Sierżant zauważył dziewczynkę z różowym plecakiem na ulicy w deszczu, ale gdy dostrzegła policjanta, porzuciła plecak i szybko uciekła.

Sierżant patrolował centrum miasta, tak jak robił to od wielu lat. Wieczorem ulice były wyjątkowo puste z powodu ulewnego deszczu. Światła radiowozu wyłapywały z ciemności sylwetki nielicznych przechodniów spieszących pod parasolami.
Policjant jechał wolno, uważnie rozglądając się. Jego doświadczenie podpowiadało, że takie deszczowe wieczory często przynoszą niespodzianki.
Na skrzyżowaniu dostrzegł coś niepokojącego samotną dziewczynkę stojącą pośrodku jezdni, niczym porzucona zabawka, nieruchoma pod strugami wody. Jej wąskie ramiona okrywał szary płaszcz, a na plecach kołysał się różowy plecak.
Sierżant od razu się zaniepokoił, zwolnił i zatrzymał samochód przy krawężniku.
Dziewczynko! zawołał, otwierając drzwi i wychodząc na deszcz.
Jego głos rozległ się głośno w ciszy ulicy. Dziecko drgnęło, odwróciło się, spojrzało na policjanta i nagle zerwało się do ucieczki.
Stój! krzyknął sierżant, rzucając się za nią.
Widział, jak w biegu zrzuciła plecak, rzucając go na mokry asfalt, sama zaś skręciła w ciemną alejkę i zniknęła.
Podbiegł, podniósł plecak. Tkanina była przemoczona, ale wyraźnie coś w nim ważyło. Otworzył zamek i zastygł.
W środku leżało kilka starannie zapakowanych paczuszek wszystkie w przezroczystych woreczkach. Od razu rozpoznał amfetaminę, przygotowaną do dystrybucji.
Ale to nie wszystko. Obok, w osobnej paczce, spoczywała plik podrobionych paszportów ze zdjęciami różnych dzieci, a także kilka kart SIM i pendrive.
Sierżant poczuł, jak zimny dreszcz przebiega mu po plecach. Handel narkotykami połączony z fałszywymi dokumentami dla dzieci? To było coś znacznie poważniejszego niż zwykły uliczny proceder.
Rozejrzał się szybko, ale dziewczynki nigdzie nie było.
Ściskając plecak w dłoni, zrozumiał, że natknął się na coś znacznie mroczniejszego i groźniejszego niż tylko dziecko zaskoczone deszczem.