Przy wejściu do metra, obok znaku “M”, kobieta sprzedawała szczeniaki. Na kawałku kartonu widniała informacja o rasie i cenie. Napisane było też „szukamy dobrych rąk”. Kiedyś, zanim pojawiły się portale takie jak Allegro, tak właśnie handlowano.
Wbiegając do metra, kątem oka dostrzegłam trzy urocze pyski wystające zza koszyka.
Po czterech godzinach wracałam do domu i znów zobaczyłam tę kobietę, lecz z jednym szczeniakiem. Najwidoczniej dwa udało się sprzedać.
Podeszłam, żeby obejrzeć szczeniaka, chociaż nie planowałam zakupu.
Obok kobiety stał chłopiec, około 12 lat, z pogniecionymi banknotami w rękach. Obok niego stał mężczyzna w ciemnych okularach, eleganckiej marynarce, z drogim zegarkiem na ręce. Wyglądał na spieszącego się.
– Dam więcej niż on – powiedział mężczyzna, wskazując na chłopca. – Dwa razy więcej. Potrzebuję dla dziecka, zapomniałem o prezencie…
Zrozumiałam, że obaj chcą zdobyć szczeniaka, a jeśli to aukcja, to mężczyzna z pewnością wygra.
Chłopiec przeszukał kieszenie, wyciągnął z nich wszystko, co miał, a było tam dużo drobnych monet:
– Rozbiłem skarbonkę. To wszystko, co mam. Rodzice pozwolili mi, ale powiedzieli, że nie pomogą finansowo, bo sami nie mają. Pożyczyłem jeszcze od kolegów. Oto wszystko, co mam…
Sprzedawczyni spojrzała na mężczyznę i powiedziała:
– Przepraszam, ale oddam szczeniaka chłopcu. Ważne jest dla mnie, żeby trafił w dobre ręce. Widzę, że chłopiec bardzo go pokocha. Już dziś jest gotów dać wszystko…
I podała szczeniaka szczęśliwemu chłopcu. Chłopiec przytulił go delikatnie i ostrożnie, jakby obawiał się uszkodzić, a szczeniak drżał, może ze strachu, a może z emocji. Szczęście to też stres.
– Och, pieniądze, pieniądze! – Chłopiec zaczął się krzątać, próbując spełnić obietnicę, jedną ręką obejmując nowego przyjaciela, a drugą szukając w kieszeni.
– Nie trzeba tych pieniędzy, kup za nie wszystko, co potrzebne dla psa – dobry pokarm, smycz…
– Naprawdę? Nie weźmiecie? – Prawie płakał z radości. Wsunął szczeniaka pod kurtkę, by go ogrzać, i teraz wydawali się naprawdę podobni.
– Nie wezmę. Dbajcie o siebie nawzajem – uśmiechnęła się kobieta, machając im na pożegnanie.
– To cudowne, że nie wzięłaś od niego pieniędzy – powiedziałam, obserwując tę scenę.
– Od nikogo nie wzięłam – odpowiedziała kobieta. – Specjalnie podaję ceny, żeby sprawdzić, czy ktoś w ogóle jest gotów ponieść koszty, czy ma na to środki.
Wyjeżdżam na zawsze z tego miasta i nie chcę, żeby szczeniaki mojej ukochanej suki trafiły na ulicę przez nieodpowiedzialnych właścicieli, którzy późno zorientują się, że nie są gotowi na dodatkowy obowiązek. Oddawałam je tym, którzy… nie zawiodą.
