Mój syn wynajął nasze mieszkanie i nawet nie uznał za stosowne nas o tym uprzedzić. Oddaliśmy mu wszystko, a zostaliśmy z niczym.
Żeniłem się z moją żoną Jadwigą, gdy oboje mieliśmy po dwadzieścia trzy lata. Ona była już wtedy w ciąży, ale na szczęście zdążyliśmy skończyć studia pedagogiczne. Nasze rodziny nie były zamożne – nie mieliśmy żadnego „złotego dna”, ani wpływowych krewnych, ani oszczędności. Od pierwszych dni musieliśmy harować, żeby przeżyć.
Jadzia praktycznie nie wzięła urlopu macierzyńskiego. Nie miała pokarmu – może przez stres, może przez brak pieniędzy – i szybko przeszliśmy na mleko modyfikowane. W jedenastym miesiącu oddaliśmy syna do żłobka. Tam nauczył się jeść łyżeczką, korzystać z nocnika i zasypiać bez kołysania. A my z Jadzią rzuciliśmy się w wir pracy – najpierw wynajmowaliśmy kawalerkę, potem przenieśliśmy się do akademika, później uzbieraliśmy na mieszkanie, a w końcu kupiliśmy dwa pokoje w dobrej dzielnicy.
Kilka lat temu kupiliśmy działkę pod Warszawą. Sam zbudowałem tam porządny drewniany domek: dwa pokoje, łazienka, kominek. Przywieźliśmy meble, założyliśmy ogródek. Wydawało się, że teraz można wreszcie żyć dla siebie. Mamy dopiero po czterdzieści sześć lat, całe życie przed nami.
Ale nasz syn, Krzysiek, w wieku dwudziestu trzech lat postanowił się ożenić. Jego narzeczona, Kinga, pochodziła z bogatej rodziny – razem skończyli prawo. Jej rodzice byli zamożni: mieli trzypiętrową willę, drogie samochody, własny biznes. Ich córka, rzecz jasna, chciała wesele w restauracji, limuzynę, miesiąc miodowy i… osobne mieszkanie.
Zawsze czuliśmy się winni wobec syna. Całe dzieciństwo spędził w przedszkolu, szkole, na zajęciach dodatkowych – bo my byliśmy pochłonięci pracą. Staraliśmy się to wynagrodzić prezentami: zabawki, ubrania, wyjazdy, korepetycje. Na osiemnastkę daliśmy mu używanego, ale sprawnego malucha. Gdzie poszedł na studia, płaciliśmy za czesne. I oczywiście nie potrafiliśmy mu odmówić i tym razem. Oddaliśmy wszystkie oszczędności na wesele i… ustąpiliśmy mu naszego mieszkania, przeprowadzając się na działkę.
Rodzice Kingi mieli inne podejście – zainwestowali w córkę: kupili jej futro z norek, złotą biżuterię, meble. Syn, początkowo wdzięczny, zaczął się zmieniać. Z każdym miesiącem dzwonił rzadziej. Najpierw przyjeżdżał co dwa tygodnie, potem – raz na miesiąc. W końcu zniknął całkiem.
Pewnego dnia spotkaliśmy na targu naszą dawną sąsiadkę, która mimochodem rzuciła:
— A wy nie wiedzieliście, że wasze mieszkanie jest wynajmowane? Krzysiek z Kingą mieszkają u jej rodziców, mówią, że tam wygodniej.
Żona zbladła jak ściana. Ledwo utrzymała się na nogach. Od razu zadzwoniliśmy do syna. Usłyszeliśmy lodowate:
— Sami mi oddaliście mieszkanie. Moja żona nie chce żyć w waszym „PRL-u”, a sami wynajmować – za drogo. Niech lokatorzy płaczą.
Kiedy próbowaliśmy porozmawiać o zaufaniu i przyzwoitości, wrzasnął:
— Całe życie byłem biedakiem! Inni mają normalnych rodziców, a ja was – nauczycieli, którzy tylko umieją gadać o moralności! Mam dość wstydu przed teściem, że moi rodzice to zwykli urzędnicy!
Po tej rozmowie postanowiliśmy działać. Nie poszliśmy do sądu, po prostu przyjechaliśmy do mieszkania, porozmawialiśmy z lokatorami – wszystko wyjaśniliśmy. Okazali się zrozumiałymi ludźmi i w ciągu miesiąca się wyprowadzili.
Wróciliśmy do naszego mieszkania. Z synem nie utrzymujemy kontaktu. Żona bardzo to przeżywa, ja również. Tak, oddaliśmy mu wszystko – bezwarunkowo, z miłości. A zostaliśmy z pustymi rękami i złamanymi sercami.
Może minie czas i zrozumie. A może nie. Ale jedno wiem na pewno: nigdy nie poświęcaj wszystkiego dla tych, którzy nie potrafią tego docenić.
