Skaczesz po świecie jak kozica

Skakałaś po świecie jak kozioł
Zobaczysz, co my razem jeszcze osiągniemy, Malwina, Weronika machała rękami, siedząc na parapecie akademika. Ty w konsultingu, ja w marketingu, a potem bum wspólna agencja! Cały świat jeszcze przed nami!
Malwina podniosła głowę znad notatek i roześmiała się, odrzucając do tyłu ciężki warkocz.
Werka, za tydzień sesja, a ty już imperium budujesz.
A co, marzyć nie wolno? Weronika zeskoczyła z parapetu i usiadła obok na zapadniętym łóżku. Serio, Malwa. My nie jesteśmy jak te wszystkie kwoki z roku. My jesteśmy mądre. My na pewno się przebijemy.
Malwina odłożyła długopis i spojrzała na przyjaciółkę rozczochraną, w spranej koszulce, ale z błyszczącymi oczami. I właśnie wtedy uwierzyła jej bez zastrzeżeń.
Przebijemy się, na pewno zgodziła się cicho…
Dziesięć lat minęło jak jedno westchnienie…
…Malwina przez te lata walczyła zębami. Staż w międzynarodowej firmie, potem nieprzespane noce przy raportach, angielski biznesowy o świcie, chiński w soboty. Fora, konferencje, nowe znajomości. Szła w górę, zdzierając łokcie i kolana, ale nie zwalniała. Trzydziestka zastała ją w garniturach z włoskiej wełny; latała do Tokio na negocjacje, nie pamiętała, kiedy ostatni raz płakała z przemęczenia nie było czasu.
…Weronika poznała Jana na trzecim roku. Pracował jako mechanik samochodowy, pachniał benzyną i patrzył na nią tak, jakby była jedyną kobietą we wszechświecie. Na czwartym roku była już w ciąży, na piątym rzuciła studia. Agencja marketingowa rozmyła się gdzieś między pierwszymi ząbkami córki a drugimi narodzinami. Jej imperium stało się trzypokojowe mieszkanie na Pradze, gdzie rządziła garnkami, dziecięcymi fochami i wiecznie cieknącym kranem.
Jeszcze się spotykały coraz rzadziej.
Malwina przywoziła prezenty z delegacji: jedwabną chustę z Mediolanu, zestaw herbaty z Yunnanu. Wyciągała z torebki zdjęcia, pokazywała świątynie Kioto, opowiadała o negocjacjach z japońskimi partnerami.
Niby wszystko mówią półsłówkami, wyobrażasz sobie? Same sugestie i niuanse. Trzy miesiące uczyłam się ich etykiety, żeby nie popełnić gafy.
Weronika kiwała głową, obracała w dłoniach paczkę herbaty i milczała. Potem wzdychała ciężko.
Tobie dobrze. A u mnie Marysia znów przyniosła wirusa z przedszkola, Jan się zapracowuje, pieniędzy ciągle brak…
Malwina nie wiedziała, jak odpowiedzieć. Między nimi wyrosła ściana z różnych światów, języków, zapachów jej perfumy za dwieście euro kontra Weroniki proszek dziecięcy.
…Na urodziny Weroniki Malwina przyjechała prosto z lotniska. Granatowy kostium, szpilki, fryzura zrobiona jeszcze w salonie biznesowym. Weszła na imprezę pewna siebie, żartowała, opowiadała o nowym projekcie, łapała męskie zainteresowane spojrzenia i kobiece pełne szacunku.
Weronika siedziała w kącie…
Sukienka była stara, ta sama, co na firmową imprezę Jana trzy lata wcześniej. Włosy związane w zwykły kucyk, bo rano zabrakło czasu nawet na suszarkę Marysia przyskrzywiła się od świtu. Patrzyła, jak Malwina błyszczy w centrum pokoju, jak wszyscy ją słuchają z otwartymi ustami, a w środku powoli narastało coś ciemnego, gorzkiego, lepkiego.
To nie była zazdrość.
To było gorsze…
Malwina weszła do kuchni po szklankę wody i zastygła w drzwiach. Weronika stała przy oknie, ściskając kieliszek wina, patrząc przez szybę niewidzącym wzrokiem.
Werka, czemu tak sama stoisz? Malwina podeszła bliżej, dotknęła ramienia przyjaciółki. Chodź do gości, Nadzieka już tort wyciąga.
Weronika strząsnęła jej rękę.
Idź. Tam na ciebie czekają.
Malwina zmarszczyła brwi, ale nie ustąpiła. Nalała sobie wody, wypiła łyczek i ostrożnie zaczęła:
Słuchaj, od dawna chciałam powiedzieć… Wiem, że tęsknisz za pracą, widzę to. W naszej firmie zwolniło się stanowisko wprawdzie startowe, ale z perspektywami. Mogę pogadać z HR, wzięliby cię na staż, a potem…
Kieliszek huknął o blat, a wino rozlało się bordową plamą.
Staż? Weronika odwróciła się gwałtownie, a Malwina cofnęła się bezwiednie. Dla mnie? Staż?
Werka, chciałam tylko pomóc…
Pomóc? Weronika roześmiała się, ale śmiech był zły, zgrzytliwy. Słyszysz siebie? Wielka Malwina Rutkowska zstępuje do biednej koleżanki, raczy okazać łaskę. Dzięki za taki gest!
