Samotna sprzątaczka znalazła telefon w parku. Gdy go włączyła, długo nie mogła dość do siebie.
Marta Walentyna wyruszyła do pracy wcześniej niż zwykle. W weekendy młodzież zawsze zostawiała mnóstwo śmieci, więc kobieta przyszła o czwartej rano, by uwinąć się na czas. Już od wielu lat pracowała jako sprzątaczka. Kiedyś jej życie wyglądało zupełnie inaczej.
Gzdy wzięła do rąk miotłę, przypomniała sobie o ukochanym synu, którego urodziła dla siebie w wieku trzydziestu pięciu lat. Nie wiedzie jej się z mężczyznami, więc postanowiła poświęcić się dziecku. Ubóstwiała swojego Sławka. Chłopiec był zdolny, przystojny. Niepokoiło ją tylko to, że nie znosił życia w tej dzielnicy.
Mamo, jak dorosnę, będę prawdziwym twardzielem! mawiał w dzieciństwie.
Oczywiście, syneczku, inaczej być nie może odpowiadała z uśmiechem.
Gdy skończył szesnaście lat, wyprowadził się do akademika bliżej technikum. Marcie nie podobało się, że syn jest tak daleko, ale obiecał często odwiedzać.
Na początek rzeczywiście przyjeżdżał regularnie. Wkrótce jednak poznał dziewczynę i o rodzinnym domu przypominał sobie bardziej. A potem wrócił na zawsze, oznajmiając, że jest śmiertelnie chory. Marta nie rozumiała, dlaczego los zgotował im tak ciężką próbę.
Zebrała wszystkie siły, by walczyć o jego życie. Lekarze zasugerowali leczenie w innej klinice, ale tam potrzebne były ogromne pieniądze.
Nie wahając się, zrozpaczona matka sprzedała mieszkanie. Pewnej nocy zadzwonił telefon.
Pani syna już z nami nie ma! oznajmił lekarz.
Marta Walentyna nie chciała żyć. Bez ukochanego dziecka jej świat nie miał sensu.
Pewnego ranka, jak zwykle, poszła sprzątać podwórko.
Dzień dobry! przywitał się Szymon Leonowicz, wyprowadzając się psa.
Dzień dobry! Dziś tak wcześnie? odparła Marta.
W domu nudno. Spędzę trochę czasu z psem i pogadam z panią odpowiedział wesoło.
Szymon był samotnym kawalerem. Marta trochę się krępowała jego uwagi.
No dobrze, nie będziemy pani przeszkadzać powiedział i ruszył dalej z psem.
Marta wzięła się do pracy, gdy nagle zauważyła coś na ławce. To był telefon. Rozejrzała się wokół nikogo. Włączyła urządzenie. Na ekranie pojawiły się zdjęcia. Ktoś najwyraźniej zrobił fotografie i zapomniał telefonu. Gdy przyjrzała się im bliżej, nagle wybuchnęła płaczem.
Synku! Mój Sławek! zaczęła łkać.
Nagle telefon zadzwonił. Marta zawahała się, ale odebrała.
Halo! Halo! To mój telefon, mogę go odebrać? usłyszała kobiecy głos.
Tak, oczywiście. Znalazłam go w parku na ławce. Niech pani przyjedzie pod ten adres powiedziała Marta i wymienila ulicę.
Dziewczyna przyjechała po telefonie. Gdy otworzyły się drzwi, Marta zobaczyła za nią młodego chłopaka.
Powiedzcie mi, skąd wzięły się na tym telefonie zdjęcia mojego syna? zapytała.
Jędrusia? zdziwiła się dziewczyna.
Chłopak wszedł do środka.
Sławek! krzyknęła Marta Walentyna i zemdlała.
Młody mężczyzna rzucił się ku niej:
Co się stało?
Chyba pomyliła cię z kimś innym. Trzeba wezwać karetkę odpowiedziała dziewczyna.
Po piętnastu minutach lekarze doprowadzili Martę do siebie. Gdy wyszli, kobieta wreszcie zrozumiała, skąd wzięły się zdjęcia.
Otrząsając się, spojrzała na dziewczynę.
Zna mnie pani? Jak trafiły do pani fotografie mojego Sławka? spytała, ledwo powstrzymując łzy.
Nazywam się Kasia odpowiedziała. Kiedyś spotykałam się z panym synem. Ale zostawił mnie, gdy dowiedział się, że jestem w ciąży.
Zostawił? Jak to? Nigdy o pani nie wspominał zdziwiła się Marta.
Byliśmy razem kilka miesięcy. Gdy mu powiedziałam o dziecku, zniknął. Nie szukałam go. Myślałam, że się przestraszył.
Nie, Kasiu. Teraz rozumiem, dlaczego tak się stało. Mój syn ciężko zachorował. Nie chciał być ciężarem ani dla mnie, ani dla pani. Sławka nie ma już od wielu lat…
Oczy Kasi rozszerzyły się.
Jak to “nie ma”?
Odpłynął. Sprzedałam mieszkanie, by go uratować, ale nawet to nie pomogło. Nie zdążyliśmy…
Kasia westchnęła ciężko.
Teraz rozumiem. Chciał mnie chronić. Nie chciał przysparzać mi więcej bólu…
Potem przywołała chłopca, który stał obok.
Jędzrek, chodź tu!
Chłopak podszedł.
Tak, mamo?
Synku, pamiętasz, jak mówiłam, że tata nas zostawił? Okazuje się, że to nieprawda. Był chory i odszedł, zanim się urodziłeś. A to twoja babcia wskazała na Martę.
Marta rozpłakała się. Spojrzała na wnuka z ogromną czułością.
Babciu powiedział nieśmiało Jędrek.
Chodź tu, skarbie otoczyła go ramionami.
Kasia uśmiechnęła się.
Może zamieszka pani z nami? Mamy miejsce, a babcia na pewno się przydzie.
Nie, Kasiu. Przywykłam do tej dzielnicy. Ale chętnie was odwiedzę.
Wtedy do drzwi zapukano.
Można? W progu stał Szymon Leonowicz z ogromnym bukietem róż. Podał go Marcie i powiedział:
Dla pani, Marto Walentyno. Spacer?
Z przyjemnością uśmiechnęła się.
Z kuchni wyjrzeli Jędrek i Kasia.
A nas też zabierzesz? zapytali jednocześnie.
Jeśli będziecie grzeczni zażartował Szymon.
Dwa miesiące później Marta Walentyna została żoną Szymona Leonowicza. Jego pies, Rycerz, szczególnie ucieszył się z nowych członków rodziny. Często biegał z Jędrkiem po podwórku, gdy szczęśliwa babcia piekła dla wszystkich pierniki.
