**Dziennik osobisty**
Dziś wstałam wcześniej niż zwykle. W weekendy młodzież zawsze zostawia po sobie mnogość śmieci, więc wyszłam o czwartej rano, by zdążyć przed świtem. Już wiele lat pracuję jako sprzątaczka. Kiedyś moje życie wyglądało zupełnie inaczej.
Gdy wzięłam miotłę do ręki, przypomniałam sobie o moim ukochanym synu, którego urodziłam sama w wieku trzydziestu pięciu lat. Nie miałam szczęścia do mężczyzn, więc poświęciłam się wychowaniu dziecka. Uwielbiałam mojego Sławka. Był mądry, przystojny. Niepokoiło mnie tylko, że tak bardzo nie lubił naszej dzielnicy.
Mamo, jak dorosnę, zostanę prawdziwym twardzielem! mówił.
Oczywiście, synku, inaczej być nie może odpowiadałam, głaszcząc go po głowie.
Gdy skończył szesnaście lat, wyprowadził się do akademika niedaleko technikum. Martwiłam się, że jest tak daleko, ale obiecał często przyjeżdżać.
Na początku rzeczywiście odwiedzał mnie regularnie. Potem poznał dziewczynę i ostatecznie zniknął z mojego życia. Aż pewnego dnia wrócił na zawsze, oznajmiając, że jest śmiertelnie chory. Nie rozumiałam, dlaczego los nas tak doświadczył.
Zebraiłam wszystkie siły, by walczyć. Lekarze zalecili leczenie w lepszej klinice, ale potrzebne były ogromne pieniądze.
Bez wahania sprzedałam mieszkanie. Pewnej nocy zadzwonił telefon.
Pani syn nie żyje! usłyszałam głos lekarza.
Nie chciałam już żyć. Bez Sławka świat nie miał sensu.
Pewnego ranka, jak zawsze, wyszłam sprzątać podwórko.
Dzień dobry! przywitał się Szymon Leonowicz, prowadząc psa na smyczy.
Dzień dobry! Co tak wcześnie? odparłam.
W domu nudno. Spacer z psem i pogawędka z panią to lepszy sposób na poranek uśmiechnął się.
Szymon był samotnym kawalerem. Trochę mnie krępowała jego uwaga.
No dobrze, nie będziemy pani przeszkadzać powiedział i ruszył dalej z psem.
Zaczęłam pracę, gdy nagle zauważyłam coś na ławce. Był to telefon. Rozejrzałam się nikogo w pobliżu. Włączyłam go. Na ekranie pojawiły się zdjęcia. Ktoś musiał je robić i zapomnieć urządzenia. Gdy przyjrzałam się bliżej, wybuchłam płaczem.
Synku! Mój Sławek! zaczęłam łkać.
Nagle telefon zadzwonił. Zdezorientowana, odebrałam.
Hola, halo! To mój telefon, mogę go odebrać? usłyszałam kobiecy głos.
Tak, oczywiście. Znalazłam go w parku. Proszę przyjść pod ten adres podałam ulicę.
Dziewczyna przyjechała po telefon. Gdy otworzyłam drzwi, za jej plecami stał młody mężczyzna.
Skąd pani małe zdjęcia mojego syna? zapytałam.
Jędrka? zdziwiła się.
Chłopak wszedł do środka.
Sławek! krzyknęłam i straciłam przytomność.
Co się stało?! chłopak rzucił się do mnie.
Chyba pomyliła cię z kimś. Trzeba wezwać karetkę powiedziała dziewczyna.
Lekarze doprowadzili mnie do siebie. Gdy odeszli, wreszcie dowiedziałam się prawdy.
Zna mnie pani? Skąd zdjęcia mojego Sławka? zapytałam, ledwo powstrzymując łzy.
Nazywam się Kinga odparła. Spotykałam się z pani synem. Ale zostawił mnie, gdy dowiedział się, że jestem w ciąży.
Zostawił? Nigdy mi o pani nie mówił.
Byliśmy razem kilka miesięcy. Gdy powiedziałam mu o dziecku, zniknął. Myślałam, że się wystraszył.
Nie, Kingo. Teraz rozumiem. Mój syn był śmiertelnie chory. Nie chciał być ciężarem. Nie żyje od lat… znów się rozpaczliwie rozpłakałam.
Jak to? Nie żyje? Kinga zbladła.
Odszedł. Sprzedałam mieszkanie, by go ratować, ale nie zdążyliśmy…
Więc chciał mnie chronić szepnęła.
Następnie skinęła na chłopaka.
Jędrek, chodź tu!
Tak, mamo?
To twoja babcia powiedziała Kinga.
Jędruś… wyciągnęłam ręce.
Babciu! podszedł nieśmiało.
Kinga uśmiechnęła się.
Może zamieszka pani z nami? Mamy miejsce.
Nie, dziękuję. Przyjdę w odwiediny odparłam.
Wtedy w drzwiach stanął Szymon z dużym bukietem.
Może spacer? zaproponował.
Chętnie uśmiechnęłam się.
A nas zabiera? zawołali Kinga i Jędrek.
Jeśli będziecie grzeczni zażartował.
Dwa miesiące później zostałam żoną Szymona. Jego pies, Rycerz, pokochał nową rodzinę. Czasem biegał z Jędrkiem, gdy ja piekłam dla nich pierniki.
