Syn nie chce zostać ojcem… „Lekkoduch! Niewdzięczna świnia!” – krzyczała matka na córkę Natalię, ile sił w gardle. Zaokrąglony brzuszek córki tylko potęgował jej złość. – Wynoś się z domu i nie wracaj! Nie chcę cię już widzieć! Matka naprawdę wyrzuciła ją z domu. Zdarzało się to już wcześniej z różnych powodów, ale tym razem, gdy córka „wpadła”, oświadczyła, żeby już nigdy nie wracała, no chyba, że załatwi sprawę. Zapłakana, z małą walizką, Natalia przyszła do ukochanego – zagubionego chłopaka. Okazało się, że Nazar nawet nie przyznał się rodzicom, że Natalia jest z nim w ciąży. Matka Nazara natychmiast zapytała, czy nie jest za późno, by coś z tym zrobić. Oczywiście było za późno – brzuch był już wyraźnie widoczny. Natalia była w szoku, gotowa na wszystko, by ktoś jej pomógł. Choć jeszcze miesiąc temu buntowała się przeciwko pomysłom matki, teraz ogarniał ją strach i rozpacz o przyszłość. – Mój syn nie nadaje się na ojca – stanowczo powiedziała matka Nazara. – Jest młody, zrujnujesz mu życie. Oczywiście pomożemy, na ile możemy. Na razie załatwiłam ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty – niechcianych, ciężarnych dziewczyn. W ośrodku Natalia dostała własny pokój. Tam wreszcie mogła odetchnąć, dojść do siebie i porządnie odpocząć. Nikt jej nie dokuczał, dziewczyna została przygotowana do porodu, nad wszystkim czuwał psycholog. Kiedy w końcu położyli jej w ręce zawiniątko z córeczką, wpadła w panikę. Gdy już się opanowała, zaczęła przyglądać się temu cudowi – swojej maleńkiej córeczce. Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, ale zamiast radosnej nowiny, Natalię ostrzeżono – musisz szukać nowego lokum, na twoje miejsce jest już kolejka. Z miesięczną Ewą na rękach siedziała Natalia w swoim pokoju, nie mając pojęcia, jak mają dalej żyć – skąd wziąć pieniądze, o czyj dach poprosić. Serce jej matki nie zmiękło, nawet nie chciała spojrzeć na wnuczkę, wykreśliła obie z życia. – Zobacz córeczko, jaki mamy smutny Wigilijny wieczór… – wyszeptała Natalia do dziecka. Bardzo kochała to święto. Od dziecka biegała z sąsiadami po kolędzie, znała wszystkie kolędy, zawsze w tym czasie sporo zarabiała, bo odwiedzała całe osiedla razem z podwórkowymi dzieciakami. Bardzo zatęskniła za tym uczuciem – iść od domu do domu, śpiewać kolędy, poczuć magię świąt. „A czemu nie?” – pomyślała młoda mama. – Dziecko mam spokojne, opatulę je, przypnę do siebie i ruszę po śpiewie, niech dusza odpocznie. Jak nie otworzą drzwi – trudno, Bóg z nimi”. Następnego dnia po Wigilii Natalia wybrała spokojną dzielnicę na kolędowanie. Jak przewidywała, do takiej nietypowej kolędniczki ludzie podchodzili z rezerwą. Tradycyjnie czekano na chłopców. Jednak tu i ówdzie zaproszono ją do środka, a wtedy Natalia śpiewała z całej duszy, za co gospodarze hojnie dziękowali – nie tylko pieniędzmi, ale i przysmakami. Najbardziej rozczulał ich widok niemowlęcia. Ludzie rozumieli, że kobieta z dzieckiem kolęduje nie z dobrego życia. Chodzenie od domu do domu nie było łatwe. „Jeszcze zajrzę do tej willi i koniec. Może tu mieszkają bogacze, to może dostanę coś ekstra”, pomyślała Natalia, czując w kieszeni niemałą sumkę. To dawało jej trochę spokoju. – Pozwolicie pokolędować? – zapytała, gdy gospodarz zaprosił ją do środka. Zachowanie mężczyzny wprawiło ją w osłupienie. Wpuścił ją do salonu, wpatrywał się w jej twarz, potem przeniósł wzrok na dziecko. Zbladł, usiadł na kanapie, ledwo trzymając się na nogach. – Nadzieja? – wyszeptał. – Słucham?… Nie, jestem Natalia… Chyba mnie pan z kimś pomylił. – Natalia?… Jesteś bardzo podobna do mojej żony… I ta dziewczynka… Miałem córeczkę. Ale zginęły… w wypadku samochodowym. I ostatnio śniło mi się, że żona z córką wróciły… A tu pani… czy to możliwe? – Ja… nie wiem, co powiedzieć… – Proszę, niech pani wejdzie, niech opowie swoją historię… Natalia początkowo przestraszyła się nieznajomego. Zachowywał się dziwnie, emocjonalnie. Pomyślała jednak, że i tak nie ma dokąd iść. Weszła do przestronnego pokoju, gdzie mieszkał samotny mężczyzna. Na ścianie zobaczyła zdjęcie żony z dzieckiem – rzeczywiście była do niej podobna… Zaczęła więc opowiadać historię swojego życia. Mówiła bez przerwy, relacjonując wszystko ze szczegółami. Wreszcie znalazł się ktoś, kto jej wysłuchał. Mężczyzna milczał, słuchał uważnie, ukradkiem zerkając na śpiącego słodko niemowlaka. Może i ona poczuła, że wróciła wreszcie do domu, który już wkrótce stanie się jej miejscem na ziemi…

