Dom po spadku
— I jak ty się na to decydujesz? — dziwiła się córka. — Mamo, przecież tam będziesz sama na tej wsi. Nie boisz się?
— Wszędzie są ludzie — spokojnie odpowiadała Elżbieta Wojciechowska. — I tam znajdę sobie przyjaciół. Tylko się nie martw. A ty zawsze będziesz u mnie mile widziana. Do miasta już na pewno nie wrócę. Czekałam na emeryturę jak na nagrodę. I dom znalazłam porządny. Nawet na raty. Czy to nie cud?
Elżbieta była w świetnym nastroju. Nie dość, że spełniła marzenie o domku w pobliskiej wsi, to jeszcze miała powód, by wyjechać. Córka miała już trzydzieści lat, a wciąż nie mogła znaleźć sobie męża. Dlatego Elżbieta postanowiła zostawić jej mieszkanie, by dziewczyna mogła ułożyć sobie życie.
— Rządź tu sobie, a ja będę wpadać w gości, jak przyjadę na targ albo po zakupy — przytuliła Helenę i wsiadła do autobusu, który miał zawieźć ją ku marzeniu.
Na wsi Elżbieta szybko się zadomowiła. Wcale nie tęskniła za miejskim mieszkaniem, bo wcześniej i tak większość czasu spędzała na działce, którą już sprzedała. Wieś była dobra: ze sklepem, autobusami, a nawet z punktem felczerskim i biblioteką.
— Pięknie! — lubiła powtarzać głośno Elżbieta, gdy rankiem wychodziła na ganek, przeciągając się. Sąsiedzi byli życzliwi i nawet oferowali pomoc, ale ona odmawiała, bo chciała wszystko robić sama.
Do tego często przyjeżdżała Helena, która nie mogła przywyknąć do nieobecności matki i się o nią martwiła. Żartem mówiąc, żyły przecież razem tyle lat, a teraz Helenie wypadało założyć rodzinę, by nie zawieść mamy. Tak jej poleciła sama Elżbieta.
Wiosna była ciepła i wilgotna.
— To dobrze — mawiał sąsiad Elżbiety, siedemdziesięcioletni emeryt Jan Kowalski. — W wilgotną ziemię siać — to jest to. Będzie plon.
A Elżbieta nie tylko uporała się z sadzeniem w ogrodzie, ale i zakupiła kury i kaczki, bo obora była w dobrym stanie. Kobieta fruwała jak ptak: od rana wychodziła do sadu, karmiła ptactwo, otwierała szklę— A jeszcze sama się dziwię — mówiła sobie Helena, patrząc na obficie owocujące jabłonie — że wcześniej nie przypuszczałam, że to właśnie tu, w tym domu, odnajdę prawdziwe szczęście i spokój, tak jak przed laty moja mama.
