Starsza pani odwróciła się do Roberta i wypowiedziała słowa, które przeszyły go dreszczem: Dziś czeka nas piękny, słoneczny dzień. Będzie dość czasu, by coś zrobić.
Dawno temu, w jedną spokojną, środową porę, Robert jechał pociągiem podmiejskim. W wagonie było luźno, niewielu pasażerów, a atmosfera sprzyjała zamyśleniu. Do środka wsiadła wiekowa kobieta i przysiadła się do Roberta. Jasno było widać, że kieruje się na swoją działkę za miastemtak samo jak on i większość innych w podróży. W myślach Roberta przewijały się obrazy z czasów, gdy razem z żoną pielęgnowali grządki. Odkąd odeszła po ciężkiej chorobie, unikał działki, bo każde spojrzenie na znane miejsca pogłębiało poczucie samotności i smutek.
Gdy pociąg zatrzymał się na kolejnej stacji, starsza pani spojrzała na Roberta i powiedziała coś, co niemal ścisnęło mu serce: Dziś czeka nas piękny, słoneczny dzień. Będzie dość czasu, by coś zrobić. To były dokładnie te same słowa, które jego żona powtarzała co rano przed wspólnym wyjazdem. Zaskoczony, skinął tylko głową, a potem zaczęli rozmawiać: o słabym plonie tego roku, ciężkiej zimie oraz nadziejach na lepszy przyszły sezon.
Kiedy dotarli na przystanek autobusowy, Robert ze zdziwieniem stwierdził, że nigdy dotąd nie spotkał tej kobiety. Szli kawałek razem, po czym ich drogi się rozeszły. Na swojej działce Robert zobaczył, jak bardzo przez ten czas zdziczały rabatki i jak chwasty wdarły się wszędzie podczas jego nieobecności. Jednak rozmowa w pociągu dodała mu otuchy i, pełen nowej energii, zaczął zwiedzać swoje miejsce po długiej przerwie.
Z nowymi siłami zabrał się za przekopywanie ziemi i wyrywanie chwastów. Widok żyznej, ciemnej gleby sprawił, że postanowił nie sprzedawać jeszcze ziemi. Zasłużony odpoczynek spędził na ławce, delektując się kanapkami i herbatą z termosu. Kołyszące się na wietrze malwy oraz jabłka, które błyszczały pod młodą jabłonią, przywołały ciepłe wspomnienia sprzed lat.
Z każdą chwilą nastrój Roberta poprawiał siępostanowił więc odwiedzać działkę częściej. Gdy spacerował po lesie w poszukiwaniu grzybów, poczuł, jak ciężar żałoby opuszcza jego duszę. Zrozumiał, że praca przy ziemi to nie tylko zajęcie, ale prawdziwa radość i sens życia.
W drodze powrotnej ponownie natknął się na tę samą starszą kobietę. Razem chrupali jabłka i żartowali o trudach na działce. Pani zachęciła Roberta słowami, że w życiu czeka go jeszcze wiele, i przypomniała, by czerpał radość z codziennych zajęć. Kiedy dotarł na swoją stację, a słońce chyliło się już ku zachodowi, Robert uśmiechnął się szeroko. Był zadowolony, bo cień przygnębienia i samotności w nim wyraźnie się oddalił.
