Pięć lat temu świat Leonarda Kowalskiego zawalił się a potem odrodził z nowym, oślepiającym blaskiem. Wtedy jego sześcioletnia córka Marta, słoneczny anioł w ludzkiej skórze, zaczęła tracić siły. Jej uśmiech, który niegdyś rozświetlał nawet najciemniejsze pokoje, pojawiał się coraz rzadziej. Lekarze, początkowo powściągliwi, później lodowaci, wydali wyrok: nieuleczalna choroba. Guz mózgu. Słowa, których nie da się wypowiedzieć bez drżenia. Ale dla Marty to nie był wyrok to było wyzwanie, które przyjęła z godnością godną królowej.
Leonard i Halina, ludzie, których serca zostały złamane, zanim jeszcze zdali sobie sprawę, że da się je złamać, zrobili wszystko, by dać córce szansę na normalne życie. Marzyli, by Marta poszła do szkoły, poznała litery, nauczyła się liczyć, przeczytała bajkę przed snem. Marzyli o tym, co dla wielu jest codziennością. Dla nich to było bohaterstwo.
Wynajęli nauczycielkę Danutę Nowak, kobietę o ciepłych dłoniach i mądrym sercu. Już po dwóch tygodniach zauważyła niepokojący symptom: po każdej półgodzinnej lekcji u Marty zaczynał się ostry ból głowy. Dziewczynka ściskała skronie, bladła, ale uparcie prosiła o więcej. Chcę się uczyć mówiła. Chcę zdążyć. Danuta, nie mogąc milczeć, delikatnie, ale stanowczo zasugerowała rodzicom wizytę u lekarza:
To może nie być zwykłe zmęczenie. Trzeba to sprawdzić. Na poważnie. Bardzo poważnie.
Halina, kobieta o intuicji matki, wyczuła, że coś jest nie tak. Zapisała córkę na badania jeszcze tego samego dnia. Następnego ranka cała rodzina ojciec, matka i krucha jak wiosenny kwiatek Marta wyruszyła do szpitala. Leonard, silny, pewny siebie biznesmen, przekonywał siebie: To tylko wiekowe zmiany. Rosnący organizm. Wszystko minie. Nie mógł, po prostu fizycznie nie mógł dopuścić myśli, że jego córka jest chora. Marta była cudem długo wyczekiwanym dzieckiem, urodzonym, gdy Leonard miał 37 lat, gdy wszyscy myśleli, że już nie będą mieli dzieci. Każdego ranka szepczący: Dziękuję Ci, Boże, za nią. A teraz Bóg, zdawało się, odbierał swój dar.
Trzy godziny cała wieczność spędzili w szpitalnych korytarzach. Lekarz był chłodny jak zimowy wiatr. Następnego ranka, zostawiając Martę z nianią, rodzice wrócili po wyniki. W gabinecie przywitały ich milczenie i ciężkie spojrzenie.
Wasze dziecko ma guza mózgu powiedział lekarz. Rokowania nie są dobre.
Halina zachwiała się jak podcięta. Twarz Leonarda skamieniała. Stał jak w mgle, nie wierząc, nie akceptując, nie chcąc. To nie mogła być prawda. To była pomyłka. Pomyłka wszechświata. Pobiegli do kolejnej kliniki, potem do następnej, i jeszcze jednej. Wszędzie ten sam wyrok.
Rozpoczęła się walka. Walka o każdy dzień, o każdy oddech. Leonard i Halina sprzedali firmę, dom, samochód. Latali do USA, do Niemiec, do Izraela. Płacili za eksperymentalne terapie, za najlepsze kliniki, za nikłe nadzieje. Ale medycyna tylko rozłożyła ręce. Marta gasła. Powoli, nieubłaganie. Ale zawsze z uśmiechem.
Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, malując pokój na złoto, Marta cicho powiedziała do ojca:
Tato obiecałeś mi pieska na urodziny. Pamiętasz? Tak bardzo chciałabym się z nim pobawić Czy zdążę?
Serce Leonarda pękło. Ścisnął jej małą dłoń, patrzył w oczy pełne światła i szepnął:
Oczywiście, słoneczko. Oczywiście, że kupimy. I na pewno się z nim pobawisz. Obiecuję.
Halina płakała całą noc. Leonard stał przy oknie, wpatrując się w ciemność, i szeptał w pustkę:
Po co ją zabierasz? Jest taka dobra, taka jasna Weź mnie! Zabierz mnie zamiast niej! Ja nikomu nie jestem potrzebny, ale ona ona jest potrzebna wszystkim!
Następnego ranka cicho wszedł do pokoju Marty, trzymając na rękach małego szczeniaka golden retrievera o oczach pełnych dobroci. Nagle szczeniak wyrwał się, pomknął po dywanie jak błyskawica i zap
Sierota oddała nietypowy pierścionek do lombardu, by wyleczyć kundelka. Postępowanie jubilera wprawiło wszystkich w osłupienie