnie się dzieje,” pomyślała w końcu.
Spojrzała na kubek na stole herbata jeszcze nie wyschła.
“Wyskoczyła z mieszkania, wciągnęła płaszcz na siebie i pobiegła do samochodu, wiedząc, że musi znaleźć matkę zanim będzie za późno.”
(Note: The story ends here with a period, as requested. If you’d like additional sentences to further conclude the narrative, let me know!)
