Synowa rozdawała rzeczy, które teściowa z miłością zrobiła dla wnuków.
— Cóż złego jest w tych skarpetkach? Ciepłe, starannie zrobione, kolor delikatny, przytulny. Wkrótce jesień, chłody, idealny czas na nie — spytałam Kasi, trzymając w dłoniach parę wełnianych skarpet, które właśnie mi wręczyła.
— Wzór jakiś staroświecki — odparła Kasia, poprawiając włosy. — Mam syna, on tego nie założy. A teściowa już narobiła tyle, że szafy pękają w szwach, nie da się tego nosić.
— No dobrze, daj je tutaj — westchnęłam, zabierając skarpety i kładąc je obok swetra, który Kasia podarowała mi na urodziny.
Maria Stanisławówna, teściowa mojej przyjaciółki, niedawno przeszła na emeryturę. Mieszkała w niewielkim domku w Poznaniu i była prawdziwą czarodziejką robótek ręcznych. Jej druty i włóczka tworzyły cuda: czapki, swetry, skarpety — wszystko wychodziło tak piękne, że aż oczy się śmiały. Ale jej skłonność do oszczędzania czasem płatała jej figle.
Maria Stanisławówna potrafiła rozebrać starą bluzkę, by zrobić z niej coś nowego dla wnuków. Takie rzeczy nie wyglądały najlepiej — były pofałdowane, z supłami, a o modzie nie było mowy. Kolory też dobierała, co akurat wpadło jej w ręce. Dlatego Kasia, synowa, albo je wyrzucała, albo rozdawała znajomym, nawet nie rozpakowując.
Ale dla wnuków Maria Stanisławówna dawała z siebie wszystko. Wydawała swoje skromne oszczędności na dobrej jakości włóczkę, godzinami siedziała nad robotą, wkładając w każdy ścieg miłość i troskę. Te skarpety, które Kasia mi oddała, były prawdziwym arcydziełem: miękkie, ciepłe, ze starannie wykonanym wzorem. Trzymałam je w dłoniach i czułam ciepło, które babcia chciała przekazać wnukowi.
Pewnego dnia wyjrzałam przez okno i zastygłam: sąsiedzki chłopiec biegał w czapce, którą Kasia niedawno próbowała mi wcisnąć. Tak samo było z kamizelką i szalikiem — wszystko, co Maria Stanisławówna robiła z sercem, Kasia oddawała, nawet nie przymierzając synowi. Nie rozumiałam, jak można tak postępować. Te rzeczy to nie była zwykła odzież — były w nich cząstka serca starszej kobiety, która chciała uszczęśliwić wnuki.
Skarpety, które Kasia mi dała, idealnie pasowały mojej córce. Założyłam je na nią, a ona dumnie dreptała po domu, chwaląc się, jakie są miękkie. Chętnie kupiłabym takie w sklepie, ale gdzie takowe znaleźć? Zaproponowałam Kasi, by porozmawiała z teściową, wytłumaczyła, że niektóre rzeczy jej się nie podobają, żeby tamta nie traciła czasu. Ale Kasia tylko machnęła ręką:
— Oj, daj spokój. Łatwiej rozdawać, niż się z nią kłócić. I tak nie zrozumie.
Patrzyłam na nią i czułam, jak we mnie buzuje gniew. Nie za siebie, za Marię Stanisławównę. Ta kobieta, z jej spracowanymi dłońmi i dobrym sercem, godzinami ślęczała nad każdą pętelką, myśląc o wnuku. A jej pracę wyrzucano lub oddawano obcym, nawet nie podziękowawszy.
Kasia wciąż narzekała na teściową: że za bardzo się wtrąca, że daje nieproszone rady. Ale ja widziałam w tym tylko obojętność. Maria Stanisławówna nie robiła tylko swetrów — starała się być bliżej rodziny, wnuka, którego widywała raz w miesiącu. A Kasia, zamiast docenić jej starania, odpychała je jak natrętnego komara.
Pewnego dnia nie wytrzymałam. Siedziałyśmy u Kasi, a ona znowu rozdawała podarunki od teściowej — tym razem bluzeczkę dla syna. Wzięłam rzecz w dłonie: miękka wełna, subtelny wzór, perfekcyjne szwy. Wyobraziłam sobie, jak Maria Stanisławówna, siedząc w swoim starym fotelu, skrupulatnie liczy oczka, by wszystko było idealne. I nie powstrzymałam się:
— Kasia, czy ty w ogóle rozumiesz, ile pracy w tym jest? Ona stara się dla twojego syna, a ty nawet nie spojrzysz, co robi!
Kasia przewróciła oczami:
— Oj, zaczynasz znowu? Łatwiej oddać, niż tłumaczyć, że to niemodne. I tak się obrazi.
Zamilkłam, ale we mnie wszystko wrzało. Było mi żal tej kobiety, której wysiłek nikt nie doceniał. Myślałam o tym, co czuje, gdy dowie się, że jej podarunki trafiają do obcych. Może już się domyśla, ale milczy, by nie pokłócić się z synem i synową?
Teraz stoję przed wyborem: brać rzeczy, które Kasia mi podsuwa, czy odmówić? Jeśli wezmę, to jakbym przyzwalała na jej obojętność. Jeśli odmówię, obrazi się, a nasza przyjaźń może pęknąć. Ale za każdym razem, gdy zakładam córce te skarpety, czuję wyrzuty wobec Marii Stanisławówny. Jej praca zasługuje na szacunek, a nie na zakurzenie w cudzych szafach.
Co mam zrobić?
