Nigdy nie sądziłam, że moja starość będzie pachniać środkiem dezynfekującym i letnią zupą.
Wyobrażałam sobie, że w wieku siedemdziesięciu lat będę tańczyć tango w niedzielę na rynku w Krakowie, kokietować emerytów z klubu seniora i popijać kawę z pączkami, rozprawiając o polityce albo piłce nożnej.
Ale życie postawiło mnie w domu opieki o pięknej nazwie Złota Jesień, który brzmi jak poezja, ale ma więcej zamkniętych drzwi niż więzienie.
Mój syn przywiózł mnie we wtorek, zaraz po obiedzie.
Mamo, tutaj będzie ci lepiej powiedział tym swoim głosem baranka, który wie, że zaraz zrobi coś okropnego. Będziesz miała towarzystwo, opiekę lekarską, zajęcia
Ach, świetnie odparłam. To zostaw mi też swoją kartę kredytową, to sobie zorganizuję rejs wycieczkowy.
Nie odpowiedział. Dał mi szybkiego całusa w policzek takiego, który dajesz, gdy chcesz uciec, zanim ktoś zacznie cię obwiniać i wyszedł.
Zostałam, wpatrując się w sufit, wdychając zapach chloru, który wsiąka w skórę, i myśląc, że jeśli to jest dla mojego dobra, wolałabym już to gorzej.
Pierwsze dni były koszmarem. Nie mogłam spać: moja współlokatorka, Bronisława, chrapała, jakby miała traktor w piersi, a druga, Wanda, chowała wszystkim skarpetki żeby zobaczyć, czy ktoś ich szuka, jakby to był eksperyment psychologiczny.
Ale się przyzwyczaiłam. Starych ludzi się nie docenia, a nie wiedzą, jak potrafimy się naginać, gdy nie ma wyjścia.
Ćwiczę jogę na krześle (choć wyglądam jak rozpadająca się origami), gram w bingo trzy razy w tygodniu i zaprzyjaźniłam się z sympatycznym starszym panem, panem Kazimierzem, który codziennie proponuje mi małżeństwo.
Pani Jadziu, zrobilibyśmy wspaniałą parę mówi, trzymając plastikowy kwiatek.
Jasne, Kaziu, ale najpierw przypomnij sobie, jak mam na imię odpowiadam.
Śmieje się. Ja też. W głębi duszy jest lepiej, niż się spodziewałam.
Aż pewnej niedzieli mój syn zjawił się niespodziewanie. Miał tę samą podejrzaną minę, którą znałam od jego piątych urodzin wyraz twarzy mówiący mamo, potrzebuję czegoś.
Maaamo! zawołał, przeciągając słowo jak wtedy, gdy chciał nową zabawkę.
Coś zepsułeś? zapytałam, krzyżując ręce.
Nie, mamo. Tylko żenię się.
Spojrzałam na niego z uniesioną brew
