Sprzedany przyjaciel. Opowieść dziadka I zrozumiał mnie! Nie było mi wesoło, zrozumiałem, że to głupi pomysł. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że naprawdę go sprzedałem. Czasy były różne, dla każdego inne. Dla jednych all inclusive to żadna łaska, a komuś innemu wystarczy chleb razowy z kiełbasą do syta. Tak też żyliśmy po swojemu, bywało różnie. Byłem wtedy małym chłopakiem. Mój wujek, wujek Staszek, brat mamy, podarował mi szczeniaka owczarka i byłem przeszczęśliwy. Szczeniak od razu się ze mną zżył, rozumiał mnie bez słów, patrzył w oczy i czekał, czekał gdy wydam mu komendę. – leżeć – mówiłem po chwili, a on kładł się, wiernie patrząc mi w oczy, gotowy chyba za mnie umrzeć. – służ! – komenderowałem, a szczeniak zrywał się na łapki i nieruchomiał, łykając ślinkę. Czekał na nagrodę, czekał na smaczny kąsek. A ja nie miałem czym go poczęstować. Sami wtedy głodowaliśmy. Takie były czasy. Wujek Staszek, ten co dał mi psa, kiedyś powiedział mi: – nie martw się, chłopaku, zobacz jaki on wierny, oddany. Sprzedaj go, a potem przywołaj, i tak do ciebie ucieknie. Nikt nie zauważy. Zyskasz trochę grosza. Kupi się smakołyk i tobie, i mamie, i jemu. Posłuchaj wujka, dobrze radzę. Spodobał mi się pomysł. Nie pomyślałem wtedy, że to złe. Dorosły tak radził, żart to, a za to kupię coś pysznego. Wyszeptałem wiernemu psu do ciepłego, kudłatego ucha, że oddam go, a potem zawołam, żeby wrócił, żeby uciekł obcym. I on mnie zrozumiał! Szczeknął, że tak zrobi. Następnego dnia założyłem mu smycz i zaprowadziłem na dworzec. Tam wszyscy handlowali. Kwiatami, ogórkami, jabłkami. Ludzie wysiadali z pociągu, kupowali, targowali się. Wyszedłem trochę do przodu, przyciągnąłem psa bliżej. Ale nikt nie podchodził. Już prawie wszyscy przeszli, gdy podszedł do mnie jakiś facet z poważną miną: – chłopcze, na kogo czekasz, może psa sprzedajesz? Fajny szczeniak, biorę, niech będzie. I wsunął mi pieniądze do dłoni. Oddałem mu smycz, Wierny zakręcił głową i wesoło kichnął. – no idź, Wierny, idź, przyjacielu – szepnąłem mu – zawołam cię, to wracaj. I poszedł z mężczyzną, a ja kryjąc się, patrzyłem dokąd go prowadzi. Wieczorem wróciłem do domu z chlebem, kiełbasą i cukierkami. Mama zapytała surowo: – ukradłeś komuś? – nie, mamo, rzeczy na dworcu pomagałem nosić, dali mi pieniążki. – no to dobrze, synku, idź spać, jestem zmęczona, zjedz coś i chodź spać. Nawet nie zapytała o Wiernego, nie bardzo jej było do niego. Wujek Staszek przyszedł rano. Szykowałem się do szkoły, choć chciałem lecieć do Wiernego, zawołać go. – no i co, sprzedałeś przyjaciela? – zażartował, klepiąc mnie po głowie. Wyrwałem się i nie odpowiedziałem. Już całą noc nie spałem, chleba z kiełbasą nie jadłem, nie przechodziło mi przez gardło. Nie było mi wesoło, zrozumiałem, że to głupi pomysł. Nic dziwnego, że mama nie lubiła wujka Staszka. – głupi on, nie słuchaj go – mówiła mi. Chwyciłem tornister i wybiegłem z domu. Do tego domu były trzy uliczki, przebiegłem je jednym tchem. Wierny siedział za wysokim płotem, przywiązany grubą liną. Wołałem go, lecz patrzył na mnie smutno, głowę miał na łapkach, machał ogonem, próbował szczekać, ale głos zamarł. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że naprawdę go sprzedałem. Wyszedł gospodarz i ostro syknał na Wiernego. Podkulił ogon, a ja wiedziałem, że już po wszystkim. Wieczorem znów nosiłem rzeczy na dworcu. Mało płacili, ale uzbierałem potrzebną sumę. Bałem się, ale podszedłem do furtki i zapukałem. Znany facet otworzył: – o, chłopaku, czego tu chcesz? – proszę pana, ja się rozmyśliłem, tu są pieniądze – oddałem mu to, co dał mi za Wiernego. Popatrzył na mnie podejrzliwie, wziął kasę bez słowa i odwiązał Wiernego: – bierz go, tęskni, nie będzie z niego stróża, ale uważaj, może ci nie wybaczyć. Wierny patrzył na mnie smutno. Zabawa zamieniła się dla nas w próbę. Potem podszedł, polizał mnie po ręce, przytulił nosem do brzucha. Minęło od tamtej pory wiele lat, ale wiem, że nigdy, nawet dla żartu, nie sprzedaje się przyjaciół. A mama się wtedy ucieszyła: – wczoraj zmęczona byłam, a potem myślę – a gdzie nasz pies? Przyzwyczaiłam się do niego, nasz jest, Wierny! Wujek Staszek rzadko już do nas przychodził, jakoś przestały nas śmieszyć jego żarty.