W małej wsi na północy Polski, gdzie zimowe wiatry wyją wokół starych drewnianych domów, Halina z mężem daremnie czekali na przyjazd syna. Ich nadzieje gasły, a serce ściskało się z żalu i bólu.
— Chyba nie przyjedzie — westchnęła Halina, patrząc na męża, Wojciecha. — Już się przyzwyczailiśmy, nawet się nie złościmy.
— Co się stało? Znowu synowa nie puściła? — zmarszczył brwi Wojciech. — Nigdy nie dogadywaliście się.
— Może i tak — odparła Halina, a jej głos drżał od tłumionych emocji. — Ale Krzysztof nigdy nam nic takiego nie mówił. Kiedyś przyjeżdżał częściej, a teraz… Jego żona zawsze ma asa w rękawie. Chyba będziemy musieli wynająć ludzi do naprawy dachu. Syn nie może poświęcić nam nawet jednego dnia.
Halina opowiadała o swoim czterdziestoletnim synu, Krzysztofie, z goryczą. Dwanaście lat temu wyjechał do miasta, zostawiając rodzinną wieś za sobą. Krzysztof jest mechanikiem samochodowym, kiedyś wszystko robił sam, teraz tylko zarządza. W mieście ożenił się z Kingą i kupił mieszkanie.
— Sam robił remont — wspominała Halina. — A Kinga tylko wskazywała, co i jak. Pobrali się późno, ona miała już ponad trzydzieści lat. Nigdy wcześniej nie była zamężna i wiem dlaczego — z takim charakterem nie każdy dałby radę. Od pierwszej chwili nie polubiłyśmy się.
— Nic dziwnego, że tak długo była sama — dodał Wojciech. — Pamiętam, jak próbowałaś z nią rozmawiać. To był koszmar. Co Krzysztof w niej znalazł?
Kinga prawie nie utrzymywała kontaktu z rodzicami męża. Tylko raz w roku pozwalała Krzysztofowi ich odwiedzić. Tym razem obiecał Halinie, że weźmie w maju urlop, by naprawić przeciekający dach ich domu. Ale, jak się okazało, Kinga miała inne plany, które rozwiały wszystkie nadzieje.
— Kinga spodziewa się dziecka — powiedziała Halina ze smutkiem. — Zabroniła Krzysztofowi zostawiać ją samą. Chociaż jest dorosłą kobietą, pracuje jako pielęgniarka — co jej może się stać? Już dwa tygodnie przed urlopem zaczęła go męczyć, choć bilety były kupione.
— Dlaczego tak postępuje? — spytał Wojciech, chociaż znał odpowiedź.
— Najpierw mówiła, że boi się zostać sama, a potem… — Halina zamilkła, jej oczy napełniły się łzami.
— Co potem? Czy ona go prowadzi za rękę do pracy? Ma przecież rodziców, którzy stoją za nią murem! — oburzył się Wojciech.
— Myślę, że to jej rodzice ją nakręcają — ciągnęła Halina. — Powiedzieli jej, że nie można puszczać męża samego na wypoczynek. Mieli zięcia, który jeździł do swoich rodziców, a potem wniósł o rozwód. Teraz ich młodsza córka mieszka z nimi. Więc wmawiają Kindze, że Krzysztof jest taki sam.
— Nie można wszystkich mierzyć tą samą miarką! — krzyknął Wojciech. — Krzysztof nigdy nie dał powodu, by tak myśleć. A Kinga mogłaby przyjechać z nim. W czym problem?
— Przyjechać? — gorzko się zaśmiała Halina. — Nigdy by się na to nie zgodziła. Przecież wiesz, jak nas nienawidzi. Próbowałam z nią rozmawiać, ale to bez sensu.
Halina przypomniała sobie, jak Wojciech raz zadzwonił do Kingi, mając nadzieję na załagodzenie sporu. Ale rozmowa zakończyła się katastrofą.
— Co powiedziała? — spytał, choć przeczuwał odpowiedź.
— Powiedziała, że wiecznie czegoś chcemy, odrywamy Krzysztofa od rodziny — głos Haliny drżał z urazy. — Że ma dość oporu. Mówi, że mąż powinien myśleć o żonie i przyszłym dziecku, a nie o zachciankach rodziców. Jeśli bierze urlop, to ma być z rodziną. I jeszcze oświadczyła, że nasz dom jej nie potrzebny!
— No, synowa! — Wojciech zacisnął pięści. — A Krzysztof co na to?
— Przed tobą się tłumaczył, ale wiemy, że to nie jego wina — westchnęła Halina. — Pewnie odłożył wyjazd, żeby jej nie drażnić. Boi się o dziecko, o nią.
Wojciech nie wytrzymał. W gniewie zadzwonił do syna i wygarnął wszystko, co miał na sercu.
— Dość! — krzyczał do słuchawki. — Nie czekam już na ciebie! Wynajmę brygadę, a ty siedź pod pantoflem swojej żony!
Halina milczała, ale serce pękało jej z bólu. Rozumiała męża, ale słowa o tym, że „żony można zmieniać, a rodzice są tylko jedni”, krajały jak nóż. Krzysztof był ich jedynym synem, dumą, a teraz między nimi wyrosła ściana, którą zbudowała Kinga. Trzymała go krótko, a on, bojąc się jej histerii, ulegał.
Halina patrzyła na stary dach, przeciekający przy każdym deszczu, i czuła, jak nadzieja ucieka razem z wodą. Oni z Wojciechem całe życie pracowali, by dać synowi to, co najlepsze, a teraz muszą płacić obcym ludziom za naprawę domu. Żal dusił, ale najgorsza była myśl, że syn odsuwa się coraz dalej. Kinga jasno dała do zrozumienia: jej rodzina to ona i dziecko, a rodzice Krzysztofa to tylko ciężar.
Halina nie wiedziała, jak odzyskać syna. Marzyła, by przyjechał, przytulił ją jak w dzieciństwie i razem naprawili dach, śmiejąc się ze starych opowieści. Ale dostała w zamian zimne milczenie i oskarżenia. Rodzina, którą budowała z taką miłością, pękała w szwach, a Halina bała się, że tej rysy nigdy nie da się zasypać.
