Dzisiaj opowiem wam historię, która rozegrała się na naszym podwórku, w jednym z blokowisk w Poznaniu. To opowieść pełna dramatyzmu, bólu i niespodziewanych zwrotów akcji, jakby wyjęta z tragicznego filmu.
Przenieśliśmy się do tej dzielnicy pod koniec lat siedemdziesiątych, gdy właśnie ukończono ostatni blok w osiedlu. Uchodził on za niemalże elitarny — nowy, z przestronnymi mieszkaniami. W pobliżu otwarto szkołę, dzięki czemu dzieci nie musiały przemierzać pół miasta, żeby się uczyć. Rok szkolny zaczynał się nie pierwszego września, a w połowie lutego, aby rodziny zdążyły się zadomowić. Po wojnie własne mieszkanie było luksusem, a tu — dostępne lokum w nowej dzielnicy. Zasiedlali się głównie młodzi ludzie z dziećmi, więc podwórko szybko wypełniło się dziecięcym gwarem.
Dzieci szybko się zaprzyjaźniły, jeszcze przed wakacjami wiedziały, kto do której klasy będzie chodził, i całe dnie biegały po ulicy. Była jednak jedna dziewczynka, Kinga, która trzymała się na uboczu. Miała już dziesięć lat, a wciąż siedziała w domu. Wychodziła tylko po zakupy, wysłana przez matkę, albo z babcią, choć nam, sześciolatkom, pozwalano już samym bawić się na dworze. W naszej paczce szeptano, że Kinga ma surową matkę, niemal tyrankę, która bije córkę za każde przewinienie.
Pewnego dnia postanowiliśmy sami ją zaprosić na podwórko i poszliśmy pod jej drzwi. Otworzyła nam mama Kingi i, ku naszemu zdziwieniu, powiedziała, że marzy, by córka częściej wychodziła, ale Kinga woli samotność. Odeszliśmy z niczym, postanawiając więcej się nie wtrącać.
Kinga dorastała pod czujnym okiem matki i babci, które chciały, by była wyrafinowana i wykształcona. Odstawała od nas — zawsze schludna, powściągliwa, nie jak my, włóczące się po opuszczonych placach budowy. Czasem nocą z jej mieszkania dobiegały dźwięki skrzypiec — tak przejmujące, że aż ciarki przechodziły po plecach.
Po kilku miesiącach do naszego bloku wprowadziła się kobieta z synem, Bartkiem. Zamieszkali na tym samym piętrze, co Kinga. I, o dziwo, Kinga i Bartek zaprzyjaźnili się. Po raz pierwszy zaczęliśmy widywać ją na podwórku — śmiała się, biegała, zamiast zamykać w czterech ścianach. Ich przyjaźń wydawała się zbawieniem dla tej zamkniętej w sobie dziewczyny.
Lata mijały. Kinga i Bartek osiemnastkę obchodzili razem, poszli na te same studia. Ale Kinga ich nie skończyła — w wieku dziewiętnastu lat Bartek nalegał na ślub. Wkrótce zaszła w ciążę i urodziła syna, Jakuba — łudząco podobnego do ojca, z tymi samymi ciemnymi włosami i przenikliwymi zielonymi oczami. Rodzina się cieszyła, a podwórko huczało od plotek o młodych małżonkach.
Wkrótce do klatki wprowadziła się samotna kobieta, Agnieszka, koło czterdziestki. Była zamknięta w sobie, ale szybko zaskarbiła sobie sympatię sąsiadów — raz przyniosła komuś leki, innym razem pomogła z ciężkimi torbami. Kinga często prosiła Agnieszkę, by odbierała Jakuba z przedszkola, gdy sama się spóźniała z pracy.
Pewnego dnia wszystko się zawaliło. Kinga wróciła wcześniej, marząc o wspólnym wieczorze z mężem i synem. Gdy otworzyła drzwi, zastygła w bezruchu — Agnieszka i Bartek całowali się w ich salonie. Wszystko stało się jasne. Agnieszka nie pomagała tylko z dzieckiem — od miesięcy była tu, gdy Kinga pracowała. Zdrada trwała od dawna.
Oślepiona bólem Kinga wyrzuciła Bartka. Ten, bez mrugnięcia okiem, spakował rzeczy i wprowadził się do Agnieszki, która mieszkała piętro wyżej. Babcia Kingi zmarła kilka lat wcześniej, a jej matka wyjechała z nowym mężem do innego miasta. Kinga została sama z synem. Marzyła o wyjeździe, ale nie mogła — matka Bartka, babcia Jakuba, uwielbiała wnuka i nie chciała stracić z nim kontaktu. Kinga, mimo bólu, została w tym samym bloku, gdzie każdego dnia przypominało jej się o zdradzie.
Po kilku latach Agnieszka urodziła Bartkowi syna, Marcina, łudząco podobnego do Jakuba. Chłopcy nie utrzymywali kontaktu — Agnieszka i Bartek trzymali ich z dala od siebie. Bartek zaczął pić, podobnie jak Agnieszka. Stracił pracę, pieniędzy brakowało, a dzieci często chodziły głodne. Matka Bartka, starsza pani Maria, wzięła na siebie opiekę nad oboma wnukami, kupując im ubrania i jedzenie.
Ale zdrowie Marii zaczęło szwankować. Trafiła do szpitala. Kinga, mimo urazy, nie mogła zostawić Marcina na pastwę losu. Bartek i Agnieszka zapominali odebrać go z przedszkola, nie karmili go na czas. Kinga, zaciśnięzęby, zaczęła troszczyć się także o drugiego chłopca.
