*Dozorca naszego podwórka*
Jesienne zmierzchy zapadały coraz wcześniej. Monika wracała do domu w półmroku, wąskimi uliczkami osiedla, gdzie latarnie świeciły niesystematycznie, a pod blokami panowała niemal całkowita ciemność. Przed klatką zwykle stała wielka kałuża – jesienna stała bywalczyni. Samochody parkowane chaotycznie uniemożliwiały jej obejście. Tego dnia jednak kałuży nie było, choć od rana padał drobny deszcz. Zniknęła bez śladu.
Monika otworzyła drzwi wejściowe i obejrzała się za siebie. Światło z klatki oświetlało mokry asfalt, który lśnił tajemniczo. *„Nie wydaje mi się. Ciekawe, kto to zrobił?”*
Winda czekała na parterze, co także było niecodzienne – zwykle wieczorami stała na górze. Drzwi rozsunęły się szeroko, zapraszając ją do środka. *„Niesamowite. Coś się tu zmieniło”* – pomyślała, wchodząc do środka. Wcisnęła przycisk i mimochodem spojrzała w pobrudzone lustro.
Odbiło się w nim zmęczone, bladolica oblicze o smutnych oczach. Monika odwróciła wzrok i machinalnie poprawiła pasmo włosów wymykające się spod wełnianej czapki. Wtedy właśnie kabina zadrżała i stanęła, a drzwi otworzyły się z charakterystycznym zgrzytem, wypuszczając ją na piętro.
— Jestem w domu — wyszeptała i kliknęła włącznik, rozpędzając mrok, który zdążył już zgęstnieć w pustym mieszkaniu.
Sześć miesięcy temu odeszła jej matka. Od tamtej pory czekały tu tylko samotność, cisza i wspomnienia. Monika nie miała do czego się śpieszyć, więc często zostawała w redakcji po godzinach. Wszyscy uciekali punktualnie o osiemnastej, a ona porządkowała dokumenty i planowała następny dzień. Koledzy uważali ją za pedantyczną i nieugiętą, choć po prostu lubiła, gdy wszystko było wykonane solidnie i na czas. Tego samego wymagała od innych.
Kiedyś w domu czekała na nią chora matka – nauczycielka, która wychowywała córkę w surowości i dyscyplinie. Monika zawsze starała się być najlepsza, by nie zawieść jej oczekiwań, choć czasem buntowała się w duchu. Teraz sama stała się równie wymagająca.
Miała tylko jeden poważny związek. Rozpadł się, nie doczekawszy ślubu. Matka była już wtedy ciężko chora, a Monika nie chciała jej zostawić samej. On zaś nie zamierzał mieszkać w ciasnym mieszkaniu z przyszłą teściową.
Tak oto w wieku trzydziestu dwóch lat została sama. Facetów w redakcji albo ktoś już uprzedził, albo łapali każdą spódnicę. A poza pracą Monika nigdzie nie bywała. Dawniej przez matkę, teraz przez zmęczenie i obojętność. Czekał ją kolejny wieczór przed telewizorem lub z książką w ręku.
W sobotę obudziła się późno, przeciągnęła leniwie i spojrzała przez okno. Podwórko przykryła cienka warstwa śniegu, na której odcisnęły się ciemne ślady butów. Znaczyło to, że nie było mrozu i śnieg szybko się roztopi. Nagle zapragnęła przejść się po tym białym kobiercu, zostawić własne odbicie. Zerwała się z łóżka i pobiegła do łazienki.
Czy potrzeba wiele do szczęścia? Śnieg za oknem i dwa spokojne dni wolnego. Monika zjadła śniadanie, ubrała się ciepło i wyszła na dwór.
— Moniczko, idziesz do sklepu? Kupiłabyś mi chleb i bułki? — usłyszała za plecami.
To sąsiadka z pierwszego piętra wychyliła się przez uchylone okno.
— Dobrze. Potrzebuje pani coś jeszcze?
Starsza kobieta zastanowiła się przez chwilę.
— Nie, nic więcej, tylko chleb i bułki. — Okno zamknęło się z cichym trzaskiem.
No cóż, przynajmniej miała teraz cel. Ruszyła w stronę sklepu, starając się stąpać obok cudzych śladów.
Oddając zakupy sąsiadce, zapytała, co stało się z kałużą pod blokiem.
— To nasz nowy dozorca ją odprowadził. Złota rączka, prawda?
— A gdzie podział się poprzedni? — Nie żeby ją to obchodziło. Spytała raczej z grzeczności.
— Zmarł tydzień temu. Ale wejdź, opowiem ci wszystko — zaprosiła ją starsza pani.
Nie miała nic lepszego do roboty, więc weszła do przytulnego, choć zastawionego ciężkimi meblami mieszkania.
— Idę sobie kilka dni temu z poczty, a tu na ławce w podwórku siedzi mężczyzna. Smutny, ale nie pijany. Alkoholików znam po wyglądzie, mój nieboszczyk mąż też taki był. Ten nie wyglądał na darmozjada. Jak tylko wyjrzałam przez okno, ciągle tam siedzi. A zimno już, listopad przecież. Pomyślałam, że pewnie nie ma gdzie się podziać.
Wyszłam do niego, pytam, na co czeka. A oczy ma takie nieszczęśliwe. Idź, mówię, do klatki, ogrzejesz się. Jak pracy szukasz, mówię, to u nas dozorca zmarł. Patrz, liśćmi całe podwórko zasypane. Idź, mówię, rano do administracji, zatrudnią cię, a tak po próżnicy siedzieć?
A teraz popatrz, jak podwórko wyczyścił. Robotę lubi, kulturalny, dzień dobry mówi. A mieszka w tej składziku. Pewnie faktycznie nie miał dokąd pójść. O, właśnie idzie, mówić o wilku, a wilk tuż — sąsiadka skinęła głową w stronę okna.
Przez podwórko szedł wysoki mężczyzna, wyraźnie młodszy, choć zarośnięta twarz dodawała mu lat.
Następnego dnia Monika obserwowała przez okno, jak nowy dozorca skrobie kostkę miotłą. Szur-szur, szur-szur. Długo śledziła te monotonne ruchy. Nie wyglądał na zwykłego robotnika. Ciekawość rozpierała Monikę. I wkrótce los postawił ją na jego drodze. Wyrzucała śmieci i potknęła się. Czyjaś silna dłoń uchroniła ją przed upadkiem.
— Dziękuję — powiedziała, rozpoznając w wybawcy dozorcę.
Spod wełnianej czapki, która zdawała się być po poprzedniku, patrzyły na nią inteligentne, szare oczy. Nieogolona broda nadawała twarzy zmęczony wygląd.
— Pan jest naszym nowym dozorcą — stwierdziła, przyglądając mu się z zaciekawieniem.
— No, w sumie tak — burknął i odszedł.
*„Niedźwiedź jakiś”* — pomyślała, wyrzucając worek.
PewnegoMonika uśmiechnęła się do siebie, patrząc, jak Darek odgarnia śnieg przed ich blokiem, i pomyślała, że czasem najprostsze drogi prowadzą do najpiękniejszych spotkań.
