25 kwietnia 2025 r. Dzień zapisuję w pamiętniku, bo chciałabym zachować te dziwne, ale jednocześnie pełne ciepła wydarzenia, które ostatnio przydarzyły się w moim małym domku pod Krakowem.
Sąsiadka, pani Halina, od jakiegoś czasu przestała wchodzić do mojego domu. Rozprawiła się, że już w podeszłym wieku straciłam rozum, bo podobno trzymam w domu dziką zwierzynę ryś lub wilkołaka. Nie zwracam jednak na to uwagi.
Pewnego deszczowego poranka, kiedy w mojej przydomowej ogródce słychać było szum kropli, znalazłam małe, szare kociątko. Mieszkałam sama, więc od razu przytuliłam je do siebie. W kominku, który zawsze miałem rozpalony, trzaskały drewna, a ja w pośpiechu nalałam mu ciepłego mleka. Kotek, który nazwałam Kocurek, od razu zaczął mruczeć, wsłuchując się w moje piosenki i bawiąc się kłębkiem wełny, podczas gdy ja dzierżyłam szydełko i dziergałam skarpety oraz rękawiczki.
Wkrótce Kocurek urosł na prawdziwego łowcę. Łapał myszy i szczury, a swoją okolicę znał jak własną kieszeń. Skakał po drzewach, z wprawą zjeżdżał na dół, kiedy widział mnie w kuchni. Nie rozważałam żadnych dziwnych zachowań mojego pupila, po prostu nazywałam go pieszczotliwie Kocurek. Z czasem zaczęła się rozchodzić plotka, że to nie kot, a raczej dziki zwierz, ale ja się nie przejmowałam.
Jednego upalnego lata, kiedy w sadzie zbierałam maliny i porzeczki, usłyszałam syczenie. Po opuszczeniu głowy zobaczyłam ogromną żmiję, zwiniętą w gotowość do ataku. Mimo że moje nogi drżały, a wiek nie pozwalał na szybkie ruchy, Kocurek natychmiast podskoczył na węża. W mgnieniu oka go rozgryzł i potem bawił się nim, wspinając się po wysokim drzewie, by jeszcze raz go schwytać. W pewnym momencie żmija wpadła na podwórko sąsiadki, krzycząc niczym prosiaczek. Kocurek jednak, nie zważając na krzyki, zabrał ją z powrotem i znowu odłożył w miejsce.
Plotki o dzikiej rosomace trwały, a sąsiadka Halina już nie przychodziła do mojego domu. Nie przejmowałam się jej słowami Kocurek był moim ukochanym zwierzakiem, który zasługuje na ciepłe pieszczoty i miejsce na kocyk przy moim łóżku.
Kocurek uwielbiał wędrować po wysokiej trawie, czasem w upale zdrzemnąc się tam, lecz zawsze wracał do domu. Pewnej nocy, kiedy zaśniłam przy lekko uchylonym oknie bo mój kot zawsze wychodził na dwór, gdy potrzebował do mojego mieszkania wślizgnęli się dwaj miejscowi pijacy, słysząc, że dopiero co dostałam emeryturę. Zasłoniły mi usta ręcznikiem i zaczęły wymuszać informacje o pieniądzach. Przerażona, nie mogąc się odezwać, płakałam i drżałam.
W ostatniej chwili jeden z nich wyrwał ręcznik z ust, a w domu zaczęło się przewracać. Wtedy dostrzegłam wielką cieniutką postać, która wleciała przez okno. Jeden z napastników, nie patrząc wstecz, zapytał:
Borys, to ty? Coś znalazłeś u sąsiadki? Ona właśnie dostała emeryturę!.
Jednak cień, którym okazał się być mój Kocurek, rzucił się na pierwszego napastnika, wbijając pazury w gardło, a potem na drugiego, wbija się w oczy. Przerażony krzyczał niczym prosiaczek.
Zielone oczy Kocurka błyszczały w półmroku. Skakał z jednego na drugiego, a ja, w pośpiechu wyciągnąłszy rękę, wyłączyłam światło i wyciągnęłam ręcznik z ust. Natychmiast rozpoznałam włamykarzy i z całą siłą krzyczałam:
Pomocy!. Światło włączyło się w każdym oknie.
Sąsiedzi przybiegli i zobaczyli straszną scenę: na podłodze leżeli dwaj pijacy, jeden z rozciętymi ustami, drugi trzymający się za gardło, wszystko spowite krwią. Ja siedziałam na łóżku, obejmując Kocurka, który syczał i nie pozwalał nikomu się zbliżyć.
Pamiętałam jeszcze jedną osobę trzecią osobę z grupy. Mężczyźni rozdzielili się, by go złapać; w końcu go znaleźli w kącie podwórka, gdzie próbował się ukryć. Po długim przepytywaniu zabrali od niego pieniądze i oddali je sąsiadce. Nie zgłosiliśmy sprawy na policję wolało nam rozwiązać to na własną rękę.
Złodzieje zostali ukarani, a ja ostrzegłam ich, że jeszcze raz nie spróbują obczaić mojego kota. Jeden z nich, zadręczony, rzucił: To nie kot, to jakiś potwór! a ja wściekle odpowiedziałam, że nie ma mowy o takim języku wobec mojego przyjaciela.
Teraz, gdy patrzę na Kocurka, który spokojnie leży przy mnie, myślę, że los potrafi przyjść w najróżniejszych postaciach, ale przyjaźń i odwaga potrafią przetrwać wszystko.
Babcia Grażyna.
