Spóźniona! W trzy minuty wskoczyła do łazienki, nałożyła makijaż, narzuciła płaszcz i buty, potem wsiadła do windy.
Kasia obudziła się gwałtownie, już spóźniona! W kilka minut, z niezwykłą szybkością, zdążyła się przygotować: poprawiła makijaż w biegu, rzuciła okiem w lustro, zarzuciła trencz i włożyła półbuty. Trzy minuty po przebudzeniu stała już w windzie.
Gdy wyszła na ulicę, zauważyła, że pada drobny wrześniowy deszcz. Nie miała jednak czasu wrócić po parasol. Budzik zdradliwie zawiódł. Kasia biegła, by zdążyć na autobus myśl o spóźnieniu do pracy napawała ją lękiem. Jej szef był nieugięty: jedno spóźnienie równało się całemu dniowi absencji, a nawet groźbie utraty pracy.
Wyobrażając sobie katastrofalny dzień, Kasia już pożegnała się w myślach z ulubionymi klientami, premią i ostatnim dniem urlopu. Przechodnie, równie zabiegani, wydawali się obojętni na wszystko wokół. Wszystko było szare i przygnębiające, a deszcz tylko pogarszał sytuację.
Kilka metrów od przystanku Kasia zatrzymała się nagle, zauważywszy przemokniętego kociaka przy zniszczonej ławce. Próbował miauczeć, ale wydawał tylko ciche, bezgłośne westchnienia.
Kasia zawahała się. Biec dalej czy pomóc tej bezbronnej istocie? Wybrała serce, choć wiedziała, że i tak czeka ją gniew szefa.
Gdy podeszła bliżej, zobaczyła, że kotek ma wykręconą łapkę.
Boże! Kto ci to zrobił?
Wątpliwości zniknęły nie mogła go zostawić. Kotek drżał, przemoczony do suchej nitki. Delikatnie owinęła go swoim białym szalem i pobiegła jeszcze szybciej na przystanek. Postanowiła zabrać go do biura, a potem wymyślić rozwiązanie. Jej dobre serce nie pozwoliło porzucić tego malca.
Próba niezauważonego przedostania się do biura nie powiodła się. Gdy była już blisko swojego stanowiska przy drzwiach numer 12, natknęła się na korytarzu na szefa.
Nowak! Godzina spóźnienia! Gdzie pani była? Kto ma robić pani pracę? Co to ma znaczyć?
Pytania spadały na nią gradem, a poczucie winy rosło. Drżąca i milcząca, poczuła łzy napływające do oczu.
Proszę spojrzeć! wykrztusiła w końcu, rozpinając lekko płaszcz.
Kotek wychylił swoją mokrą główkę, wydając żałosne miauknięcie.
Ma kontuzjowaną łapkę, nie mogłam go zostawić na deszczu Był sam
Łzy płynęły już po jej twarzy, słowa mieszały się, a dłonie drżały. Była pewna, że za chwilę będzie zbierać swoje rzeczy i wychodzić. Ale ciepły dotyk dłoni zatrzymał ją. Szef wyjął telefon, zapisał adres na kartce i kazał jej natychmiast udać się tam, by uratować małą, futrzastą łapkę.
Zaskoczona zmianą jego zachowania, Kasia wzięła kartkę, schowała zmarznięte dłonie do kieszeni i ruszyła do wyjścia.
I niech pani tu nie wraca dodał.
Serce Kasi ścisnęło się, zanim jednak pogrążyła się w rozpaczy, szef dokończył:
Dziś ma pani wolne. I jutro też. A tak przy okazji gratuluję dobrego serca i spodziewaj się premii za tę miłość do zwierząt.
Ten szef, znany wszystkim jako Marek Kowalski, miał opinię twardego człowieka. W lecznicy weterynaryjnej wszystko potoczyło się szybko łapka nie była złamana, tylko mocno zwichnięta. Gdy weterynarz opatrywał ranę, Kasia opowiedziała, jak znalazła kotka i o niespodziewanej reakcji szefa.
Śmiejąc się, weterynarz wyznał, że zna Marka od dzieciństwa. Zawsze był bohaterski wobec zwierząt ratował szczenięta z wody i bronił kociaków przed łobuzami. Jako dorosły finansował schroniska, rozpoczynając tę pomoc od swojej pierwszej wypłaty.
Jednak wobec ludzi Marek zawsze był zdystansowany, zmienił się po tragedii rodzinnej. Te słowa głęboko poruszyły Kasię, która przez resztę dnia myślała tylko o nim, pragnąc jakoś go wesprzeć.
Wieczorem, gdy kotek smacznie spał na jej łóżku, Kasia urządzała mu przytulny kącik. Nazwała go Puszek, bo wydał jej się idealny. Jej spokój przerwał telefon dzwonił Marek.
Jak się miewa nasz pacjent?
Zarumieniona, Kasia z przejęciem opowiedziała o stanie kotka i podziękowała za pomoc. Marek zaprosił ją na kolację i rozmawiali do późna.
To, co ich połączyło, to wzajemne zrozumienie i miłość do zwierząt. Razem opiekowali się Puszkiem, a wkrótce zaczęli wspólnie ratować inne zwierzęta w potrzebie. Kasia nie była już samotna zyskała nie tylko czworonożnego przyjaciela, ale i nową radość w życiu.
Morał? Nawet w pośpiechu warto zatrzymać się dla dobra innych bo czasem właśnie to może zmienić całe życie.