Ladacznica! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała matka na córkę, Mariolę, ile sił w płucach. Zaokrąglony brzuszek córki wcale nie hamował matczynej złości przeciwnie, tylko ją podsycał. Wynoś się z domu i nie wracaj! Żebym cię tu więcej nie widziała!

Matka rzeczywiście wyrzuciła ją z mieszkania. Wcześniej już groziła podobnym zachowaniem za różne wybryki, ale to, że Mariola zaciążyła, przelało czarę goryczy i powiedziała jej jasno, żeby nie wracała, dopóki nie załatwi sprawy.

Zapłakana, z maleńką walizką, Mariola pokuśtykała do ukochanego zagubionego chłopaka. Okazało się, że Konrad nie przyznał się jeszcze rodzicom, że to on jest ojcem. Mama Konrada spytała od razu, czy nie jest za późno coś zrobić. Oczywiście było już za późno brzuszek był wyraźny. Mariola była w takim szoku, że posłuchałaby każdego, kto podałby jej choćby nić ratunku. Miesiąc wcześniej stanowczo sprzeciwiała się propozycjom matki, a teraz odczuwała tylko rozpaczy i strach o przyszłość.

Mój syn nie jest gotów zostać ojcem powiedziała stanowczo matka Konrada. Jest młody, a ty zniszczysz mu życie. Oczywiście, w miarę możliwości pomożemy. Ale na teraz załatwiłam ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty. Dla niechcianych, ciężarnych dziewczyn.

W ośrodku Mariola dostała niewielki pokój. Wreszcie mogła odetchnąć, uspokoić się i odpocząć. Nikt jej nie napastował, a pracował z nią psycholog i przygotowywano ją do porodu. Gdy nadszedł najważniejszy moment i w ramionach znalazła się maleńka dziewczynka, Mariolę ogarnęła panika. Z czasem jednak zaczęła patrzeć na to niezwykłe stworzenie jej malutką córeczkę.

Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, ale zamiast radosnej nowiny Mariolę zawiadomiono musisz znaleźć sobie nowe schronienie, bo twoje miejsce jest już potrzebne komuś innemu.

