Stare lustro, czyli jak pogodzili się zięć z teściową
Aniela wróciła do domu późnym wieczorem. W mieszkaniu panowała dziwna cisza. Nie słychać było głosu męża ani zwykłego mamrotania matki.
— Mamo? Janku? — zawołała, zaglądając do pokoi. Pusto.
„Mąż pewnie w warsztacie w garażu — pomyślała. — A mama? Czyżby się obraziła i wyjechała?”
Narzuciła płaszcz i wyszła na podwórze. Z uchylonych drzwi garażu sączyło się żółte światło, dobiegały stamtąd głosy. Gdy weszła do środka, zamarła w zdumieniu.
Janek i jej mama, Bronisława Stanisławówna, z zapałem pracowali nad starą lustrzaną ramą. Mąż malował drewno, a teściowa, związaną chustką na głowie i w starym fartuchu, żywo coś tłumaczyła.
— Ależ patrz, jak zabłysło drewno! — zachwycała się Bronisława Stanisławówna. — Twoja robota to prawdziwe dzieło sztuki, Janku!
— Niech pani nie przesadza — uśmiechnął się niepewnie. — Tak tylko, majsterkuję.
— Majsterkuje! — prychnęła teściowa. — Toż to arcydzieło!
Aniela ledwo usiadła na stołku, nie wierząc własnym oczom. Tego ranka byli gotowi się porwać za łby…
Wszystko zaczęło się, gdy Bronisława Stanisławówna wprowadziła się do nich „tymczasowo” po zamknięciu sanatorium, gdzie mieszkała przez ostatnie dwa lata.
— Mamo, to tylko na kilka tygodni — zapewniała Aniela męża. — Dopóki nie znajdą dla niej miejsca.
— Kilka tygodni — mruknął Janek. — A żyć z nią mam ja.
Chodził po kuchni, zaciskając pięści, aż w końcu westchnął:
— Może wynajmiemy jej pokój? Mam właśnie przyjść premia…
— Zwariowałeś? — oburzyła się Aniela. — Żeby potem do końca życia słuchać, jak własna córka wyrzuciła matkę?
Dzwonek do drzwi przerwał ciszę. Bronisława Stanisławówna, jak zawsze, przyjechała godzinę wcześniej, „żeby ocenić sytuację”.
Od progu zaczęła inspekcję:
— Anielu, kochanie, tapety już zupełnie wyblakłe… A wieszaki? Janku, choćby śruby dokręcił!
Janek wyszedł do łazienki bez słowa.
W pierwszym tygodniu teściowa przemeblowała mieszkanie, doprowadziła kuchnię do połysku, przegarnęła całą zastawę i… dotarła do dokumentów Janka.
— Bronisława Stanisławówna! — podniósł głos, gdy nie znalazł ważnej teczki. — Gdzie moje papiery?
— Wyrzuciłam — odparła spokojnie. — Pomięte były. Wszystko posegregowałam i spisałam alfabetycznie!
Janek wyszedł, trzasnąwszy drzwiami.
Aniela próbowała skupić się na pracy, ale myśli wracały do domu. Mama – zasadnicza, mąż – uparty… A między nimi – ona.
Po skończonym dniu od razu wróciła do domu. Mieszkanie było puste. Najpierw się przestraszyła. A potem usłyszała głosy w garażu.
I teraz siedziała, nie wierząc własnym oczom: ci dwoje, których rano ledwo powstrzymała przed kłótnią, teraz dyskutowali o lakierach i olejach, śmiali się jak starzy przyjaciele.
— Mamo? — odezwała się niepewnie.
— O, jesteś! — Bronisława Stanisławówna promieniała. — Patrz, jakie złote ręce ma twój Janku! A ja tylko gderałam, stara głupia…
Zdjęła z warsztatu talerz z plackami:
— Proszę, naściupane. Przyszłam się pogodzić, a tu… takie odkrycie!
— Nie uwierzysz! — podskoczył Janek. — Twoja mama zna się na starym drewnie jak nikt! Ja głowę łamałem, czym pokryć tę ramę, a ona — „dodaj oleju lnianego” i już wszystko gra!
— Mamo? — Aniela patrzyła zdumiona. — Przecież w biurze pracowałaś całe życie…
— Tak, hobbistycznie — machnęła ręką teściowa.
— Ależ skąd! — Janek sięgnął po malowaną szkatułkę. — Zobacz tylko, jak odzyskała kolor! Sam bym na to nie wpadł.
— Macie dużo takich rzeczy na wsi? — zapytał nagle z przejęciem.
— Stodoła aż pęka! Komody, lustra, półki… Przyjedźcie, sami zobaczycie!
— No to przyjedziemy! — zwrócił się do żony. — Anielu, jedźmy latem do mamy! Wyobraź sobie, ile można tam odnowić!
Bronisława Stanisławówna zaklasnęła w dłonie:
— Naprawdę? Przyjedziecie?
— Koniecznie!
Usiedli przy prowizorycznym stole nakrytym ceratą. Stały na nim placki, czajnik i słoik konfitur.
— Zjemy, a potem pokażę wam jeszcze jeden sekret — mrugnęła teściowa. — Mam pomysł na ozdobienie tej ramy.
Aniela patrzyła na nich — tak różnych, a jednak teraz tak bliskich. W piersi ścisnęło ją wzruszenie: o, bywa i tak… Czasem szczęście kryje się w najniewCzasem wystarczy tylko stara rama, garść wspomnień i odrobina cierpliwości, by znaleźć drogę do siebie.
