— Mamo, dziś przyprowadzę moją dziewczynę. Chcę, żebyście się poznali. Długo na to czekałem, ale zawsze coś stawało na przeszkodzie. Jej córka jest teraz u babci, więc dzisiaj to idealny dzień — tymi słowami Jakub zaskoczył swoją matkę, Iwonę, w ich przestronnym domu w Poznaniu.
Iwona zamarła, a serce ścisnęło się jej z niepokoju. Jakub ma dopiero dwadzieścia jeden lat, a już mówi o jakiejś dziewczynie z dzieckiem? O jego życiu osobistym nie wiedziała nic, więc ta wiadomość uderzyła ją jak grom z jasnego nieba.
Iwona została wdową po śmierci Tadeusza sześć lat temu. Był pełen życia, dopóki w wieku czterdziestu trzech lat nie dopadł go zakrzep. Ich miłość wydawała się niezniszczalna — znali się od dzieciństwa: razem chodzili do jednej klasy, marzyli, śmiali się. W podstawówce ciągnął ją za warkocze, potem nosił jej tornister, a w liceum wyznali sobie uczucie. Gdy skończyli osiemnaście lat, wzięli ślub, nie wyobrażając sobie życia osobno.
Ich małżeństwo było szczęśliwe. Wspierali się nawzajem, razem studiowali, pracowali, budowali przytulny dom. Gdy Jakub skończył trzynaście lat, zaczęli myśleć o drugim dziecku, lecz los zdecydował inaczej. Śmierć Tadeusza rozbiła ich świat. Jakub, wówczas nastolatek, zamknął się w sobie. Iwona, zacisnąwszy zęby, zebrała siły, by go wspierać. Pracowała, wychowywała syna i wydawało się, że poradziła sobie — Jakub dorósł, dostał się na studia. Iwona odetchnęła z ulgą, lecz, jak się okazało, za wcześnie.
— Mamusiu, poznaj Kasię. Moja dziewczyna — powiedział Jakub, otwierając drzwi.
Obok niego stała wysoka kobieta z długimi, jasnymi włosami. Elegancka, w modnej sukience i na obcasach, uśmiechała się, lecz Iwona nie potrafiła odpowiedzieć tym samym. Kasia była niemal jej rówieśniczką — starsza od syna o dobre piętnaście lat. Iwona poczuła, jak wszystko w niej się ściska, lecz stłumiła emocje, grzecznie przywitała gościa i zaprosiła do stołu.
Przy kolacji Kasia opowiedziała o sobie. Ma trzydzieści dziewięć lat, wynajmuje mieszkanie w Poznaniu, przyjechała z innego miasta. Jej córeczka, Ola, ma pięć lat i chodzi do przedszkola.
— Pewnie jest pani w szoku — zaczęła Kasia, patrząc na Iwonę znacząco. — Jestem znacznie starsza od Jakuba. Ale wiek to tylko liczby, prawda? Gdy się kocha, to nie ma znaczenia. Znaleźliśmy się nawzajem. Pani, jako kobieta, mnie rozumie? — zaśmiała się kokieteryjnie, ale w jej oczach błysnęło wyzwanie.
Iwona skinęła głową, choć w środku dręczyły ją wątpliwości. Po kolacji Kasia wyszła, a Jakub, zostawszy z matką, odezwał się:
— Mamo, jesteś dla mnie najważniejsza. Proszę, spróbuj zrozumieć. Tak, Kasia jest starsza, ale naprawdę się kochamy. To nie przelotny romans, to coś poważnego. A Ola, jej córka, jest cudowna. Mamo, czy mogłyby zamieszkać u nas? Kasia nie ma własnego mieszkania, a u nas jest dużo miejsca. Jeśli nie chcesz, zrozumiem, nie będę miał o to żalu.
Iwona patrzyła na syna, a jej serce rozdzierało się na dwoje. Chciała go ostrzec, uchronić, lecz w jego oczach widziała taką nadzieję, że nie potrafiła odmówić.
— Niech zostaną — westchnęła. — Najważniejsze, żebyś był szczęśliwy, synku.
— Dziękuję, mamo! Jutro się sprowadzają! Wiedziałem, że jesteś najlepsza! — Jakub rzucił się ją przytulić i pobiegł dzwonić do Kasi.
Została sama. Wyjęła telefon i zadzwoniła do przyjaciółki, Grażyny. Tamta wysłuchała historii w milczeniu, po czym oznajmiła:
— Iwonka, to bardzo podejrzane. Miłość to piękna rzecz, ale pomyśl: ta kobieta ma dziecko nie wiadomo z kim, nie ma własnego dachu nad głową, a twój syn to młody chłopak z dużym domem. Wygodnie, co? Prawie dwie dekady różnicy. Może po prostu szuka wygodnego życia? Bądź ostrożna, bo zepsujesz relacje z synem na zawsze.
Iwona zamyśliła się. Postanowiła działać ostrożnie, obserwować Kasię, by poznać jej intencje. Następnego dnia Kasia z Olą wprowadziły się. Dziewczynka okazała się urocza — z początku nieśmiała, ale szybko ośmieliła się, pokazując Iwonie swoje lalki. Iwona mimowolnie się uśmiechała, lecz niepokój nie znikał.
Wieczorem, po położeniu Oli spać, dorośli siedzieli przy herbacie. Iwona patrzyła, jak Jakub obejmuje Kasię, i poczuła ukłucie zazdrości. W oczach Kasi dostrzegła triumf: “Twój syn jest teraz mój, a ty nic nie możesz zrobić.” Iwona starała się odpędzić te myśli, lecz wracały jak ciemne cienie.
Pozostawszy sama, zastanawiała się: a może Kasia naprawdę kocha Jakuba? Może im się uda? Ale wątpliwości gryzły ją w środku. Tej nocy przyśnił jej się Tadeusz. Tak młody, jak za dawnych lat — z lekkim uśmiechem. Wyciągnął do niej bukiet stokrotek, jej ulubionych. Sięgnęła po nie, lecz rozpłynął się w powietrzu. Obudziła się zapłakana. Na zegarze była trzecia w nocy. Wciąż wyciągała ręce w pustkę, wołając męża.
W tym momencie olśniło ją. Nie powinna się wtrącać. Jakub jest dorosły — niech sam wybiera. Jeśli się pomyli, będzie musiał sam naprawić błąd. Iwona otarła łzy i położyła się spać, szepcząc: “Wszystko będzie dobrze. Musi być.” Lecz w głębi duszy bała się, że ten wybór może zniszczyć ich rodzinę.
