— Spadaj stąd! Nie obiecywałem Ci ślubu!

Odejdź ode mnie! Nigdy nie obiecywałem ci małżeństwa!
A może wcale nie mój? Więc sobie tańcz, a ja sobie pojadę. tak mówił służbowo oddelegowany Wiktor do oszołomionej Walentyny. A ona stała i nie mogła uwierzyć własnym uszom ani oczom… Czy to ten sam Wiktor, który wyznawał jej miłość i nosił na rękach? Ten sam Witenka, który nazywał ją Waluśnieńką i obiecywał niebiańskie manny? Przed nią stał lekko zagubiony, przez co zły, obcy facet… Popłakała Waluśnieńka z tydzień, machając Witencemu na pożegnanie, ale z racji wieku miała już trzydzieści pięć lat i swej niepozorności, a więc nikłej szansy na znalezienie kobiecego szczęścia, postanowiła urodzić…
Urodziła Wala w terminie hałaśliwą dziewczynkę. Nazwała ją Masza. Dziewczynka rosła spokojna, bezproblemowa i nie sprawiała matce kłopotów. Jakby wiedziała, że czy krzyczy, czy nie, niczego nie osiągnie… Wala traktowała córkę nieźle, ale widać było, że nie miała do niej prawdziwej matczynej miłości owszem, karmiła, ubierała, kupowała zabawki. Ale by przytulić, pobawić się, pójść na spacer nie. Tego brakowało. Malutka Maszeńka często wyciągała rączki do matki, lecz ta ją odpychała. To zajęta, to dużo pracy, to zmęczona, to boli głowa. Najwyraźniej instynkt macierzyński u niej się nie obudził…
Gdy Maszeńka miała siedem lat, zdarzyła się rzecz niebywała Wala poznała mężczyznę. Co więcej, sprowadziła go do domu! Cała wieś o tym plotkowała! Jaka z tej Walki lekkomyślna baba.
Facet niepoważny, nie stąd, bez stałej pracy, mieszka Bóg wie gdzie! Może wręcz oszust… Oto masz! Wala pracowała w miejscowym sklepie, a on zatrudnił się przy rozładunku towaru. Na tym tle zawiązał się ich romans. Wkrótce Wala zaprosiła nowego narzeczonego, by zamieszkał z nimi. Sąsiedzi potępiali kobietę sprowadziła sobie kogoś nie wiadomo jakiego! Miała przecież małą córeczkę, gadali. Do tego małomówny, słowa z niego nie wydusisz. Pewnie coś ukrywa. Ale Wala nikogo nie słuchała. Jakby rozumiała, że to jej ostatnia szansa na kobiece szczęście…
Wkrótce jednak sąsiedzi zmienili zdanie o tym na pozór zamkniętym w sobie mężczyźnie. Dom Walentyny, pozbawiony męskiej ręki, niszczał i wymagał remontu Igor, tak miał na imię, najpierw naprawił ganek, potem załatał dach, podniósł przewrócony płot. Codziennie coś poprawiał, a dom zmieniał się w oczach. Widząc, że facet ma złote ręce, ludzie zaczęli prosić go o pomoc, a on odpowiadał:
Jeśli jesteś stary lub naprawdę biedny, pomogę za darmo. Inaczej płacisz albo w naturze.
Od jednych brał pieniądze, od innych konserwy, mięso, jajka, mleko. Wala miała ogródek, ale bez bydła jak bez mężczyzny. Wcześniej Maszeńka rzadko jadła śmietanę czy mleko. Teraz w lodówce pojawiły się śmietanka, domowe mleko, masło.
Igor miał złote ręce. Jak to mówią i szewc, i żniwiarz, i w dudy grać umie. A Waluśka, nigdy niepiękna, rozkwitła przy nim promieniała, złagodniała. Nawet dla Maszeńki stała się czulsza. Uśmiechała się, a okazało się, że ma dołeczki w policzkach. Ot, co…
Masza rosła, chodziła już do szkoły. Pewnego dnia siedziała na ganku, patrząc, jak wujek Igor pracuje, a wszystko mu się udawało. Potem poszła do koleżanki. Wróciła dopiero wieczorem, zasiedziała się. Otworzyła furtkę i zesztywniała… Na podwórku stały… huśtawki! Kołysały się lekko na wietrze i kusiły, wzywały…
To dla mnie?! Wujku Igorze! To pan je zrobił? Huśtawki?! Masza nie wierzyła własnym oczom.
Dla ciebie, Maszeńko, oczywiście! Odbieraj dzieło! roześmiał się zwykle małomówny wujek.
Dziewczynka usiadła na siedzeniu i huśtała się mocno w przód i w tył, a wiatr świstał jej w uszach i nie było szczęśliwszego dziecka na świecie…
Wala wychodziła wcześnie do pracy, więc gotowanie wziął na siebie wujek Igor. Przyrządzał śniadania, obiady. A jakie piekł ciasta, zapiekanki! To on nauczył Maszę gotować i nakrywać do stołu. Ten małomówny samotnik okazał się pełen talentów…
Zimą, gdy dni były krótkie, wujek odprowadzał ją do szkoły i po nią wracał. Niósł jej tornister i opowiadał historie ze swojego życia. Mówił, jak opiekował się ciężko chorą matką, sprzedał mieszkanie, by jej pomóc. Jak brat oszukał go i wyrzucił z rodzinnego domu.
Nauczył ją łowić ryby. Latem, o świcie, szli nad rzekę i cierpliwie czekali na branie. Tak uczył ją wytrwałości. W połowie lata wujek kupił jej pierwszy rower i uczył ją jeździć. Smarował jej kolano jodyną, gdy rozbijała je na próchno, upadając.
Igor, zabije się ta dziewczyna zrzędziła matka.
Nie zabije. Musi nauczyć się upadać i wstawać odpowiadał stanowczo.
A pewnego Nowego Roku podarował jej prawdziwe łyżwy Śnieżynki. Wieczorem zasiedli do świątecznego stołu, który z Maszą przygotował wujek. Czekali na bicie zegara, śmiali się, wznosili toasty. Wszystkim było wesoło i smacznie. Rano Walę i Igora obudził przenikliwy krzyk Maszy.
Łyżwy! Hura!!! Mam prawdziwe łyżwy! Białe i nowe! Dziękuję, dziękuję!!! krzyczała, odkrywając pod choinką wspaniały prezent. Przytulała je do piersi, a po twarzy płynęły jej łzy szczęścia…
Potem z wujkiem poszli na zamarzniętą rzekę. On długo odgarniał śnieg, a ona pomagała. Uczył ją jeździć. Upadała, ale cierpliwie trzymał ją za rękę, aż nauczyła się stać pewnie. W końcu przejechała bez upadku. Masza wiwatowała z radości. Gdy wracali, rzuciła mu się na szyję:
Dziękuję ci za wszystko! Dziękuję, tato…
Teraz płakał Igor. Ze szczęścia. Ocierał ukradkiem męskie łzy, by Masza nie widziała, ale one same płynęłyIgor odszedł, ale jego miłość i mądrość pozostały w sercu Maszy na zawsze, przekazywane kolejnym pokoleniom w opowieściach i cieple rodzinnego domu.