Synowa znosiła, aż w końcu wybuchła.
Kasia namydliła gąbkę i zaczęła szorować zaschnięte plamy z kuchenki. Teściowa znowu coś gotowała i, jak zwykle, zapomniała po sobie posprzątać. Mleko wykipiało, kasza przypaliła się, a teraz wszystko to zaschło na emalii jak kamień.
Kasiu! rozległ się z pokoju głos Wandy Bronisławy. Długo tam jeszcze będziesz się babrać? Chcę herbaty!
Kasia westchnęła, opłukała gąbkę i nastawiła czajnik. Była już dziewiąta wieczorem, ledwo wróciła z pracy, a teściowa cały dzień siedziała w domu, ale nie potrafiła sobie zaparzyć herbaty.
Już niosę, Wando Bronisławo! odpowiedziała, starając się, by w głosie nie było słychać irytacji.
Tymczasem Tadeusz oglądał telewizor w sąsiednim pokoju, nawet nie podniósł głowy, gdy żona przechodziła z tacą. Tak było codziennie. Wracał z pracy, jadł kolację i siadał przed telewizorem. A wszystko inne dom, matka, gospodarstwo to były zmartwienia Kasi.
Cukru zapomniałaś! burknęła niechętnie Wanda Bronisława, gdy Kasia postawiła przed nią filiżankę. I ciastek nie ma. Jak pić herbatę bez ciastek?
Ciastka skończyły się wczoraj cicho odparła Kasia. Jutro kupię.
O, widzisz, nie pilnujesz! A za moich czasów gospodyni zawsze wiedziała, co jest w domu, a czego nie. Ja Tadka sama wychowałam i dom w porządku trzymałam, i w pracy dawałam radę. A wy, młodzi, tylko umiecie po sklepach biegać i w telefonach siedzieć.
Kasia milczała. Kłócić się nie miało sensu, już to zrozumiała. Wanda Bronisława zawsze znajdzie powód do narzekań. Albo zupa za słona, albo kurz gdzieś niedoczyszczony, albo telewizor za głośno włączony, albo za cicho. Czasem Kasi wydawało się, że teściowa specjalnie szuka powodów, by ją skrytykować.
A Majkę znowu nie odebrałaś z przedszkola ciągnęła Wanda Bronisława, popijając herbatę. Wychowawczyni dzwoniła, pytała, gdzie mama. Wstyd mi było, słowo daję.
Prosiłam, żebyście ją odebrali, miałam zebranie do siódmej próbowała wytłumaczyć Kasia.
A ja co, niania jestem? Mam swoje sprawy. Za moich czasów kobiety i pracowały, i dzieci same wychowywały, bez żadnych niań i babć.
Kasia wyszła do kuchni i zaczęła zmywać naczynia. Ręce trzęsły jej się z gniewu. Majka siedziała w świetlicy do wpół do ósmej, płakała, bo wszystkie dzieci już poszły. A Wanda Bronisława cały dzień była w domu, oglądała telewizję, ale nie mogła odebrać wnuczki.
W sypialni na stole leżał stos rysunków. Majka codziennie przynosiła coś z przedszkola rysunek albo własnoręcznie zrobioną ozdobę. Pokazywała mamie, opowiadała, jak to robiła. A potem pytała:
Mamo, a dlaczego babcia na mnie nie patrzy? Pokazuję jej rysunek, a ona się odwraca.
Jak wytłumaczyć sześciolatce, że babcia uważa ją za przeszkodę? Że od kiedy wprowadzili się do Wandy Bronisławy, starsza kobieta ciągle narzeka, że w domu hałas, że dziecko wszystko rusza, wszystko niszczy.
A przecież zaczęło się dobrze. Gdy Tadeusz przyprowadził Kasię na pierwsze spotkanie, Wanda Bronisława była serdeczna, wypytywała o pracę, rodzinę. Nawet powiedziała:
Dobra dziewczyna, Tadek. Widać, że wychowana. Żeń się, pora już.
Wesele było skromne, ale wesołe. Wanda Bronisława pomagała z poczęstunkiem, krzątała się, cieszyła. Kasia myślała, że im się poszczęściło z rodziną, że teściowa będzie jak druga matka.
Gdy Majka się urodziła, Wanda Bronisława pierwszego czasu była zachwycona. Wnuczka, ślicznotka, mądrala! Pomagała z dzieckiem, gotowała zupy, prasowała pieluszki. Kasia pracowała na pół etatu, dawała radę z domem i z maluchem.
Ale powoli coś zaczęło się zmieniać. Najpierw drobne uwagi: pielucha źle założona, kaszka zbyt rzadka. Potem zaczęły się poważniejsze pretensje.
Ty w ogóle nie rozumiesz dzieci? oburzała się Wanda Bronisława. Tadek w jej wieku sam już jadł, a twoja nawet łyżką nie trafi do buzi!
Ma dopiero rok i trzy miesiące cicho odpowiadała Kasia.
Właśnie! Rozpuszczasz! Ja Tadka surowo wychowałam, i proszę, wyszedł na ludzi.
Tadeusz zwykle w takich rozmowach nie uczestniczył. Wracał z pracy zmęczony, jadł kolację i siadał przed telewizorem. Na uwagi matki tylko kiwał głową lub machał ręką.
Mamo, nie czepiaj się czasem mówił. Kasia dobrze sobie radzi.
Ale częściej milczał. A gdy Kasia próbowała z nim rozmawiać, skarżyła się na ciągłą krytykę, Tadeusz wzruszał ramionami.
Nie przejmuj się. Mama taka jest, przywykła wszystko kontrolować. Poczekaj, przyzwyczai się.
Tylko że Wanda Bronisława się nie przyzwyczaiła. Przeciwnie, z każ
