Marek siedział w kuchni razem ze swoją żoną, Katarzyną. Ta krzątała się przy piekarniku, bez końca gawędząc. Marek, szykując się do wyjścia do pracy, sączył kawę, patrząc przez okno na wschodzące słońce i próbując wyłowić sens z potoku słów ukochanej kobiety.
— Marek, słuchasz mnie w ogóle? — paznokcie Katarzyny wbiły się nagle w jego ramię.
— No jasne, kochanie! — odparł pośpiesznie, próbując odsunąć jej dłoń. W końcu zawsze miała perfekcyjnie wykonany manicure.
— Więc co właśnie powiedziałam? — w jej oczach pojawiło się zimne, żądające spojrzenie.
Marek westchnął.
— Znowu mówisz o sprzedaży domu.
— Tak. A dlaczego?
— Jeśli zabierzemy mamę do nas, będzie łatwiej. Mniej będziemy oszczędzać.
— Przecież wiesz, że tam jest właściwie pustka? Nic tam dla nas pożytecznego nie ma.
Po co ona tam mieszka? Emerytury nie starcza na wszystkie rachunki. Dlaczego my mamy za nią płacić? Za co? — w głosie Katarzyny było słychać pogardę i oburzenie.
W jej prawie czterdziestoletnim wieku, z twardym zrozumieniem rzeczywistości, brzmiało to niemal złowieszczo.
Ten niski, lekko chropowaty głos czasem hipnotyzował…
To już nie było śpiewanie słowika, delikatne i lekkie, jak kiedyś… Ale jednak.
Marek miał już ponad czterdzieści lat. Przywykł jednak robić to, co każe Katarzyna.
Zazwyczaj nie prowadziło to do niczego złego, wręcz przeciwnie.
— Mama musi gdzieś mieszkać — słabo zauważył Marek.
— No właśnie. U nas. A dom sprzedamy. Zarobimy pieniądze, spłacimy kredyty. Poprawimy swoją sytuację. I razem będzie weselej, prawda? — Katarzyna ciągnęła swoje.
Marek skinął głową. Choć praca jako inżynier budowlany dawała nieźle zarobić, dodatkowe pieniądze nigdy nie były zbędne.
Tym bardziej że dom i tak był kiedyś na niego przepisany. Płacenie za miejsce, w którym się nie mieszka, nie wydawało mu się rozsądne.
— No to dobrze, jutro wrzucisz ogłoszenie, zadzwonisz do mamy, niech się pakuje.
Przeprowadzi się do nas, a kupiec się znajdzie — Katarzyna nagle się uśmiechnęła, pokazując zęby jak drapieżnica, która upolowała ofiarę.
***
Helena zaczęła swój dzień jak zwykle. Słońce już dawno wstało, a starsza kobieta dopiero się obudziła. Wyszła do ogrodu, by sprawdzić drzewa.
Nagle w kieszeni spodni zadźwięczał stary, przyciskowy telefon Nokia.
Nowe technologie nie interesowały Heleny. Nawet proste rzeczy, takie jak obsługa pralki, Marek musiał jej tłumaczyć kilka razy.
A tutaj, na wsi, panował spokój. Czas jakby się zatrzymał, nie było tu nic skomplikowanego.
Znajome czasopisma, sąsiedzi. Emerytura w wieku sześćdziesięciu pięciu lat. Życie wydawało się udane.
Jednak gdy usłyszała w słuchawce głos syna, serce jej się ścisnęło.
— Cześć mamo. Słuchaj, porozmawialiśmy z Kasią i uznaliśmy, że czas sprzedać twój dom.
— Co?! — Helena podeszła do ganku i ciężko oddychając, usiadła na ławce.
— A co cię tak zdziwiło? Uznaliśmy, że nie ma sensu, żebyś tam wegetowała. Lepiej u nas zamieszkasz. Za te pieniądze choć trochę się podreperujemy.
— Proponujesz, żebym z wami mieszkała? Ja wam nie będę przeszkadzać? — spytała Helena.
— Mamo! No co ty! Nie przeszkodzisz, przygotujemy ci pokój, co tylko zechcesz. Będziemy żyć jak prawdziwa rodzina. Tobie też będzie łatwiej, nie trzeba będzie oszczędzać emerytury. Same plusy.
Helena zaczęła nerwowo gryźć wargi. Ale syn nie odpuszczał.
— Już wystawiłem ogłoszenie. Więc się pakuj, jutro sobota, przyjadę po ciebie i twoje rzeczy.
Nie bierz za dużo, nie chcemy marnować czasu na ciągłe jeżdżenie.
I tak oto przed Heleną pojawiła się całkiem nowa perspektywa. Syn szybko się rozłączył, oczywiście, zajęty człowiek.
Ona została na ławce, rozmyślając o życiu. Dawno się umówili z Markiem co do rachunków.
Tak, jej emerytura była skromna, ale jak mogła przypuszczać, że on to wykorzysta i postawi ją przed faktem?
Nie zostawiono jej wyboru. Musiała się podporządkować.
Wzdychając, gładząc obolałe plecy, wróciła do domu, myśląc o ogrodzie z drzewami owocowymi, w który włożyła tyle wysiłku…
I którego już nigdy nie zobaczy!
***
Katarzyna skrzywiła się.
— No proszę pani, Heleno Michałówno, naprawdę robi pani wrażenie. Mówiłam przecież, żeby nie gotować takich zup. Cała kuchnia śmierdzi.
Z niezadowoloną miną, ostrymi ruchami zdradzającymi irytację, otworzyła okno, by wywietrzyć.
Helena na chwilę zastygła w bezsilności.
— To jak mam gotować? Nie przyzwyczaiłam się jeszcze do waszych potraw — odparła. — Potrzebuję czegoś konkretnego.
— No to gotuj normalne rzeczy. Makaron, z dobrym sosem, coś takiego.
Co i my zjemy, i goście będą zadowoleni — Katarzyna odwróciła się z charakterystycznym drapieżnym uśmiechem.
— Proponujesz mi gotować od razu na przyjęcie?
— Dlaczego? Możesz tylko dla siebie!
Tylko jedzenie powinno dobrze pachnieć i wyglądać, a nie jak twoje zupy, gdzie same fusy — z tymi słowami Katarzyna demonstracyjnie zaczęła wdychać powietrze przy oknie.
Wtedy Helena odwróciła się i smutno wyszła do swojego pokoju, zostawiając nieznośną synową.
Było jasne — to dopiero początek konfliktu.
W myślach pomyślała tylko: “Jeśli tak dalej pójdzie, będę musiała coś zrobić.”
Sprzedaż domu wciąż wydawała jej się szaleństwem.
Tego samego wieczoru, gdy wszyscy siedzieli w kuchni, a Helena przygotowała pyszną zapiekankę i smażone ziemniaki, Marek uśmiechnął się, gdy niespodziewanie zadzwonił telefon.
— Tak, słucham? Chcą obejrzeć dom? W weekend? Świetnie, najpierw warto zobaczyć.
— Już się znaleźli? — kobieta ze zdziwieniem otworzyła usta.
— No jasne, dałem niską cenę. Nie chcemy zarobić, tam jeszcze remont trzeba zrobić.
Przecież nie było tam mężczyzny od lat — Marek wzHelena wyciągnęła z szuflady stary klucz do domu na wsi i w milczeniu wyszła, by już nigdy nie wrócić.
