Syn nie chce zabrać mamy do siebie, żeby z nim mieszkała, bo w domu jest tylko jedna gospodyni, a tą gospodynią jestem ja.
Jak to możliwe?! Przecież to jego matka! Mógłby ją przecież wziąć pod swój dach! takie słowa słyszę od rodziny mojego męża. Wiem też, że nawet moje koleżanki są tego samego zdania, ale żadna nie mówi mi tego prosto w oczy. Wszystko przez sytuację z moją teściową.
Barbara ma już osiemdziesiąt trzy lata i waży ponad sto kilogramów. Często choruje.
Czemu nie zabierzecie Barbary do siebie? dopytywała się kiedyś kilka lat temu kuzynka. Fajnie, że jej pomagacie na co dzień, ale co, jeśli coś się wydarzy nocą? Sama jej ciężko. Przecież twój Daniel to jej jedyne oparcie.
To oczywiste, że opieką nad babcią powinien zająć się jej jedyny syn, jego jedyna żona i jedyny wnuk. Przez ostatnie pięć lat Barbara nie opuściła mieszkania ani razu. Boli ją wszystko, a waga uniemożliwia poruszanie się. Wszystko zaczęło się trzydzieści lat temu, kiedy jeszcze była energiczna, zdrowa i bardzo dominująca.
Kogoś ty mi tu przyprowadził?! oburzyła się mama mojego narzeczonego, Daniela. Dla tej dziewczyny poświęciłam tyle lat życia?
Po tych słowach nawet się nie odezwałam i poszłam na autobus. Wtedy matka mojego męża mieszkała na prestiżowym podwarszawskim osiedlu, w dużym, pięknym domu. Jej mąż piastował wysokie stanowisko żyło jej się dostatnio nawet po jego śmierci. Daniel mnie dogonił i wrócił ze mną do miasta. Miałam szczęście, bo nie był ślepo oddany matce. Szanuje ją, ale potrafił mnie zrozumieć. Wtedy próbował mnie pocieszać i mówił, że to po prostu taki charakter mamy.
Po ślubie zaczęliśmy odkładać na własne mieszkanie. Daniel wyjechał do pracy i przez pół roku był za granicą. W kilka lat kupiliśmy dom, który wyremontowaliśmy sami. Do Barbary zaglądaliśmy rzadko. W międzyczasie zdążyła już nagadać o mnie wszystkim znajomym i rodzinie Daniela, że niby nie pozwalam mu pomagać matce tak to opowiadała wszystkim.
Zachciało jej się przeprowadzki do miasta, ale pieniędzy ze sprzedaży domu nie starczyło na nowe mieszkanie. Zaproponowała, że dołożymy, a ona zapisze lokal na naszego syna, jej wnuka. Jednak u notariusza nagle oświadczyła, że mieszkanie musi być na nią, bo tak jej doradziła sąsiadka babcie się potem często znajdują na bruku. Uznała, że przekaże je temu, kto zaopiekuje się nią na starość. Chciała mieć władzę! Ciągle powtarzała, że ją oszukamy i zostawimy z niczym.
Od tych wydarzeń mija już prawie dwadzieścia lat. Wtedy na akcie notarialnym, każdy w kancelarii słyszał jej lamenty, a my wstydziliśmy się wszyscy. Daliśmy sobie z tym spokój. Zaraz po sprawie Barbara wprowadziła się do nowego mieszkania i nie pozwoliła nam nawet na drobne poprawki czy remonty. Pół życia mieszkała w tym lokalu, ale szybko zaczęła narzekać, że wszystko się psuje i ogólnie jest źle. Oczywiście to była moja wina jej zdaniem wynalazłam jej złe miejsce na życie i tylko chciałam ją oszukać.
Barbara bardzo lubiła dzieci swojej kuzynki, natomiast własnego wnuka jakby lekceważyła. Potrafiła nawet udawać, że nie pamięta dnia jego urodzin! Kilka lat temu zachorowała. Przytyła tak, że trudno jej się było poruszać po mieszkaniu. Przynosiłam jej jedzenie zalecone przez lekarza, a ona klęła pod nosem i odmawiała, twierdząc, że tylko kuzynka ją dobrze karmi, a ja ją głodzę.
W zeszłym roku mąż zaczął mnie prosić, żeby wzięła do nas mamę. Uważał, że teraz zrozumiała, że trzeba słuchać lekarzy.
Dobrze powiedziałam ale mam swoje warunki: kuchnia należy do mnie, gotuję co chcę i nie ma miejsca dla żadnych jej kuzynek w naszym domu.
Teściowa się oburzyła i nie chciała przyjechać, bo sądziła, że to ona będzie rządzić domem. Ale u nas jest tylko jedna gospodyni! To ja! Musiałam chodzić do niej, sprzątać, gotować, czasem nawet zostawać na noc. Ulubiona kuzynka troszczyła się wyłącznie przez telefon.
Moja teściowa skarżyła się przez telefon, że ją głodzę: nie daję jej cukierków i kiełbasy. Prosiła kuzynkę, żeby wpadła z sernikiem. Ale ta wiecznie zapracowana przekładała wizyty, choć mieszkała trzy razy bliżej niż ja. Pojawiała się raz w miesiącu z paczką słodyczy, a ja codziennie miałam na głowie całą opiekę.
Pewnego dnia Barbara zawołała kuzynkę i powiedziała jej, że zginął jej złoty łańcuszek i medalik. Twierdziła, że kiedy byłyśmy obie u niej, zniknęły, a ona jest pewna, że to ja je zabrałam.
Bez słowa położyłam talerz z zupą na stole, sięgnęłam pod szafkę nocną, wyciągnęłam łańcuszek i medalik, które po prostu tam spadły. W domu opowiedziałam o wszystkim mężowi i powiedziałam, że mam dość i więcej już do niej nie pójdę. Zaproponowałam, żeby oddać ją do domu opieki. Daniel się zgodził.
