Mieszkałem dwa lata za granicą, a kiedy wróciłem, dowiedziałem się, że mój syn przeżył niespodziewane zdarzenie. Moja córka, Jadwiga, poślubiła obywatela innego kraju i przeniosła się do niego. Spędziłem tam dwa lata, opiekowałem się wnuczką Zuzą i prowadziłem dom.
Jadwiga i jej mąż, Piotr, pracowali w tej samej firmie i wracali jedynie wieczorami. Liczyłem, że tak będzie trwać, ale los miał inne plany. Pewnego dnia powiedzieli mi, że nie potrzebują już mojej pomocy i kazały mi opuścić mieszkanie. Miesiąc później wróciłem do własnego mieszkania, lecz i tam nie byłem mile widziany. Gdy mieszkałem jeszcze u Jadwigi, mój syn Marek zerwał z pierwszą żoną, opuścił jej mieszkanie i wprowadził się do mnie.
Zabrał ze sobą drugą żonę, Kasię, która była już w ciąży. Nie zapytał mnie o pozwolenie. Co mam zrobić? Wypędzić syna i jego ciężarną żonę? Nie mogę. Ale jak pomieścimy trójkę, a wkrótce czwórkę, w jednopokojowym mieszkaniu? Nie mamy ani grosza, by wynająć coś większego. Zadzwoniłem do Jadwigi i wyjaśniłem sytuację, licząc na jej zrozumienie i ponowne przyjęcie pod swój dach. Nie przyszło mi na to szczęście mają inne spojrzenie na sprawy.
Postępowanie Marka jest zrozumiałe. Nie przewidział mojej powrotu. Teraz śpię na kanapie w kuchni, a w ciągu dnia wychodzę z domu, robię zakupy, odwiedzam znajomych. Syn i żona żyją ze sobą spokojnie, nie kłócą się, ale moja synowa Kasia mnie ignoruje.
Jasne, że nie lubi mnie w mieszkaniu. Nigdy nie pomyślałem, że w wieku sześćdziesięciu lat będę zbędny i ktoś inny będzie dbał o mój dom. Marek myśli tylko o swojej ciężarnej żonie i nie zwraca uwagi na problem z mieszkaniem.
Szukam pracy na pół etatu i chciałbym samodzielnie utrzymać własne cztery ściany. Rodzice mojej synowej mieszkają na wsi. Czy powinienem poprosić ją, żeby przeniosła się do nich? Czy Marek znajdzie tam pracę? Wątpię. Nie wiem, co zrobić
