Kilka dni temu mój syn przyprowadził do mieszkania kobietę wszystko wydawało się dziwaczne, jak we mgle. Dziewczyna, którą przedstawił jako swoją ukochaną, była młodsza ode mnie o zaledwie cztery lub pięć lat; miała na imię Ludmiła. Przez moment miałam wrażenie, że czas się zapętlił, a jedyna różnica między nami to kilka oddechów dziecka.
Mój syn, Wojciech, zakochał się w kobiecie niemal w moim wieku i opowiadał o niej tak, jakby chciał się z nią zaraz żenić słowa w jego ustach plątały się jak ścieżki w łazienkach parku w Warszawie. A potem, równie niespodziewanie, okazało się, że Ludmiła ma kilkuletnią córeczkę, Jagodę, której włosy przypominały gałązki porzeczek.
Starałam się być gościnna, częstując ich kompotem ze śliwek i ciastem drożdżowym, bo w końcu najważniejsze było szczęście mojego syna. Ale ten nowy porządek był tak nierealny, że musiałam to z siebie wyrzucić zadzwoniłam do mojej wiernej przyjaciółki, Zofii, którą zawsze nazywam moją herbatą z melisą. Ona trzyma mnie w ryzach, doradza prosto jak pasujące puzzle. Opowiedziałam jej o całym tym zamieszaniu, prosząc, by pomogła mi rozszyfrować co się właściwie wydarza.
Zofia mówiła długo, jej głos pląsał w mojej głowie jak echo z Mazur; rozmowa trwałaby jeszcze dłużej, gdyby nie to, że Wojciech wrócił do mieszkania z bursztynową twarzą. Chciał porozmawiać, a ja czułam nadchodzący szelest zdarzenia. Mamo, chcę, żeby Ludmiła i Jagoda zamieszkały z nami. Oczy mu świeciły jak latarnie na rynku w Krakowie.
Nie wiedziałam, czy śnię, ale odpowiedziałam, że tak, niech zamieszkają jakby moje słowa były odbiciem w lustrze, a nie prawdziwym wyborem. Wojciech ucieszył się, wybiegł do Ludmiły, a ja zostałam z myślą, która rozrastała się jak krzak dzikiej róży: czy Ludmiła naprawdę kocha mojego syna, czy może widzi tylko nasz wygodny dom w sercu Poznania, nasze oszczędności w złotówkach, i dlatego trzyma się go kurczowo jak wrześniowej kurtki?
Z tą myślą zasnęłam noc rozciągała się jak dywan w przedpokoju, a we śnie pojawił się mój zmarły mąż, Stanisław, uśmiechający się z cienia i mówiący wszystko jest dobrze. Obudziłam się przy dźwięku przejeżdżającego tramwaju, z poczuciem, że Wojciech ma głowę na karku jeśli się potknie, to się podniesie, bo taki jest świat w snach i na jawie.
