Opiekuję się nim od ośmiu lat. Nikt nie podziękował.
Wszyscy wiedzą, jak ciężko jest dbać o chorego człowieka. Nawet gdy to najbliższy krewny, ciężar bywa przytłaczający, a ja nie miałam wyboru przez osiem lat leczyłam Jana, ojca mojej synowej. Był mi praktycznie obcy, a jednak nie zdołałam mu odmówić pomocy. I w zamian nie usłyszałam ani słowa wdzięczności. To zraniło mnie tak, że wciąż noszę tego w sercu jak rana.
Mam siedemdziesiąt dwa lata. Historia, którą wam opowiadam, wydarzyła się prawie piętnaście lat temu.
Mój mąż od dawna nie żyje. Mam jednego syna Marka, jego żonę Agnieszkę, oraz wnuka Piotrka. Jan był bardzo miłym człowiekiem. Pracował jako nauczyciel matematyki w liceum w Łodzi, dopóki nie padł ciężki chorobowy cios.
Wydaliśmy na jego leczenie fortunę setki tysięcy złotych, a ja dorzucałam, ile tylko mogłam. Gdy choroba go przytłoczyła, został przywiązany do łoża. Nikt już nie mógł o niego zadbać.
Marek miał wiele obowiązków i ciągle wyjeżdżał w delegacje. Piotrek był jeszcze studentem. Agnieszka pracowała w warszawskim banku, a jej starsza córka, Zofia, mieszkała w Gdańsku i mogła jedynie dzwonić, by wyrazić współczucie.
Synowa nie mogła wziąć zwolnienia lekarskiego. Szef wprost powiedział jej:
Albo pracujesz jak zwykle, albo tracisz pracę!
Oczywiście wybrała pracę, a opiekę nad ojcem zostawiła mnie.
Na początku Agnieszka poprosiła, żebym przychodziła przynajmniej raz dziennie, gotowała i karmiła Jana. Zgodziłam się.
Nie przewidziałam, że będę musiała troszczyć się o niego przez osiem lat.
Początkowo przychodziłam na dwie godziny, po czym wracałam do domu. Z czasem jednak Agnieszka przekazywała mi coraz więcej obowiązków. Zostało mi spędzać przy nim cały dzień, wracając do domu dopiero po zmierzchu, a rano wracałam pieszo, by znów zająć się chorego.
Marek współczuł mi bez pamięci. Widząc, jak bardzo mnie przygniata ten ciężar, namawiał mnie, żebym przestała działać charytatywnie, ale nie odważył się powiedzieć tego swojej żonie, bo mieszkał w jej mieszkaniu.
Przerażało mnie, że starsza siostra Agnieszki, Zofia, często dzwoniła i wytyczała mi, co mam robić, jak mam to robić, jak mam dbać o ich ojca. Po jej telefonach Agnieszka stawała się coraz bardziej niezadowolona, zwłaszcza gdy nie mogłam spełnić kolejnego polecenia.
Mówiła nawet:
Jeśli ci to nie pasuje, weź swojego syna i odejdź! Samodzielnie się obejdę! zatrudnię opiekunkę!
Te słowa słyszałam przez osiem lat, a potem Jan odszedł. Żadna z córek nie podziękowała mi za lata troski, a najstarsza twierdziła, że nikt nie zmuszał mnie do opieki że to ja sama tego chciałam.
Tak to jest: czynisz coś dobrego dla ludzi, a oni są tak bezwzględni, że nie potrafią nawet podziękować.
