DŁUGO WYCZEKIWANE SZCZĘŚCIE
Dzisiaj był najszczęśliwszy dzień w życiu Wioletty. Promieniała radością! Przez dwanaście lat nie mogła zostać matką, mimo licznych prób. A dziś usłyszała upragnioną wiadomość będzie miała dziecko. Co może być piękniejszego dla kobiety niż taka wieść? Każda, która poznała smak macierzyństwa, potwierdzi te słowa.
Wioletta była w siódmym niebie. Co chwilę dotykała brzucha, uśmiechając się rozpromieniona i rozmawiając cicho z maleństwem, które rozwijało się w niej od niespełna dwóch i pół miesiąca.
Wioletta poznała Michała jeszcze w czasach liceum, potem razem studiowali na Uniwersytecie Warszawskim. Niedługo po obronie dyplomów pobrali się, spełnieni i szczęśliwi. Wszystko układało się świetnie, jednak po pół roku wspólnego życia Wioletta zaczęła się martwić. Michał starał się ją pocieszać, zapewniał, że wszystko przed nimi, że przyjdzie czas i na dzieci.
Minęły dwa kolejne lata, a Wioletta traciła nadzieję. Lekarz nie znalazł u niej poważnych problemów zdrowotnych. Michał rozumiał jej żal, organizował spacery po Łazienkach, troszczył się, lecz żona była coraz bardziej zamknięta w sobie. Tak minęło dwanaście lat. Wioletta nigdy nie doświadczyła pełni rodzinnego szczęścia.
Pewnego lipcowego popołudnia, gdy Michał był w pracy, Wioletta wyszła samotnie na spacer. Słońce rozgrzewało brukowane ulice, a ona szła wolno, pogrążona w myślach, nie dostrzegając otaczającego świata.
Nagle usłyszała tuż obok:
Czy to pani jest moją mamą?
Zatrzymała się natychmiast, jakby przeszył ją prąd. Podniosła wzrok i zobaczyła małego chłopca, może trzyletniego, stojącego po drugiej stronie ogrodzenia, z rączkami zaciskającymi się na metalowych szczeblach. Patrzył na nią z uwagą.
Zaskoczona Wioletta nie wiedziała, co powiedzieć. Wreszcie zebrała myśli i podeszła bliżej. Zorientowała się, że to dom dziecka, a w oddali bawiły się inne dzieci.
Wpatrywała się długo w chłopca, nie mogąc wydobyć słowa. Czuła, że ta chwila może zmienić jej życie. Po chwili zadała pytanie:
Nie pamiętasz swojej mamy? Jaka była?
Nie, nigdy jej nie widziałem. Ale stoję tu i czekam. Pewnie mnie rozpozna, jeśli będzie przechodziła obok.
Masz rację odpowiedziała Wioletta, czując wewnętrzną radość, że może być dla niego tą właściwą osobą.
Jak masz na imię?
Jestem Kacper.
Wioletta poczuła pewność. Już wiedziała, że zrobi wszystko, by adoptować tego chłopca. Może to los postawił ją właśnie w tym miejscu?
Kilka lat temu straciłam synka powiedziała łagodnie. On też nazywał się Kacperek. Ciągle go szukam. Może to właśnie ty?
Twarz chłopca rozpromieniła się, a on zawołał radośnie:
Tak, tak! To pani jest moją mamą! Znamy się! To pani!
Małe rączki wyciągnęły się przez metalowe sztachety, a Wioletta mocno objęła chłopca.
Chodźmy od razu do dyrektorki! Powiemy, że się odnaleźliśmy! Zabiorę cię do domu!
Hurra! wykrzyknął Kacper.
Wioletta z przejęciem weszła razem z chłopcem do budynku domu dziecka.
No wreszcie nasz Kacperek będzie miał mamę! mówiła serdeczna opiekunka, szczerze się ciesząc.
Rozpoczęły się formalności, komisje, sprawdzanie dokumentów wszystko splatało się w mglisty obraz, zdominowany przez nadzieję. Kacper, choć mały, rozumiał, że mama już się odnalazła. Tymczasem Wioletta przygotowała Michała do powiększenia rodziny. Razem urządzili dziecięcy pokój, kupili łóżeczko i niezbędne akcesoria. Michał z radością obserwował niezmierzone szczęście żony.
Wreszcie nadszedł upragniony dzień Kacper oficjalnie został ich synem. Wszyscy troje wracali do domu trzymając się za ręce, rozradowani. Dom zmienił się nie do poznania: po dwunastu latach ciszę przerwały tupot małych stópek i głośne: Tato, patrz!. Wioletta rozkwitła. Całą skumulowaną miłość oddała synkowi. Michał był dla niego najwspanialszym ojcem.
Czas płynął, Kacper rósł i dawał rodzicom wiele powodów do dumy. Pewnego poranka Wioletta poczuła się słabo. Zaniepokojony Michał zabrał ją do lekarza. I tam usłyszeli wiadomość nie do uwierzenia Wioletta była w ciąży! Szczęście przepełniało wszystkich.
Z niecierpliwością oczekiwali narodzin kolejnego dziecka. Gdy nadszedł ten dzień, pojawiła się na świecie zdrowa dziewczynka Jagoda. Rodzina była już pełna.
Wioletta zawsze powtarzała: cud narodzin Jagody przyszedł, bo kiedyś nie przeszła obojętnie obok małego chłopca przy ogrodzeniu. Szlachetne czyny wracają do nas z podwójną siłą. Prawdziwe szczęście pojawia się wtedy, gdy otworzymy swoje serce na miłość bez oczekiwań i warunków.
