Sąsiedzi od tygodni słyszeli dziwne dźwięki z domu starszego mężczyzny – gdy wyłamali drzwi i weszli do mieszkania, przeraziło ich to, co zobaczyli

**Dziennik, 15 października**
Od kilku tygodni sąsiedzi słyszeli dziwne odgłosy dochodzące z domu starszego mężczyzny. Kiedy wyważyli drzwi i weszli do mieszkania, przeraziło ich to, co zobaczyli.
Na spokojnej ulicy, gdzie wszyscy znali się z imienia, wyróżniał się tylko jeden starszy pan Witold. Prawie z nikim nie rozmawiał, rzadko wychodził z mieszkania, nikt nie wiedział dokładnie, czym się zajmował ani jak zarabia na życie.
Ale jedno było pewne z jego domu ciągle dochodziły dziwne dźwięki. Czasem głuche warczenie, jakby ktoś drapał ściany. Innym razem krzyk, podobny do ludzkiego, ale nie do końca. Najgorzej było w nocy: skomlenie, uporczywe szczekanie, które powtarzało się dzień za dniem. Czasem wydawało się, że ktoś lub coś walczy tam w histerii.
Sąsiedzi znosili to przez jakiś czas. Potem zaczęli pukać do drzwi, prosić o ciszę. Ktoś nawet zostawił kartkę:
*Proszę, niech pan coś zrobi z tym hałasem. Nie możemy spać w nocy.*
Odpowiedzią była cisza. Witold nie zawsze otwierał, a jeśli już wyszedł, kiwał tylko głową, mruczał coś pod nosem i znikał za drzwiami.
Z czasem niepokój rósł. Niektórzy sądzili, że traci rozum. Inni myśleli, że w środku są też inni ludzie. Ktoś spekulował nawet o nielegalnych interesach. Ale nikt nie znał prawdy.
Aż pewnego dnia wszystko się zmieniło.
Przez prawie tydzień nikt nie widział starszego pana. Jego drzwi były zamknięte, okna zasłonięte, jak zawsze. Ale odgłosy nie ustały.
Wręcz przeciwnie stały się głośniejsze. W nocy słychać było wściekłe wycie, zgrzytanie zębów, drapanie po podłodze, skrzypienie. Jakby ktoś lub coś desperacko próbowało się wydostać.
Siódmego dnia mieszkańcy kamienicy nie wytrzymali. Dwóch mężczyzn poszło na jego piętro i zaczęło mocno pukać. Nikt nie otworzył. Wezwali policję, która w końcu wyważyła zamek.
Kiedy weszli do środka, krew ścięła się im w żyłach.
W pokoju, przesiąkniętym ciężkim, stęchłym zapachem, leżał Witold martwy. Według śledczych nie żył od około tygodnia. Ale najgorsze było co innego.
W mieszkaniu było prawie dwadzieścia psów wychudzonych, wycieńczonych, niektóre ledwo żywe. Krążyły po pokojach, część leżała przy ciele, nie chcąc go opuścić.
Na podłodze widać było ślady pazurów, odchody, porozrywaną tapicerkę i ślady walk między zwierzętami.
Okazało się, że starszy mężczyzna zbierał bezdomne psy ukrywał je, karmił, spał obok nich. Były jego jedynymi przyjaciółmi. Nikomu nie mówił, bo bał się, że mu je zabiorą.
Przez siedem dni te psy były uwięzione bez jedzenia i wody.
Sąsiedzi długo wspominali tę historię z drżeniem głosu. A kamienica stała później pusta jakby odmawiała zapomnienia swojej strasznej tajemnicy.