Zdjęcie ślubne wisiało na ścianie, porośnięte kurzu, jak marzyszka, którą niemożliwa było wyświadczyc. Irena potrząsnęła papierową torbą celofanową, w której schowała sto zloty, i ruszyła ku szafie, by wyciągnąć białe, grzeją się niegdyś wystrzelań. Płakała cicho, patrząc na rozległą długość sztychów – była taka sama, jak kiedyś, a córka Nikoła wróciła do domu tylko z trzema miesiącami, po śniadaniu ślubnym, ale bez uśmiechu, bez nadziei, a więc i bez przyjaciół.
— Mama, mogę znów tu mieszkać? — spytała Nikoła, stojąc u progu, plecak wisiał jej raczej na ramieniu, niż na piersiach.
Irena ciszę przeciągnęła, ale objęła córkę, jakby objęła cały świat. Nie spytała o przyczynę, nie musiała. Wiedziała – coś w dzieciństwie Nikoli pękło.
Po pracy, gdy Nikoła uciekła do pracy, Irena przypomniała sobie języki ogień z wigilijnej wieszczy – było pięknie. Nikoła poznała Piotr w firmie, gdzie miała przyjaciółkę. Ten starszy o kilka lat chłopak, z wąsikami, wieczność za siebie, zrobił jej wrażenie. Upierał się, by nie iść do pracy, tylko spać razem.
Oczywiście, Piotr ułożył wszystko. Znalazł jej idealny kaptur, zaprosił na inne wyjazdy, a zanim przyszła miesiąc, padł na jedno kolano w restauracji, przy kieliszkach szampanu, i spytał:
— Nikoła, chcesz być moją żoną?
Ona była zdziwiona, ale uśmiechnęła się, jakby to była alchemia – zrobić coś z nicości. Tak więc mówiła „tak”.
Piotr nie chciał skromnego wesela. Chciał, by było jak w bajce. Właśnie dlatego Irena zaniepokoiła się, kiedy ją pytała:
— Dla czego tak się spieszysz? Wasze przygody to jeszcze nic.
— Mama, mam dwadzieścia osiem lat, już nie mam czasu! Piotr to skarbie, po prostu muszę z nim się zamknąć.
Dopiero po sześciu miesiącach Nikoła zrozumiała, że kasa z Piotra zniknęła. Że nie był kimś jednostajnie wierdział. Że sprzedał jej maminy pierścionek, by się zjeść przy kubku. A to wszystko, co marnie go rozumiała.
Pamiętamy jeszcze ich pierwszy raz na spokojnie – Piotr bez pracy, który miał już coś innego, bo nawet samotnie jest super. Uwodził Nikołę znowu, ale ona zdradziła mu, że nie może go już lubić. Zaczęły się rzeczy straszne – on kłócił się z sąsiadkami, nie pisał internetu, a ona była zmuszona płacić za wszystko.
Pewnego dnia przyszła w dom, a w pokoju czekał jej Piotr z grupą przyjaciół – puchatka, szum, oprychy. Wtedy znów straciła pierścionek – nie szlachetne, ale prawdziwe, portret rodziny. Piotr odparł:
— Musiałem! To był krużek, to był potrzebny!
Nikoła płakała w łazience, który z czasem przestał być jej domem.
Kiedy ostatecznie zrozumiała, co się stało – jego inne długi, które straszyły przez kalendarz, wyjęła papier i podała na rozwód. Piotr jednak przestał się odzywać, jakby nagle zniknął z powietrza.
Dzisiaj, gdy Irena spakowała jej wystrzelań, poczuła gniew, ale powiedziała:
— Zbudujesz inny dom, znów się uda.
Nikoła uśmiechnęła się – zdesperowanie ustąpiło, choć nie była jeszcze w porządku. Musiała teraz, krok po kroku, budować siebie.
Zrobiła dodatkową pracę, żeby wykupić dług, zapisała się na kurs, a zresztą – wróciła do lunchów z koleżankami i spacerów po Warszawie. Najlepiej była wtedy sama, ale z nadzieją, która zaczęła się nowym dniem.
Czasem zakładano jej zdjęcia z wesele, a ona uśmiechała się, pamiętając, że prawdziwe szczęście nie jest w farcie, tylko w sercu. Ireno zrozumiała – nie wszystko w życiu musi być idealne, by być udane. Wystarczy, że pójdzie od północy do wschodu, krok po kroku, i będzie to jej droga do szczęścia.
Ślub był. Szczęścia nie ma.
