Ślubna kolumna ledwo zdążyła zahamować przed psem. Ale kto by pomyślał?
Boże, tylko nie spóźnić się! Kasia po raz trzeci w ciągu pięciu minut spojrzała na zegarek. Tomek, na pewno zdążymy?
Kierowca limuzyny uśmiechnął się uspokajająco przez lusterko:
Nie martw się, Kasia. Jedziemy zgodnie z planem.
Plan. To słowo już ją męczyło. Przez ostatnie dwa miesiące tylko o nim mówili. Godzina ceremonii, harmonogram sesji zdjęciowej, kolejność przyjęcia wszystko rozpisane co do minuty.
Marek, jej narzeczony, nalegał, żeby ich ślub był idealny. Żadnych opóźnień, żadnych problemów. Zawsze lubił, gdy wszystko szło zgodnie z planem. Pewnie przez jego pracę dyrektora finansowego tam bez dokładnego harmonogramu ani rusz.
Kasia spojrzała na Marka. Siedział obok, wpatrzony w telefon pewnie sprawdzał, czy wszystko idzie zgodnie z harmonogramem.
Dziwne. Kiedy poznali się trzy lata temu, wydawał się zupełnie inny. Bardziej żywy.
Ich pierwsze spotkanie było totalnym przeciwieństwem planowania. Kasia spóźniała się do pracy i przypadkiem wpadła na niego w drzwiach kawiarni, zalewając kawą jego białą koszulę. A on, zamiast się wściec, roześmiał się i zaproponował, żeby wypili razem kolejną kawę.
Kasia uśmiechnęła się na to wspomnienie. Ale to było tak dawno
Wrzask hamulców przerwał ciszę. Kasia gwałtownie poderwała się do przodu dobrze, że pas ją przytrzymał.
Co się stało?! krzyknęła przerażona.
Pies westchnął kierowca. Wyskoczył na drogę. Nie zdążyłem.
Serce zamarło jej w piersi.
Kasia wyskoczyła z auta, ignorując krzyk Marka: Gdzie lecisz? Suknia się pobrudzi!.
Na asfalcie, tuż przed maską limuzyny, leżał duży, rudawy pies. Nie dawał znaku życia.
O Boże szepnęła Kasia, podbiegając bliżej. Czy on żyje?
Kierowca uklęknął przy psie:
Oddycha. Ale jest nieprzytomny.
Trzeba go natychmiast zawieźć do weterynarza!
Kasia Marek położył jej dłoń na ramieniu. Nie mamy na to czasu. Ceremonia za czterdzieści minut.
Jak możesz tak mówić?! odwróciła się gwałtownie. To żywe stworzenie może umrzeć!
Nic mu nie pomożemy. Goście czekają, urzędnik też.
Mam gdzieś urzędnika! w oczach Kasi zabłysły łzy. Nie możemy po prostu odjechać!
W tym czasie zatrzymały się też inne samochody z kolumny. Goście zaczęli wychodzić, gromadząc się wokół.
Co się dzieje?
Dlaczego stoimy?
Jezu, pies! Biedactwo
Głosy zlały się w gwar. Ktoś proponował wezwać weterynarza, ktoś nalegał, żeby jechać dalej.
Tomek Kasia zwróciła się do kierowcy. Znasz najbliższą lecznicę?
Kilka kilometrów stąd. Ale
Żadnych ale! Musimy go zawieźć!
Kasia! Marek chwycił ją za łokieć. Opanuj się! To nasz ślub!
Właśnie! Ślub! wyrwała rękę. Dzień, w którym dwoje ludzi obiecuje sobie miłość i wsparcie. Dzień, w którym mówią, że będą razem na dobre i na złe. A ty chcesz zostawić umierające zwierzę dla jakiegoś harmonogramu?!
Wtedy z boku dał się słyszeć krzyk:
Burek! Burek!
W ich stronę biegł starszy mężczyzna, ciężko dysząc. Jego siwe włosy były potargane, okulary zsunęły się na czubek nosa.
Burku, mój ty chłopcze upadł na kolana przy psie. Co ty narobiłeś? Mówiłem, żebyś nie uciekał.
Jego dłonie drżały, gdy głaskał rudą sierść.
To pański pies? cicho spytała Kasia.
Tak mężczyzna podniósł na nią załzawione oczy. Został mi tylko on. Po śmierci żony tylko Burek trzymał mnie przy życiu.
Znów spojrzał na psa:
No co ty, głuptasie? Po co na drogę wskakiwałeś?
Zawieziemy go do weterynarza stanowczo powiedziała Kasia. Tomek, pomożesz?
Kierowca skinął głową i delikatnie podniósł Burka. Pies był ciężki z trzydzieści kilo. Jego bezwładne łapy i odchylona głowa sprawiły, że Kasię przeszedł dreszcz.
Trzeba coś podłożyć zorientowała się, rozglądając się wokół.
Jeden z gości podał koc:
Proszę, tylko ostrożnie.
Rozłożyli koc na tylnym siedzeniu limuzyny i ostrożnie przenieśli Burka. Jego ruda sierść wyglądała nienaturalnie blado w świetle wnętrza.
Burku, mój ty chłopcze szeptał staruszek, głaszcząc psa drżącymi rękami. Tylko nie umieraj.
Kasia usiadła obok, kładąc głowę psa na swoich kolanach. Jej śnieżnobiała suknia momentalnie pokryła się rudymi włosami, ale nawet tego nie zauważyła.
Tomek, ruszamy! zawołała. Tylko ostrożnie na zakrętach, proszę.
Przez całą drogę Kasia nie przestawała głaskać psa, czując nierówne bicie jego serca. Widziała, jak drgają mu łapy.
Trzymaj się, kundelku. Już prawie jesteśmy. Tylko wytrzymaj.
Staruszek cicho szlochał obok, ocierając łzy drżącą dłonią.
Nie martw się Kasia ścisnęła jego dłoń. Wszystko będzie dobrze. Zdążymy.
Poczuła, że Marek, siedzący z przodu, odwrócił się i spojrzał na nią. W jego oczach było zdumienie i podziw. Ale teraz nie miała na to głowy.
Burek nagle lekko drgnął i cicho zaskomlał.
Ciii, spokojnie, mój ty szeptała Kasia, delikatnie głaszcząc go po głowie. Jesteśmy przy tobie.
Kasia w głosie Marka zabrzmiała irytacja. Spóźniamy się.
To się spóźnimy.
Obróciła się do gości:
Przepraszam, ale ceremonię musimy trochę przełożyć. Mam nadzieję, że zrozumiecie.
Dziwne, ale nikt nie protestował. Wręcz przeciwnie wielu skinęło głowami z aprobatą.
Pojadę z Tomkiem powiedziała Kasia. A ty jedź do USC, uprzedź, że będziemy później.
Nie niespodziewanie odez
Ślubna kolumna ledwo zdążyła zahamować przed psem. Ale kto by pomyślał!