Źle mnie zrozumiałaś Malwina próbowała zachować spokój. Widzę, że ci ciężko, że chcesz więcej, i po prostu proponuję…
Pytałam cię o coś? Weronika zbliżyła się, Malwina mimowolnie odsunęła się. Zmieniłaś się, Malwa. Kiedyś byłaś normalna, teraz jesteś nadęta, patrzysz na wszystkich z góry ze swoimi Tokio i garsonkami.
To niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe? Weronika zaczęła krzyczeć, ktoś z salonu zerknął, szybko zniknął. A sprawiedliwe, że wszędzie pokazujesz swoje idealne życie? Codziennie na Instagramie tu jestem w samolocie, tu na konferencji, tu mój smoothie za dwieście złotych! Myślisz, że przyjemnie się na to patrzy?
Malwina aż się zakrztusiła z wrażenia…
Dzielę się radością, Werka. To normalne.
Radością? Weronika prychnęła. Ty się po prostu popisujesz! Pokazujesz wszystkim, jak jesteś ważna, a my tu, nieudacznicy. Normalne kobiety w wieku trzydziestu lat mają już rodzinę, dzieci wychowują, a ty? Skaczesz po świecie jak kozioł, bez męża, bez dziecka. Pusty kwiat!
To słowo zabolało gdzieś głęboko, najbardziej.
Pracowałam Malwina z trudem opanowała drżenie głosu. Harowałam po nocach, gdy ty oglądałaś seriale. Uczyłam się języków, gdy ty gotowałaś zupy. To był mój wybór i mam do niego prawo.
Daj spokój! Po trupach szłaś, to wszystko. Myślisz, że nie wiem, jak Marlenkę wysiudałaś w pracy? Egoistka! Całe życie myślałaś tylko o sobie!
Malwina milczała, patrząc na dawną przyjaciółkę. Na drżące usta, czerwone plamy na twarzy, te stare, latami gromadzone żale, które w końcu znalazły ujście.
I nagle wszystko stało się jasne. Odrażająco jasne.
Nie mnie nienawidzisz, Werka Malwina powiedziała cicho. Nienawidzisz siebie. Za to, że bałaś się próbować. Za to, że się poddałaś. Łatwiej myśleć, że to ja jestem zła, niż przyznać, że po prostu zabrakło ci odwagi.
Weronika pobladła.
Wynoś się!
Już idę Malwina odłożyła szklankę i poszła w stronę drzwi. Żegnaj, Werka. Powodzenia z twoją domową imperią.
Malwina chwyciła torebkę z wieszaka i pchnęła drzwi wejściowe. Zimny deszcz uderzył w twarz, ale nawet nie drgnęła, wychodząc w szarą kurtynę.
Obcasy stukały w mokry asfalt. Drogie ubrania przemakały, tusz na pewno już spływał po policzkach ale co za różnica. Malwina szła do metra i z każdym krokiem oddychało jej się coraz łatwiej.
Ciekawe czekała na ból. Myślała, że zaraz zaleje ją żal za piętnastoma latami przyjaźni, za tamtą dziewczyną z błyszczącymi oczami w akademiku, za wspólnymi planami i marzeniami. A przyszło tylko ulgi, chłodnej i trochę wstydliwej.
Ich przyjaźń nie umarła dziś. Gasła powoli, przez lata, przez rozmowy. Za każdym razem, gdy Malwina dzieliła się radością, a Weronika zaciskała wargi. Za każdym razem, gdy snuła plany, a Weronika przewracała oczami. Za każdym razem, gdy Malwina próbowała wyciągnąć ją z bagna, a ta trzymała się jej nogi, ciągnąc w dół.
Malwina zeszła do metra i usiadła na pustym siedzeniu, nie patrząc na mokre ślady na podłodze. Wyjęła z torebki lusterko, spojrzała na odbicie rozmazana tusz, rozczochrane włosy, zaczerwienione oczy. Uśmiechnęła się gorzko i schowała lusterko.
Jutro wstanie o szóstej, zrobi fryzurę, założy inny kostium i pojedzie do pracy. Bo życie nie kończy się przez cudzą zazdrość…
Miesiąc później Malwinę wezwał prezes. Weszła do gabinetu gotowa na wszystko nowy projekt, krytykę, kolejny maraton negocjacji. Ale Jakub Bąk, dyrektor, po prostu podał jej teczkę z dokumentami, a Malwina czytała pierwszą stronę.
Powołanie na stanowisko regionalnego dyrektora ds. Azji.
Roczny kontrakt w Singapurze.
Zasłużyła pani, Malwino Rutkowska dyrektor odchylił się w fotelu. Zarząd jednogłośnie wybrał pani kandydaturę. Wylot za trzy tygodnie. Da pani radę się przygotować?
Malwina spojrzała znad dokumentów i skinęła głową.
Dam radę.
Wyszła z gabinetu, ściskając teczkę, pozwalając sobie przez chwilę stanąć w pustym korytarzu. Za oknem gasło listopadowe słońce, malując niebo paskami złota i czerwieni. Gdzieś tam, na Pradze, Weronika pewnie gotowała obiad i narzekała na niesprawiedliwość świata.
A Malwina pakowała walizki do Singapuru.
I ani razu ani raz przez całe życie nie żałowała swojego wyboru. Jak to się mówi każdy jest kowalem własnego losu…