12 listopada 2023
Drogi pamiętniku,
Dziś znów przywitał mnie niekończący się, szary deszcz, który padał jakby chciał wypłukać całą Warszawę. Wychodząc z domu, chwytam parasol, trzymając go mocno, jakby miał mnie chronić nie tylko przed kroplami, ale i przed obojętnością świata. Przekręcam klucz w zamku, a za mną słyszę ciche, żałosne:
Miau.
Zatrzymuję się i odwracam głowę. Przy progu, ciasno przylegając do siebie, siedzą trzy mokre kocięta. Małe, drżące od zimna. Jeden rudy, drugi biały i trzeci czarny jakby ktoś specjalnie dobrał kontrastujące kolory, by wyglądały jeszcze bardziej wzruszająco.
Boże… szepczę, ledwo słysząc własny oddech.
Kocięta patrzą na mnie. Nie proszą, nie wołają po prostu spoglądają. W ich oczach czuję dziwny ukłujący ból.
Po co przychodzicie do mnie? mam wolny głos, kucając. Idźcie, maleństwa, idźcie stąd.
Rudy delikatnie wyciąga łapkę i dotyka moich palców. Drżę, wstaję szybko, otwieram drzwi i wchodzę. Obracam się. Kocięta wciąż siedzą, nie ruszają się.
Przepraszam mówię cicho i zamykam za sobą drzwi.
Noc nie przynosi snu. Leżę, wsłuchując się w szum wiatru w gałęziach za oknem, i mam wrażenie, że gdzieś pod moim progiem słychać słabe miau. Może to wicher, a może sumienie.
Rankiem deszcz ustaje. Patrzę przez okno próg jest pusty.
No cóż, niech znajdą lepszy dom mówię na głos, jakby uspokajał samego siebie. Czuję jednak w sercu ukłucie, niczym igła, jakby coś ważnego mi umknęło.
Marek! woła znajoma z podwórka.
Na podwórzu stała sąsiadka, Bogumiła, z psem Dżiną na smyczy.
Wyjdź, pogadamy! zachęca.
Zaciągam szalik i schodzę na dół.
Słuchaj zaczyna Bogumiła podobno wczoraj przy drzwiach siedziały kocięta. Gdzie je masz?
Poszły odpowiadam. Przyszły same, odszły same.
Ach, głupia wzdycha. Koty nie przychodzą po prostu tak. Jeśli wybrały dom, niosą coś dobrego. A ty je wypędziłeś?
Nie wypędziłem mówię cicho. Po prostu nie wziąłem.
Szkoda, Marek. To grzech odgania tych, co przychodzą do ciebie samodzielnie.
Te słowa utkwiły mi w sercu. Stałem jeszcze chwilę, po czym zdecydowanie odwróciłem się:
Pójdę ich szukać.
Tak właśnie trzeba! zawołała za mną Bogumiła.
Stary parasol w ręku, mokry bruk pod stopami. Obwąchuję każdy zakamarek podwórka, zaglądam pod kosze na śmieci, pod schody, do piwnicy nikogo. Tylko cisza i szmer wody w rynnie.
Następnego dnia wstaję o świcie, nie włączając radia, ubieram się i ruszam dalej. Przechodzę od mojego podwórka do sąsiedniego, zaglądam w każdy zaułek.
Kici-kici szepczę, choć czuję się głupi. Gdzie jesteście, maleństwa?
Odpowiedzią jest jedynie drobny, niechciany deszcz.
Trzeci dzień był najcięższy. Błądzę aż do zmierzchu, nogi bolą, ubranie przesiąknięte, ale nie mogę się zatrzymać. Przy wejściu spotykam Bogumiłę:
Marek, jesteś cała mokra! Zemdlejesz!
Nie dam radę, Bogumiło mówię zmęczony. Przyszły do mnie. A ja…
Rozumiem kiwa głową. Jutro pójdziemy razem.
Czwartek rano, kiedy już szykowałem się do wyjścia, usłyszałem ciche, przytłumione miau. Dźwięk dochodził z dołu. Kucnę i zajrzałem pod rynnę grzewczą. Tam, w kącie, siedziały dwa kocięta rudy i biały cienko osłonięte, drżące, biały ledwo oddychał.
