Pewnego lutowego poranka Halina stała przy oknie, wpatrując się w mokry asfalt przebijający spod resztek śniegu. Pogoda była szara, cicha, a ta cisza miała w sobie coś przygnębiającego. Jej wzrok prześlizgnął się po podwórku, po placu zabaw, gdzie kiedyś odprowadzała syna do wojska, córkę do szkoły. Teraz były to obce dzieci, obce rodziny, a nawet obce życie.
— Chyba nadeszła moja starość — szepnęła Halina. — Cicha, samotna, niezaplanowana.
Ogromny stół w jadalni stał pusty. Ten sam, przy którym z Janem marzyli, że w weekendy będą niańczyć wnuki, gotować barszcz, zbierać całą rodzinę. Ale Jan odszedł zbyt wcześnie. A wnuki… Są, ale mieszkają daleko.
Agnieszka, córka, dawno wyjechała za granicę. Tam ma perspektywy, pracę, nowe życie. Matki nie zabrała ze sobą. Bartek, młodszy, mieszka w mieście, ale na drugim jego końcu — w ekskluzywnej dzielnicy. Przyjeżdża. Czasami. Raz w miesiącu. W weekendy zabiera ją na dwie godziny — wypić herbatę, pogadać z dziećmi. Ma bliźniaki — Kasię i Wojtka, którzy właśnie poszli do pierwszej klasy.
Serce Haliny bolało nie od starości, ale od pustki. Wzięła stary album. Zdjęcie ze ślubu: Jan — młody, w białej koszuli, z gitarą w rękach. Ach, jak śpiewał… Jak go kochała. Jak wszystko wtedy było inaczej — żywe, kolorowe, pełne.
Ostry dźwięk powiadomienia wyrwał ją z wspomnień. Portal społecznościowy. Wiadomość od Marioli, szkolnej przyjaciółki:
„Halina, cześć! Obchodzę jubileusz, zbieram naszą klasę. Koniecznie przyjdź!”
Halina się wahała. Co miała opowiadać? Dom, emerytura, rzadkie telefony od dzieci. Ale poszła. W końcu jubileusz. Wieczór. Okazja.
Siedmioro dawnych kolegów. Ciepło, wesoło. Mariola, ta sama Maryla, biega z kuchni — przynosi zakąski, wznosi toasty, wspomina. Halina pomaga, uśmiecha się. Przypominają sobie wycieczki do lasu, ogniska, plecaki, szkolne wybryki. I nagle — dzwonek do drzwi.
— O, Andrzejek! Przyszedł! — zawołała Mariola i pobiegła otworzyć.
Do pokoju wszedł mężczyzna — postawny, z siwizną, wąsami, pewną siebie postawą. Przywitał się, uścisnął dłonie mężczyznom, a potem, uśmiechając się, zwrócił się do Haliny:
— Cześć, Haluś! Ile to lat, ile zim!
Patrzyła zdezorientowana. Nie poznała. Dopiero po chwili — olśnienie.
— To ty, Andrzejek! Siedzieliśmy w jednej ławce od pierwszej do piątej klasy.
Halina się roześmiała. Przypomniała sobie. Mały, hałaśliwy urwis, obok którego tata prosił, żeby go nie sadzać. A potem — przesiedzieli tak całe pięć lat. Teraz był zupełnie inny. Spokojny, interesujący, z jakąś wewnętrzną wTeraz już nie musiała się bać, że starość będzie samotna.
