**Spotkanie z rodziną**
Stefan przeprowadził się na czas choroby matki do jej mieszkania. On i jego żona mieszkali na obrzeżach miasta w swoim dwupiętrowym domu. Wychowali córkę i syna, którzy mieli już po pięćdziesiąt sześć lat, a nawet dwóch wnuków.
Stefan nie narzekał na życie rodzice zawsze go kochali i rozpieszczali, był ich jedynakiem. Z żoną Wisławą miał szczęście, była spokojna i kochająca. Syn ożenił się i mieszkał z żoną oraz córką u nich w domu. Miejsca starczało dla wszystkich.
Wisła, dom zbudujemy duży, może Michał z nami zostanie, nawet jeśli się ożeni mówił do żony, gdy planowali budowę. Córka pewnie wyleci z gniazda, dziewczyny są takie.
Postawił duży, dwupiętrowy dom z piwnicą. W ogrodzie rosło wszystko, co tylko Wisła posadziła. Była dobrą gospodynią, uwielbiała grzebać w ziemi, a ta była urodzajna wszystko, co zasadziła, bujnie rosło. Kochała kwiaty, dlatego latem cały podwórzek pachniał.
Tak właśnie się stało. Córka skończyła szkołę, wyszła za mąż i wyjechała z mężem w jego rodzinne strony. Syn jednak pozostał z rodzicami.
Klaudia, matka Stefana, chorowała. Po śmierci męża nie mogła dojść do siebie, z każdym dniem słabła. W końcu nadszedł moment, gdy powiedziała synowi:
Stefciu, musisz ze mną zostać. Czuję, że nie długo mi już twój ojciec tam na mnie czeka. Nie mogę nawet wstać, oto do czego doszło łzy spływały po jej policzkach.
Mamo, nie płacz, oczywiście nie zostawię cię samej. Sam widzę, że nawet kubka z herbatą nie możesz utrzymać obiecał syn i porzuciwszy swoje sprawy, przeprowadził się do matki.
Klaudia miała osiemdziesiąt siedem lat, a czując, że zbliża się koniec, wezwała Stefana, który usiadł przy jej łóżku. Był wzorowym synem podawał lekarstwa, choć te niewiele pomagały, wzywał lekarza, karmił ją łyżeczką.
Stefciu wkrótce odprowadzisz mnie do ostatniej drogi mówiła, zatrzymując się co chwilę, bo brakowało jej sił. Synku, muszę ci powiedzieć naszą rodzinną tajemnicę, którą z ojcem przechowywaliśmy całe życie. Umówiliśmy się, że ten, kto odejdzie jako ostatni, wyjawi ją tobie.
Klaudia zmęczyła się, ocierała pot z czoła wychudzonymi dłońmi. Zamilkła, oddychając ciężko. Po chwili znów się odezwała:
To dla ciebie szok, ale nie miej do nas pretensji Nie mogę zabrać tej tajemnicy do grobu. Ech, synku ty nie jesteś naszym rodzonym dzieckiem.
Widząc zdumienie na twarzy syna, dodała:
Oczywiście, jesteś naszym synem, ukochanym jak żaden inny. Zawsze cię kochaliśmy, wiesz o tym. Byłeś naszym skarbem. Ojciec i ja rozpieszczaliśmy cię, dbaliśmy, by niczego ci nie brakowało. Skończyłeś studia, pomogliśmy ci zbudować dom, ożeniłeś się. Jesteś naszym najdroższym synem, to pewne. Ale
W mieszkaniu zapadła cisza. Stefan nie mógł ochłonąć, a Klaudia odpoczywała po tych słowach dla niej też było to trudne.
Mamo, jak to możliwe? zapytał, lecz ona skinęła głową, że jeszcze coś chce dodać.
Zebrawszy siły, szepnęła:
Wzięliśmy cię na wychowanie ze wsi, skąd pochodził twój ojciec. Gdy się pobraliśmy, długo nie mogliśmy mieć dzieci, a lekarze nie dawali nadziei. Obok rodziców ojca mieszkała wielodzietna rodzina, miała czworo dzieci. Byłeś najmłodszy, wątły i chorowity. Żyli w biedzie. Twój ojciec dogadał się z nimi, by oddali cię nam. Obiecał, że będziemy się tobą opiekować i wychowamy na dobrego mężczyznę.
Zdziwiło ich, gdy sąsiedzi oddali Stasia bez wahania:
Zabierajcie, jeden gęb mniej do wyżywienia, a i tak niedługo pożyje powiedziała prawdziwa matka.
Zabrali chłopca i stał się ich synem. W tamtych czasach łatwo było zmienić dokumenty. Porozmawiali z sołtysem i sprawa była załatwiona. Wywieźli chłopca do siebie. Początkowo mieszkali w sąsiedniej wsi, ale później przenieśli się do miasta w nowe województwo, gdzie nikt ich nie znał, a Staś nigdy nie miał się dowiedzieć, że jest adoptowany.
Rodzice ojca dawno nie żyją, ale twoi bracia i siostra pewnie jeszcze są dodała. Może ich odnajdziesz? My z ojcem zawiniliśmy, odbierając ci ich Ale może uratowaliśmy ci życie? Byłeś taki słaby, chodziliśmy z tobą po lekarzach, a teraz patrz, jakiś silny. Wybacz nam, Stefciu
Łzy spływały po pomarszczonych policzkach matki, a Stefan je ocierał.
Nie płacz, mamo. Tylko ty jesteś moją prawdziwą matką. Dziękuję wam i tacie. Nie chciałbym innego życia. Może i lepiej, że mnie zabraliście.
Wysłuchał jej do końca, wciąż oszołomiony. Myślał o tym nawet, gdy kładł się spać, nie mogąc zasnąć.
Jak to? Nie jestem synem swoich rodziców? Nie ma dla mnie nikogo bliższego niż oni. A teraz taka tajemnica Ale nieważne, mama i tata zawsze byli i są moją prawdziwą rodziną.
Klaudia odeszła dwa dni później, cicho, w nocy. Stefan z Wisławą pochowali ją obok ojca. Gdy wyznał żonie tajemnicę, ta nie zdziwiła się zbytnio.
To się zdarza, Stef. Dzięki twoim rodzicom, że wychowali cię na porządnego człowieka. Będziemy żyć dalej powiedziała.
Lecz ta wiadomość nie dawała Stefanowi spokoju.
Gdzieś tam są moi krewni. Ciekawe, czy są do mnie podobni? Wspominają mnie? Może tęsknią W końcu to moja krew.
Wisła zaczął rano przy śniadaniu może pojadę tam, skąd pochodzę? Spotkam się z nimi. Znam nazwę wsi, mama powiedziała Nie mogę przestać o tym myśleć.
Jeśli tego chcesz, jedź. Inaczej będzie ci to ciążyć. Rozumiem cię.
Stefan wyjechał. Wieś, w której się urodził, była mała, może siedemdziesiąt domów, z czego część stała pustych. Pytał ludzi i w końcu znalazł miejsce, gdzie przyszedł na świat.
Dom był mały, z dwoma oknami na ulicę. Z bijącym sercem otworzył zardzewiałą bramę i wszedł na podwórko. Nie było psa. Dotarł do drzZobaczywszy zaniedbany dom i puste oczy ludzi, którzy powinni być jego krwią, zrozumiał, że jego prawdziwa rodzina zawsze była tam, gdzie serce w domu, który zbudował z miłością.
