Dziś, w naszą dwudziestą rocznicę ślubu, wszystko potoczyło się… nie tak, jak sobie wyobrażałam. Porcelanowa rocznica, całe dwadzieścia lat razem to nie przelewki, prawda? Całe życie.
Przygotowywałam się do tego dnia od dawna. Marzyłam o czymś romantycznym kolacji w eleganckiej restauracji, może krótkim wyjeździe, a przynajmniej pięknym bukiecie i ciepłych słowach. Cały dzień krzątałam się po domu, nakrywałam do stołu, włożyłam najpiękniejszą sukienkę. A mój mąż, Marek, od rana gdzieś znikał, tylko się tajemniczo uśmiechał. Myślałam, że szykuje niespodziankę.
I wtedy wrócił. Uroczysty, jak generał na defiladzie. Wniósł do mieszkania… dwie wielkie paczki.
Z okazji naszej rocznicy, kochanie! powiedział dumnie.
Mniejszą paczkę wręczył mi z dumą. Otworzyłam ją z bijącym sercem. A tam… odkurzacz. Nowy, supernowoczesny, z funkcją mycia, ale, na litość boską, ODKURZACZ! Stałam jak wryta, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Odkurzacz na dwudziestą rocznicę ślubu?! A Marek, nie zwracając uwagi na moją osłupioną minę, ciągnął drugą, ogromną paczkę do salonu.
A to oznajmił, zrywając folię nasz wspólny prezent!
I wyciągnął… wielki telewizor plazmowy. Takiego, o którym marzył od pół roku. Ach, jakiż to spryciarz!
Wieczorem mieliśmy świętować. Ale przy stole siedziała tylko ja. Marek wpatrywał się w swój nowy telewizor, przeskakując kanały jak dziecko z nową zabawką. W końcu wrócił do mnie, zajadając się moją sałatką, i zapytał:
No i jak, gospodyniu, podoba ci się prezent? Praktyczny, co?
To słowo gospodyniu było ostatnią kroplą. Nie jestem służącą, nie jestem sprzątaczką, jestem jego żoną! Dwadzieścia lat byłam jego żoną, a on mi na rocznicę daje narzędzie do sprzątania, a sobie zabawkę.
Czułam się upokorzona. Nie jak kochana kobieta, lecz jak funkcja, część domowego wyposażenia.
Ale nie dałam po sobie poznać. Uśmiechnęłam się słodko i powiedziałam:
Dziękuję, kochanie. Prezent wspaniały. Bardzo przydatny.
Był tak pochłonięty telewizorem, że nawet nie wyczuł lodowatego tonu w moim głosie. Szkoda, że tego nie zauważył…
Całą noc nie spałam. W głowie rodził się plan. Sprytny, może trochę zuchwały, ale w moich oczach sprawiedliwy.
W szafie leżały drogie perfumy, które dla niego kupiłam. Ale po odkurzaczu i tym nieszczęsnym gospodyniu zrozumiałam wręczenie ich byłoby przyzwoleniem na tę obra