Z miesięczną Ewą na rękach, Mariola siedziała w swoim kąciku i nie wiedziała, jak mają żyć. Skąd brać pieniądze? Do kogo udać się na nocleg? Sercu matki Marioli nie było żal, nie chciała nawet spojrzeć na wnuczkę; wyrzuciła obie ze swojego życia.

No popatrz, córeczko, jaki smutny mamy ten Wigilijny wieczór szepnęła Mariola do Ewy. Zawsze uwielbiała ten czas. Od dziecka chodziła po sąsiadach z kolędą. Znała wszystkie kolędy, za śpiew zawsze dostawała sporo grosza i potrafiła z sąsiadami przemierzyć pół osiedla. Tęskniła za tą radością pójść od drzwi do drzwi, śpiewać kolędy, poczuć magię świąt. A dlaczego nie spróbować? pomyślała młoda mama. Dziecko mam grzeczne, utulę ją dobrze, przypnę chustą do siebie… Pójdę, pośpiewam, choćby dla samej siebie. A jak nie otworzą drzwi, trudno.

Przy pierwszej okazji, w drugi dzień świąt, Mariola ruszyła kolędować na spokojnym, willowym osiedlu. Jak przeczuwała, domy otwierano niechętnie wszyscy spodziewali się raczej dzieci lub mężczyzn. Jednak w kilku domach przyjęto ją serdecznie, a Mariola śpiewała z takim uczuciem, że gospodarze obdarowywali ją hojnie nie tylko złotówkami, ale i jedzeniem. Szczególnie wzruszał ich widok jej niemowlęcia. Każdy rozumiał, że młoda kobieta z dzieckiem nie idzie śpiewać z dostatku.

Zadanie okazało się męczące. Jeszcze zajrzę do tej ostatniej willi i koniec tam może ktoś bogatszy, lepszy prezent ucieszy, westchnęła Mariola, ściskając w kieszeni niemałą kwotę; dało to choć cień poczucia bezpieczeństwa.

Czy mogę zakolędować? spytała, gdy gospodarz uchylił drzwi i zaprosił ją do środka. Dziwne jednak zachowanie mężczyzny zaskoczyło Mariolę. Wpuściwszy ją, przez długi moment patrzył na jej twarz, potem na dziecko, aż zbladł, przysiadł na kanapie i cicho zapytał:

Wanda?

Przepraszam? Nie, mam na imię Mariola Chyba mnie pan z kimś pomylił.

Mariola?… Jesteś do mojej żony bardzo podobna I to dzieciątko Dziewczynka?

Tak.

Ja też miałem córkę Ale obie zginęły w wypadku samochodowym. A niedawno śniło mi się, że wracają do mnie A teraz pani to możliwe, żeby los tak zadrwił?

Sama nie wiem, co powiedzieć

Ale proszę siadać! Opowie pani swoją historię?

Mariola początkowo przestraszyła się nieznajomego. Zachowywał się dziwnie, był bardzo wzruszony. Ale nie miała gdzie iść, więc weszła do obszernego pokoju, gdzie samotny mężczyzna mieszkał po stracie rodziny. Na ścianie wisiały zdjęcia: kobieta z dzieckiem i rzeczywiście, zmarła była do niej niezwykle podobna.

Mariola zaczęła opowiadać swoje życie, nie mogąc się zatrzymać wylała z duszy wszystko, do każdego szczegółu. Pierwszy raz ktoś naprawdę był jej ciekaw. Mężczyzna słuchał w ciszy, czasem tylko patrząc na Ewę, która spała słodko w ramionach mamy, jakby czując, że zaczyna się dla nich nowy, bezpieczniejszy rozdział.

Czasami w trudnych chwilach, zamiast zamykać się w sobie, warto otworzyć serce bo życie potrafi niespodziewanie przywrócić sens i podarować nowe szanse tam, gdzie nikt się już ich nie spodziewa.