Siedemnastoletnia matka: Historie i wyzwania młodych rodziców w Polsce

W tamtej chwili, gdy czas się zatrzymał, a serca biły w rytm paniki i nadziei, siedemnastoletnia dziewczyna z zapomnianej prowincji uczyniła coś niemożliwego stała się lekarzem, matką, wybawicielką i symbolem tego, że prawdziwe powołanie rodzi się nie w gabinetach, lecz w sercu, które bije za innych.
To nie był zwykły dzień. To była chwila, w której splotły się losy, okoliczności, strach i cud. Chwila, która na zawsze zmieniła życie trojga noworodków, jednej kobiety i całego miasteczka. A wszystko zaczęło się pod drżącym światłem jarzeniówek w porodówce Szpitala Powiatowego tego samego, który stał na skraju zapomnianej przez Boga wioski, gdzie każde narodziny były wydarzeniem, a każda śmierć tragedią, zatruwającą powietrze na długie lata.
Światła na korytarzu migotały, jakby ostrzegały: coś się zbliża. Piszczenie monitorów zlewało się w jeden, niemal muzyczny akord niepokoju. Ściany pomalowane na wyblakłą zieleń zdawały się wchłaniać pot, łzy i szeptane w każdym kącie modlitwy. Pielęgniarki biegały, lekarze krzyczeli, ale to wszystko było tylko tłem dla burzy, która miała wybuchnąć za drzwiami sali operacyjnej nr 3.
Tam, na wózku, wieziono Zofię Kowalską dwudziestosiedmioletnią kobietę, która od początku ciąży marzyła o bliźniętach. Marzyła, jak będą trzymać się za rączki, jak będą śmiać się jednym głosem, jak będzie im śpiewać kołysanki przed s