Kochane moje szepnąłem, wyciągając ręce. Rudy od razu pozwolił się wziąć, biały był za słaby.
Niosłem ich pod kurtką do domu, czując pod dłońmi małe, bijące serduszka. W kuchni rozłożyłem stare ręczniki, przytuliłem maluchy. Rudy ożył od razu, rozglądając się dookoła, biały leżał nieruchomo.
Nie umieraj mruczę, masując mu łapki. Słyszysz? Nie pozwól!
Zalałem ich ciepłym mlekiem. Rudy natychmiast przytulił się do miseczki, biały pił z pipetki, kropla po kropli, aż w końcu zamiauczał cicho.
Brawo, chłopczyki uśmiechnąłem się, po raz pierwszy od kilku dni.
Lecz gdzie trzeci? Czarny.
Zostawiając dwie kocięta w cieple, znów ruszyłem na poszukiwania. Do zmierzchu szukałem, aż usłyszałem żałosny piszcz przy starym szopie. W szczelinie między deskami utknął maleńki czarny kociak.
Jak się tam wślizgnąłeś, głuptasie? drwę, wyciągając go. Musiałem użyć młotka i wyłamać deskę.
Czarny był najsłabszy ze wszystkich. Położyłem go obok rodzeństwa na stary pled przy kaloryferze. Rudy biegł po kuchni, biały oddychał równo, a czarny
Trzymaj się, mały nuciłem, podając mu mleko. Nie poddawaj się.
Do północy wykonał kilka samodzielnych łyków.
Pierwsze tygodnie były trudne: biegunka, gorączka, jeden chorował, potem drugi. Nocami nie zamykałem oczu, grzałem, karmiłem, biegnąc do weterynarza.
Może oddasz je komuś? zaproponowała Bogumiła.
Nie odparłem stanowczo. Są już moi.
Nazwałem rudego Rudy, bo był psotny i niepokorny, biały Śnieżek, spokojny obserwator, a czarnego Czarek, cichy, ostrożny, ale przywiązany mocniej niż wszystkie.
Dom napełnił się mruczeniem, tupotem łapek, dzwonkiem misek. Powróciły zapachy mleka, szamponu, świeżego chleba. Życie wróciło.
Każdego ranka wstaję wcześniej, by zatroszczyć się o swoje kocięta: nalać wody, dorzucić jedzenie, wymienić żwirek. Dzień ma stały rytm śniadanie, zabawy, obiad, spacer po mieszkaniu, wieczorne pieszczoty i sen. I co najdziwniejsze naprawdę to lubię. Po raz pierwszy od dawna mam prawdziwy powód, by wstawać rano.
Dwa miesiące później kocięta wyrosły, stały się małymi bandytami. Rudy, nieustraszony, rozrabiał wszystko przewiesił firankę, przewrócił kwiat, wślizgnął się do szafy i zrobił w niej małe zamieszanie.
Co znowu narobiłeś, psotniku? zgrywam, ale z uśmiechem. Rudy przytula się do moich nóg i mruczy, jakby mówił: Tylko się bawię, mamo.
Śnieżek to zupełny przeciwieństwo spokojny, dumny, jakby urodzony do filozoficznych rozważań. Zajmuje miejsce na parapecie, patrząc na podwórko godzinami. Czasem miauczy, jakby rozmawiał z przelecającymi ptakami lub doradzał sąsiednim kotom.
Czarek stał się moją nieodłączną cieniutką.
Gdziekolwiek idę do łazienki, kuchni, sypialni on jest tuż za mną. Kiedy leżę w łóżku, zaraz po me Czarek leży na poduszce, zwinięty w kulkę.
No i przyklejasz się, mój mały! śmieję się, głaszcząc go za uchem.
Jednak pewnego ranka coś było nie tak. Obudziłem się i poczułem niepokój. Na kuchni Śnieżek siedział na swoim miejscu, Rudy biegał po korytarzu, a Czarek nigdzie nie było.
