Zosia znów przekroczyła próg apartamentu prezydenckiego z sercem ściśniętym w piersi. Wszystko wydawało się znajome, a jednocześnie niebezpiecznie nasycone wspomnieniami. Gdy tylko zamknęła za sobą drzwi, poczuła, jak przyspiesza jej oddech. Marzyła tylko o tym, by skończyć sprzątanie szybko, w ciszy, i wyjść, nie przyciągając uwagi.
Ale choć powtarzała sobie, że to tylko kolejny dzień pracy, czuła wyjątkowe napięcie. W każdym kącie pokoju, w każdym błyszczącym przedmiocie, widziała spojrzenie Aleksandra Witkowskiego spokojne, ale przenikliwe, jakby mógł czytać jej myśli.
Gdy właśnie układała poduszki na łóżku, drzwi znów się otworzyły. Pewne kroki mężczyzny wypełniły pokój. Zosia zastygła w bezruchu, dłonie zaciśnięte na jedwabnej poszewce.
Tym razem nie uciekasz powiedział jego głos, niski, ale zaskakująco łagodny.
Obróciła się powoli. Aleksander stał tam, nienaganny jak zawsze, ale w jego oczach było coś nowego ciepła ciekawość zmieszana z lekką ironią.
Myślałam że panu przeszkadzam wyjąkała.
Gdybyś mi przeszkadzała, już byś o tym wiedziała. A jednak nie wezwałem ochrony ani dyrektora hotelu. Domyslisz się dlaczego?
Zosia pokręciła głową, nie wiedząc, co odpowiedzieć.
Bo chcę wiedzieć, kim jesteś kontynuował. Kobieta, która zasypia w łóżku obcego mężczyzny, jest albo nieświadoma, albo ma duszę tak czystą, że zmęczenie to jej jedyny grzech. A ty, Zosiu, wydajesz się należeć do tej drugiej kategorii.
Gdy wypowiedział jej imię, dreszcz przebiegł jej po plecach. Skąd je znał? Nagle przypomniała sobie, że miała plakietkę z imieniem na uniformie.
Ja nie jestem niczym specjalnym szepnęła. Tylko pokojówką.
Aleksander po raz pierwszy się uśmiechnął. Krótko, ale wystarczająco, by ją zaniepokoić.
Tylko pokojówką? Nie. Kobieta, która pracuje, aż padnie ze zmęczenia, ale nawet wtedy wygląda jak zapomniany obraz z sekretnego muzeum. Nadal uważasz, że to nic?
Policzki Zosi zapłonęły. Chciała mu podziękować, ale słowa utknęły jej w gardle. Zamiast tego spuściła wzrok, próbując odzyskać kontrolę.
Muszę skończyć sprzątanie w końcu wykrztusiła.
Kończ odparł prosto, ale został, obserwując każdy jej ruch.
Godziny mijały powoli, w nerwowym napięciu. Zadawał jej proste pytania: skąd pochodzi, dlaczego przyjechała do miasta, czy podoba jej się hotel. Ona odpowiadała nieśmiało, ale każda odpowiedź odsłaniała kawałek jej historii. Przyjechała z małej wsi, gdzie rodzice zmagali się z biedą. Pracowała od dziecka, a teraz większość pensji wysyłała do domu.
Aleksander słuchał z niespodziewaną uwagą. Po raz pierwszy ktoś interesował się nim nie jako biznesmenem, ale zwykłym mężczyzną, zafascynowanym szczerością kobiety.
W kolejnych dniach ich spotkania się powtarzały. Każda wizyta Zosi w apartamencie stawała się sceną z tajemnej powieści. On pojawiał się prawie zawsze, jakby na nią czekał. Pomagał ustawić wazon, poprawić obraz, a czasem po prostu stał i patrzył, pozwalając, by cisza mówiła za nich.
Koledzy zaczęli plotkować. Dlaczego to zawsze Zosia tam idzie? pytali. Ona jednak nie potrafiła wyjaśnić prawdy. Nie wiedziała nawet, czy to dla niego tylko zabawa, czy coś więcej.
Pewnego deszczowego wieczoru, gdy światła latarni odbijały się w ogromnych oknach apartamentu, Aleksander zatrzymał ją niespodziewanym gestem.
Zosiu, zostań chwilę. Nie jako pracownica. Jako kobieta.
Zamarła, serce waląc jak oszalałe.
Ja nie nie mogę. Pan jest zbyt wysoko dla mnie.
Wysoko i nisko to tylko iluzje powiedział, zbliżając się. Liczy się tylko to, co czujemy.
Jego dłoń delikatnie dotknęła jej nadgarstka. Prost
