Sprzedaliśmy wam dom? Tak, ale mamy prawo zostać tu jeszcze tydzień” – powiedzieli właściciele. W 1975 roku przenieśliśmy się z prowincji do miasta. Kupiliśmy dom na obrzeżach i czekała nas nie lada niespodzianka… Na wsi ludzie zawsze sobie pomagali, tak też wychowali mnie moi rodzice. Zgodzili się więc, gdy poprzedni właściciele poprosili, czy mogą zamieszkać u nas jeszcze kilka tygodni, zanim dokończą formalności. Problem w tym, że mieli ogromnego, agresywnego psa, którego nie chcieli nam zostawić, bo nas nie słuchał – i tego psa pamiętam do dziś. Minęło tydzień, potem dwa, trzy… a byli właściciele dalej mieszkali w naszym domu, spali do obiadu, rzadko gdzieś wychodzili i absolutnie nie mieli zamiaru się wyprowadzać. Co gorsza, zachowywali się, jakby nadal byli gospodarzami, zwłaszcza matka poprzedniego właściciela. Rodzice ciągle im przypominali o umowie, lecz ich wyprowadzka stale się opóźniała. Wypuszczali psa na ogród i nie pilnowali go. Załatwiał się wszędzie, a my baliśmy się wyjść z domu, bo atakował każdego. Rodzice wielokrotnie prosili, by go nie spuszczali, ale ledwie tata szedł do pracy, a rodzeństwo do szkoły, pies biegał po ogrodzie. W końcu to właśnie ten pies pomógł mojemu tacie pozbyć się niechcianych lokatorów. Siostra wróciła wcześniej ze szkoły, otworzyła furtkę i nie zauważyła psa. Czarna bestia powaliła ją na ziemię – cudem obyło się bez poważniejszych obrażeń, tylko podarte ubrania. Schwytano psa i przywiązano, a winę zwalono na moją siostrę, że za wcześnie wróciła do domu. I wtedy się zaczęło! Tata wrócił z pracy, nawet nie zdjął płaszcza, złapał starszą panią i wyrzucił ją na ulicę. Za nią wypadli córka z mężem. Rzeczy bezczelnych lokatorów lądowały za płotem w błocie i kałużach. Próbowali napuścić psa na tatę, ale widząc co się dzieje, podwinął ogon i uciekł do budy – nie chciał ruszyć się na krok. Godzinę później cały ich dobytek był za bramą, pies z właścicielami też, a my wreszcie mogliśmy czuć się jak w swoim domu.

Sprzedaliśmy wam dom, ale mamy prawo tu mieszkać jeszcze tydzień powiedzieli poprzedni właściciele.

W 1975 roku przeprowadziliśmy się z podwarszawskiej wsi do miasta. Nabyliśmy domek na obrzeżach stolicy i niech mnie kule biją nie spodziewaliśmy się, co nas czeka!

Na wsi każdy sobie pomagał, tego nas nauczyli rodzice dobro wraca. Dlatego zgodzili się, gdy stare małżeństwo poprosiło, żeby zostali jeszcze kilka tygodni w NASZYM domu, bo muszą załatwić papierologię. No jasne, Polak Polakowi wilkiem nie jest albo się przynajmniej stara nie być.

Ci państwo mieli ogromnego, wrednego psa coś między czarnym niedźwiedziem a podhalańskim owczarkiem, tylko mniej przyjaznego. Zresztą nas się nie słuchał w ogóle, więc w pakcie o przyjaźni nawet nie uczestniczył. Do dziś mam ten jego ryj przed oczami.

Mija tydzień, drugi, trzeci a nasi goście nadal raczą korzystać z nowego lokum. Wstają dopiero na obiad, wychodzą z domu jak mają kaprys, i absolutnie nie wykazują chęci do przeprowadzki. Najlepsze jednak było zachowanie tej ich matki jakby nadal rządziła wszystkimi w domu i sąsiedztwie.

Rodzice co jakiś czas grzecznie przypominali, że tak się umawialiśmy, ale wyprowadzka była im zawsze nie w porę.

Pies? A co tam, wypuszczali go do ogrodu i hulaj dusza! Nie dość, że obsikiwał i obsadzał każdy krzaczek wokół, to jeszcze wszyscy baliśmy się w ogóle wychodzić. Bestia rzucała się na każdego, kto się ruszył. Rodzice kilka razy prosili, żeby zwierza pilnowali, ale psu było wszystko jedno. I jak tylko tato jechał do pracy, a brat z siostrą do szkoły, to burek już brylował na naszym podwórku.

W końcu pies się przysłużył, i to nie byle jak, żeby się tych lokatorów pozbyć.

Siostra Olga (imię typowo polskie wiadomo!), wróciła raz ze szkoły, otworzyła bramkę i nie zauważyła, że bestia jest na wolności. To czarne cielę powaliło ją na ziemię, ale na szczęście wyszła z tego cało trochę podrapana, bardziej potargana. Skończyło się na strachu i zmechaconej kurtce. Psa w końcu ktoś dorwał i przywiązał do budy. Winą oczywiście obarczyli moją siostrę, no bo po co wracała tak wcześnie!

Wieczorem czara goryczy się przelała! Tato wrócił z pracy, nie zdjął nawet płaszcza wpadł do domu i bez ceregieli wyprowadził starą gospodynię na ulicę. Za nią wybiegli synowa z mężem, a cały tobołek majętności poleciał przez płot prosto w kałużę i błoto.

Próbowali jeszcze naszczekać na tatę przez psa, ale jak buras zobaczył ten armageddon, to wcisnął ogon pod siebie i schował się do budy, udając, że nigdy nie miał z nimi nic wspólnego. Godzinę później wszystko, co mieli, wylądowało za bramą. Brama zatrzaśnięta, pies z państwem już PO tamtej stronie ogrodzenia.