Czarek! Gdzie jesteś, mały? wołałem. Nie było odpowiedzi. Przeszukałem całe mieszkanie pod kanapą, w szafie, w pralce. Pustka. Czy może wybiegł na schody? Drzwi były zamknięte okno było zaklepką. Ruszyłem więc na podwórze, pod strych, do piwnicy, w krzaki przy ogrodzeniu.
Czarek! Czarek! wyłatywałem się desperacko, nie zwracając uwagi na sąsiadów.
Z okna wyjrzała Bogumiła:
Marek, co się stało?
Czarek zniknął! prawie płacząc, odpowiedziałem. Nie wiem, gdzie!
Poczekaj, zejdę razem go poszukamy!
Obbiliśmy podwórko, zajrzeliśmy w każdy zakamarek. Byłem już gotów płakać, kiedy nagle usłyszałem ciche, ledwie słyszalne miau. Zatrzymałem się, nasłuchując. Dźwięk dochodził z góry. Spojrzałem w szafę. Na najwyższej półce, za kartonami, krył się mały czarny kociak.
Czarek! westchnąłem, a oczy rozlały się łzami ulgi. Jak się tam wślizgnąłeś, łobuziaku?
Kociak jęczał, bojąc się zeskoczyć. Postawiłem krzesło, ostrożnie wspiąłem się i wyciągnąłem drżącego Czarka. Przytuliłem go do siebie, głaszcząc po plecach.
Nie tak już mnie straszyć, głuptasie
W tym momencie zrozumiałem, że bałem się nie tylko zguby kociąt. Bałem się zostać sam. Te małe stworzenia stały się moją rodziną, sensem, częścią serca. Rudy podszedł, wymamrotał, Śnieżek mruknął z aprobatą, a Czarek wtulił się w szyję.
Wieczorem po raz pierwszy od dawna poczułem się naprawdę potrzebny.
Dziękuję wam, powiedziałem cicho, rozkładając miseczki z wodą. Dziękuję, że przyszliście do mnie.
Teraz Rudy wita mnie przy drzwiach po każdym powrocie z sklepu podskakuje, mruczy, ociera się o nogi. Śnieżek strzeże domu z parapetu, jak prawdziwy wartownik. Czarek zawsze jest przy mnie, czujny, oddany, z oczami pełnymi ciepła.
Kiedy smutno mi, kładzie się obok, ogrzewając swoim futrem. Gdy się cieszę, mruczy głośniej, jakby dzielił radość. Dom tętni życiem. Wstaję nie dlatego, że muszę, ale dlatego, że chcę nakarmić, pobawić się, porozmawiać z moimi małymi przyjaciółmi. I nie wstydzę się tego bo naprawdę odpowiadają w swój sposób: miękkim mruczeniem, ruchem ogona, krótkim miau.
Dziś, patrząc z okna na podwórko, które kiedyś przyjęło trójkę przemoczonej sierści, mówię do Śnieżka:
Znowu pada, co?
Śnieżek odpowiada muąkiem, nie odrywając wzroku od szyby. Stał się eleganckim kotem z zielonymi oczami, mądrym niczym stary profesor. Z korytarza dobiegł tupot to Rudy z zabawkową myszy w zębach, wciąż psotny, lecz już duży i puszysty jak pomarańcza.
Znowu wszystko na opak? zaśmiałam się, patrząc na nich.
A pod moimi stopami cicho mruczy Czarek czarny jak węgiel, z oczami odbijającymi moje przeszłe i teraźniejsze chwile. Nie odchodzi od mnie dalej niż krok.
Moi kochani szepnąłem, pochylając się do niego.
Za oknem trzaska brama Bogumiła wraca z Dżiną.
Marek! woła. Wyjdź!
Uśmiechnąłem się, patrząc na swoje zwierzaki.
Bogumiło, miałaś rację powiedziałem pod nosem. To oni mnie uratowali.
Spojrzałem w górę i cicho dodałem:
Dziękuję Ci, niebo Najpewniej to Ty zesłałaś je do mnie.
Deszcz wciąż rytZrozumiałem, że każdy kolejny deszcz przynosi nie tylko krople wody, ale i kolejne szanse na miłość, którą mogę ofiarować i otrzymać.
